Het 7-punten programma van Naftali Bennett om het Arabisch-Israëlisch conflict beter te beheersen

Plaatje van een Israëlisch-Joodse voorpost (outpost) op de West Bank zoals dat kon geschilderd zijn door onze wereldberoemde Belgische surrealistische kunstschilder René Magritte

Het plan om Israëlische soevereiniteit uit te breiden over Area C in Judea & Samaria (West Bank) staat weer volop in de belangstelling in Israël. Naftali Bennett, de auteur van die plan,  is een snel rijzende ster in de Israëlische politiek en iemand waar men in de toekomst best rekening mee kan houden. Het plan kent zijn voor- en tegenstanders.

Persoonlijk vind ik het vrij realistisch alhoewel ik eerder geneigd ben om Caroline Glick te volgen die naast de annexatie van Area C bij Israël, het gehele gebied (Area A en B) claimt van de West Bank. De Joden zouden dan nog steeds een verhouding van 2 tegen 1 handhaven ten opzichte van de Arabieren. Uiteraard kunnen de miljoenen Palestijnse vluchtelingen niet ‘terugkeren’, de Arabische landen waar ze al decennialang wonen moeten hen maar integreren en volwaardig burgerschap schenken, en de Gazastrook wordt langzaam doorgeschoven naar Egypte dat het nu al zo goed als controleert.

Naftali Bennett (40 jaar oud), was majoor in speciale IDF-eenheden Sayeret Matkal en Maglan, was van 2005 tot 2008 Stafchef in het kantoor van premier Benjamin Netanjahoe en sinds januari 2010 Algemeen Directeur van de Raad voor Judea & Samaria (Yesha Council). Het artikel is een vertaling van de tekst die eerder in het Hebreeuws verscheen in de krant Makor Rishon. Het werd overgenomen door Arutz-Sheva (Israel National News) onder de titel “A Doable Plan for Managing the Israeli-PA Arab Conflict“. Bij deze vertaald door Brabosh.com naar het Nederlands.

Kaart van de Verenigde Naties van februari 2011 met in het blauw gekleurd het gebied Area C (59% van de betwiste gebieden op de West Bank) dat in de Oslo Akkoorden van 1993 door de regering van Israël onder controle van het IDF (Israëlisch Leger) werd geplaatst. Geel gekleurd is Area A die onder de controle staan van de Palestijnse Autoriteit en lichtbruin gekleurd Area B dat onder gedeelde controle staat van de PA en het IDF. Centraal op de kaart in lichtblauw is het herenigde Jeruzalem, hoofdstad van Israël, bewoond door zowel Israëliërs als Pal-Arabieren.

Area A wordt autonoom bestuurd door de PA en omvat 17 procent van het gebied waarin 55 procent van de Pal-Arabieren leven. Area B valt onder gedeelde controle van de PA samen met het IDF, omslaat 24 procent van het gebied en 41 procent van de Pal-Arabieren leven hier. Tot slot – en waarover dit artikel gaat: Area C, dat 59 procent van Judea & Samaria omvat en waar slechts 4 procent van alle Pal-Arabieren wonen. 

A Doable Plan for Managing the Israeli-PA Arab Conflict

Een uitvoerbaar plan om het Israëlisch-PA Arabisch conflict te beheersen

door Naftali Bennett

Tijdens de twee jaren die ik heb besteed in de Raad van Judea en Samaria, is er geen dag voorbij gegaan zonder dat iemand tegen me zei: Okee, we begrijpen dat een Palestijnse staat een verschrikkelijk idee is. Maar wat is dan uw oplossing? Wat stelt u voor? Zij maakten daarmee een punt. In de markt van ideeën van vandaag zijn er slechts twee oplossingen te koop: De oprichting van een Palestijnse staat op het grootste deel van het gebied van Judea en Samaria, of de totale annexatie van het gebied en zijn twee miljoen Arabieren.

Tegenwoordig begrijpt het publiek dat de twee oplossingen onhoudbaar zijn en dat beiden de toekomst van de staat Israël in gevaar brengen, zowel uit veiligheidsoverwegingen als om demografische en ethische redenen. De tijd is gekomen om een oplossing voor te stellen die uitvoerbaar is, evenwichtig en die de belangen van de staat Israël dient.

Het hier voorgestelde idee, dat nu in detail wordt geformuleerd, heeft niet de pretentie om de volledige reeks problemen eens en voor altijd op te lossen, omdat er geen oplossing bestaat die dat kan bereiken. Dit initiatief, waarvan de doelstellingen bescheiden zijn, geeft Israël drie voordelen: het behoud van de belangrijkste gebieden, versterking van de internationale status door de kwestie van de ‘apartheid’ te neutraliseren en het leidt ter plaatse tot stabiele omstandigheden voor volgende meerdere decennia. En het belangrijkste van al: het is uitvoerbaar en doenbaar. Het volgende is een korte samenvatting van het plan.

The 7 Point Program for Administering the Arab-Israeli Conflict in Judea and Samaria

Punt 1. Israël zal zijn volledige soevereiniteit uitstrekken over Area C. Door dit te doen, zal Israël het initiatief nemen en zal het zijn essentiële behoeften verzekeren: veiligheid voor de kust en Jeruzalem, die de nederzettingen intact houdt en soevereiniteit over het nationale erfgoed.

De wereld zal onze soevereiniteit over het gebied niet erkennen, net zomin het onze soevereiniteit erkent over de Westelijke Muur, de wijken Ramot en Gilo in Jeruzalem en evenmin de Golanhoogten. Niets om je zorgen over te maken, de wereld zal er wel aan wennen.

Het Area C-gebied vormt een aangrenzende Israëlische landmassa en omvat de Vallei van Jordanië, de Dode Zee, de luchthaven van Ben Goerion en het omringende gebied, Maaleh Adumim en alle Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria. De inwoners van Tel Aviv, de kustvlakte en het volledige land zullen in veiligheid leven en beschermd zijn tegen de bedreigingen uit het oosten.

Punt 2. De ca. 50.000 Arabieren die in Area C. leven verkrijgen volledig het (Israëlische) burgerschap. Dat zijn dus alle Arabieren, ongeveer 4 procent van alle PA-Arabieren die thans in het gebied van Judea en Samaria wonen. Dit zal de beschuldiging van de Apartheid onderuit halen. Er wonen vandaag ca. 350.000 Joden in Area C en slechts 50.000 PA-Arabieren. Die Arabieren kunnen volwaardige Israëlische burgers worden. En zij zullen zich allen realiseren dat geen Arabier of Jood uit zijn huis aldaar zal worden verdreven.

Punt 3. De PA zal de volledige autonomie en aangrenzend openbaar vervoer hebben in de gebieden die onder zijn controle vallen. De Arabieren zullen zich aldus van de éne naar de andere locatie kunnen verplaatsen zonder wegversperringen en zonder militairen. De Arabieren haten lange files en verkeersopstoppingen net zozeer als de Israëliërs. Deze aangrenzende route is niet gemakkelijk te verwezenlijken maar kan door een eenmalige investering van een paar honderd miljoen dollar worden gerealiseerd. Wij kunnen de Arabische leefomstandigheden verbeteren en tezelfdertijd de internationale humanitaire druk op Israël wegnemen.

Punt 4. Geen ‘vluchteling’ uit de Arabische landen zal Judea en Samaria mogen ingaan. Dit ontkent het staatsconcept van de PA dat miljoenen ‘vluchtelingen’ en hun nakomelingen uit Arabische landen toestaat om het gebied binnen te stromen. Het is nogal ongelukkig dat premier Netanjahoe in zijn toespraak van Bar Ilan, heeft gezegd dat hij de ‘vluchtelingen’ zou laten terugkeren in de Palestijnse Staat die hij voor ogen heeft.

Dat is een ongeziene fout die zou leiden tot een onomkeerbare demografische catastrofe. Vanaf het ogenblik dat miljoenen ‘vluchtelingen’ uit Libanon, Syrië, Egypte en andere Arabische landen zouden toestromen in Judea en Samaria, kan de klok niet meer worden teruggezet, dus kunnen wij ook niet toestaan dat dit ooit zou gebeuren. De nakomelingen van de ‘vluchtelingen’ moeten door de naties worden geabsorbeerd alwaar zij verblijven en in geen geval in het gebied ten westen van de Jordaan(rivier).

Punt 5. Israël zal voor zijn veiligheid een ‘paraplu’ van het IDF open houden over geheel Judea en Samaria. De noodzakelijke voorwaarde voor het succes van het plan is de rust te bewaren. Die rust is slechts mogelijk als enkel het IDF verantwoordelijk is voor de veiligheid. Indien het IDF ooit zou weggaan, zal Hamas zijn plaats nemen. Dat is wat Hamas in Gaza deed en het is wat Hezbollah deed in Libanon toen het IDF zich terugtrok.

Punt 6. De Gazastrook zal van Judea en Samaria gescheiden worden. Het idee van een ‘veilige passage’ tussen Gaza en Yesha (Judea & Samaria) is voorbijgestreefd. Het zou er enkel toe leiden dat alle problemen in Gaza het geweld in het rustige Judea & Samaria zouden ophitsen. Gaza wordt beetje bij beetje een deel van Egypte. Dat gebeurt nu reeds. Wij zijn niet verantwoordelijk voor Gaza. Wij verdreven daar 8.000 Israëliërs uit hun huizen in Gush Katif, verlieten elke centimeter van het land waarop wij gemeenschappen hadden opgebouwd en in ruil daarvoor kregen wij Hamastan. Laat Gaza door Egypte afhandelen.

Punt 7. Er zal een massieve economische investering nodig zijn om Joden en Arabieren te helpen samen te leven in Area C: voor een betere infrastructuur, verkeersknooppunten en gedeelde industriezones. De vrede begint met te leven van dag tot dag, met de gewone burgers. In plaats van nutteloze diplomatieke cocktailparty’s te houden in Oslo, Genève en Camp David, moet er ter plaatse een verbetering zijn die de gewone mensen helpen.

Zo is bijvoorbeeld het verkeersknooppunt aan de controlepost Hizme in Benjamin reeds lang overbodig. Elke ochtend zitten duizenden Joden en Arabieren daar samen in een onnodige verkeersopstopping. De wegen veroorzaken ook veel ongevallen door hun slechte conditie. Ik zou het geld van het Geneefse Voorstel van het Ministerie voor Openbare Werken gebruiken om dat verkeersknooppunt te realiseren.

Tot besluit
Wij moeten toegeven dat er geen grote liefde bestaat tussen Arabieren en Joden in Judea en Samaria. Maar beide partijen realiseren zich onderhand wel dat de overkant niet gaat verdampen. Vandaar dat, in plaats van onze tijd, ons geld en ons bloed, te verspillen aan oplossingen die slechts leiden tot meer frustratie en geweld, wij ons op realistische plannen zouden moeten concentreren die tot meer stabiliteit en betere levensvoorwaarden leiden.

Het is tijd voor een verse benadering waarin wij – voor het ogenblik toch – het maximum opgeven om het optimium te bereiken, ipv het beste het meest gunstige onder de gegeven omstandigheden. Het is ook tijd voor de staat Israël om het initiatief te nemen.