Israël-vijandigheid: Geen op zichzelf staand geval binnen de Oostenrijkse socialisten van de SPÖ

Israel-Feindlichkeit: Kein Einzelfall in der SPÖ

door: http://www.unzensuriert.at/
vertaling: E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

Met de uitspraak die hij onlangs deed, volgens welke de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Liebermann “onverdraaglijk” zou zijn, heeft de Oostenrijkse Minister van Defensie Norbert Darabos zichzelf in de voet geschoten. Er kwam onvriendelijke kritiek van de media, politieke concurrenten en niet in de laatste plaats van Joodse organisaties. Daarbij is Darabos niet de enige SPÖ-politicus (Sozialdemokratische Partei Österreichs) die met Israël-vijandige opmerkingen de aandacht trekt.

Op een vraag van een journalist van de Oostenrijkse krant “Die Presse” of hij principieel een probleem met de Israëlische regering zou hebben, antwoordde Darabos dat hij weinig begrip zou kunnen opbrengen voor de Israëlische politiek. Hij voegde er nog met nadruk aan toe, dat de agressieve buitenlandse politiek tegenover Iran en de Palestijnen alleen maar zou moeten afleiden van interne sociale problemen. Toen viel zijn zin over Liebermann.

Heftige reacties van IKG en het Simon Wiesenthalcentrum
Door dit statement kwam er een lawine op gang. Het Simon Wiesenthalcentrum eist zelfs het aftreden van Darabos als Minister van Defensie, met de motivering, dat hij aan “modern antisemitisme” zou doen en een gevaar voor de neutraliteit van Oostenrijk zou vormen.

Deze beschuldigingen noemde de woordvoerder van Darabos, Stefan Hirsch, in een E-mail aan de “Jerusalem Post” “belachelijk”. Ook de president van de Israëlitische Cultuurgemeenschap, Oskar Deutsch, heeft scherpe kritiek op de “beledigende uitspraak” en eist een verontschuldiging. Bovendien adviseert hij de Oostenrijkse bondskanselier en vicekanselier om “de Minister van binnenlandse Zaken tot rede te brengen”.

Lees verder “Israël-vijandigheid: Geen op zichzelf staand geval binnen de Oostenrijkse socialisten van de SPÖ”

Status van overerfbaarheid van Palestijns vluchtelingenschap onder vuur [A. Joffe en A. Romirowsky]

Palestijnse vluchtelingen, van vader op zoon, generatie na generatie steeds maar nieuwe vluchtelingen erbij, onbeperkt en dat tot het einde der tijden. Van een half miljoen vluchtelingen in 1948 tot vijf miljoen in 2012. En alle dagen blijft hun aantal nog aanzwellen. In de geschiedenis van vluchtelingencrisissen is dit een ongeziene situatie. Geen enkel ander volk van vluchtelingen ter wereld heeft ooit in de geschiedenis kunnen genieten van een eeuwigdurende vluchtelingenstatus zoals die exclusief aan de Palestijnen werd toegekend. De UNRWA, de aparte vluchtelingenorganisatie ‘alléén voor Palestijnen’, heeft nooit pogingen ondernomen om de vluchtelingen te integreren of de Arabische landen aangespoord om dat te doen. Op die wijze bestendigen de Verenigde Naties het Palestijnse vluchtelingenprobleem op kosten van de Amerikaanse en Europese belastingbetaler, die op zijn beurt eveneens het doneren aan de Palestijnen erfbaar heeft gemaakt voor al zijn nakomelingen tot in der eeuwigheid. Kosten van die erfbare vluchtelingenstatus? Anno 2012: ÉÉN MILJARD DOLLAR per jaar.

Palestinian refugees forever?

door Alexander Joffe en Asaf Romirowsky
bron: http://www.romirowsky.com/

De Palestijnse identiteit is gebaseerd en verdeeld in drie stukken. Eén die zegt dat het verzet tegen Israël permanent en heilig is. Een andere stelt dat de Palestijnen, individueel en gemeenschappelijk, vluchtelingen zijn, zo geworden door de handen van Israël. Het derde deel is dat de wereld, specifiek de Verenigde Naties en de Westerse landen, deze vluchtelingen moeten steunen totdat zij kunnen terugkeren naar een toekomstig Palestina en naar huizen in wat nu Israël is.

Sinds 1950 is het vehikel dat de Palestijnse vluchtelingen ondersteunt, de U.N. Relief and Works Agency (UNRWA). Kostend bijna 1 miljard dollar per jaar, voornamelijk gefinancierd door de Europese staten en de Verenigde Staten, verstrekt de UNRWA een oneindig, opvoedkundig, sociaal welvaartsysteem aan miljoenen Palestijnen, die in hoofdzaak wonen op de West Bank, Gaza, Libanon, Syrië en Jordanië. Maar in welk opzicht zijn om het even welk van deze individuen vluchtelingen?

In het openbaar, definieert de UNRWA een Palestijnse vluchteling als eenieder wiens “normale verblijfplaats was in Palestina tijdens de periode van 1 juni 1946 tot 15 mei 1948 was en wie zowel huis als middelen tot levensonderhoud als ten gevolge van het conflict van 1948 is verloren”. In werkelijkheid heeft de UNRWA die definitie voortdurend uitgebreid met “de kinderen of kleinkinderen van dergelijke vluchtelingen die voor het agentschap in aanmerking komen voor hulp als zij (a) geregistreerd zijn bij de UNRWA, (b) wonend in het gebied waar de UNRWA actief is en (c) behoeftig zijn”. De beste ramingen zijn dat in 1948-49 misschien 700.000 Palestijnen vluchtelingen werden. Door de boekhouding van de UNRWA wordt echter vrijwel elke Palestijns die sindsdien geboren werd automatisch ook een vluchteling. Het aantal Palestijnse vluchtelingen loopt intussen in de miljoenen.

Lees verder “Status van overerfbaarheid van Palestijns vluchtelingenschap onder vuur [A. Joffe en A. Romirowsky]”

Israël pal in het centrum van een vernieuwd islamistisch Midden-Oosten [Stefan Kirschner]

Foto hierboven, een dagje uit tijdens de Arabische Lente Nachtmerrie in 2011. Dit plaatje werd genomen op vrijdag 13 mei 2011 tijdens een manifestatie op het intussen wereldbekende Tahrirplein in de Egyptische hoofdstad Kaïro, sinds kort hernoemd als het Plein van de Vrijheid. Het Vrijdaggebed ter ere van de Dag van Nationale Eenheid werd massaal bijgewoond. Tegelijk werd een linnen pop die de staat Israël voorstelde, symbolisch opgehangen; dit wellicht om de islamisten beter te inspireren tot een devoot gebed [foto: CiF-watch, h/t Armaros]

Israel amid an Islamist Middle East

“Een eerlijke vijand is beter dan een valse vriend”

door Stefan Kirschner [JPost]

Met het resultaat van de aan de gang zijnde Egyptische verkiezingen die (voor Westerlingen) bijzonder grimmig lijken, toe te schrijven aan de sterkte van het Moslim Broederschap en de zelfs nog meer extreme Salafistische partijen, maken zich velen ernstig zorgen. De Moslim Broederschap heeft 105 zetels in de Shura Raad en samen met de 45 zetels van het Islamitische Salafi Blok bezetten zij een meerderheid van de 270 zetels. In de Volks Vergadering, die de nieuwe grondwet zal opstellen, hebben zij 235 zetels en samen met de 123 zetels van het Salafi Blok, overheersen zij volledig de 508 zetels van de Vergadering.

Israël volgt het resultaat met buitengewone interesse aangezien Egypte de directe buur is van Israël en het grootste Arabische land. Naast de chaos in Sina, is de kwestie van of Egypte het Israëlisch-Egyptische vredesverdrag zal bevestigen valt eveneens nog te bezien. Vorige maand, keurde de Volks Vergadering een voorstel goed om op te houden met het uitvoeren van gas en de diplomatieke banden met Israël door te snijden, terwijl onlangs Amr Darrag, een mede-oprichter van de Partij voor Vrijheid en Rechtvaardigheid (FJP), de politieke vleugel van het Moslim Broederschap, zeiden dat “zijn land het vredesverdrag met Israël” zal herbevestigen De retoriek van Kaïro kan na de verkiezingen nochtans snel veranderen.

Lees verder “Israël pal in het centrum van een vernieuwd islamistisch Midden-Oosten [Stefan Kirschner]”

Filmrecensie ‘UN Me’: alles wat links niet wil weten over de Verenigde Naties [Jonathan S. Tobin]

Officiële trailer van de documentaire film “U.N. Me” die binnenkort in de filmzalen draait.

Filmrecensie “U.N. Me”

Alles wat de linkerzijde niet wenst te weten over de Verenigde Naties

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com/

Diegenen die zijn films als een samenvatting van vervormde propaganda bekijken mogen terecht Michael Moore verachten, maar men kan niet ontkennen dat zijn werk de documentaire opnieuw heeft gepopulariseerd als een onafhankelijke kunstvorm terwijl het effectief zijn opinies bevordert. Moore en anderen die in zijn voetstappen treden, zoals Morgan Spurlock, waarvan “Super Size Me” de fastfood industrie afkraakte, creëerden een populair sjabloon waarin het persoonlijke verhaal van de filmmaker, overgoten met humor en gestage pogingen om te onthullen en op die wijze de onderwerpen van hun minachting kleinerend, werd de norm voor het genre. Maar de kijkersvraag voor de onlangs uitgebrachte film, die in de geest van “Roger and Me“, “Bowling for Columbine” of “Super Size Me” is, of er nog wel publiek is voor dit soort werken indien het gegeven onderwerp niet datgene is dat zo gehaat wordt door liberalen en linkselingen.

In de documentaire “U.N. Me”, hebben Ami Horowitz en Matthew Grof dat zonet gedaan. Horowitz, de persoonlijkheid en verteller op het scherm, neemt zijn publiek mee op een internationale reis om aan te tonen dat de Verenigde Naties een corrupte praatbarak is die een karikatuur heeft gemaakt van de idealen waarvoor ze werd opgericht om te promoten. Zoals “U.N. Me” duidelijk maakt, houdt de wereldorganisatie er misdadige vredeskorpsen op na die er maar niet in slagen om de onschuldige, opzettelijk blinde kerninspecteurs en dieven die verantwoordelijk zijn voor voedselprogramma’s te beschermen, en heeft het een Raad voor de Rechten van de Mens die een forum is voor tirannen en moordenaars.

Lees verder “Filmrecensie ‘UN Me’: alles wat links niet wil weten over de Verenigde Naties [Jonathan S. Tobin]”