30ste verjaardag van het begin van de Eerste Libanonoorlog [Chana Ya’ar]

Premier Menachem Begin (rechts) en minister van defensie Ariel Sharon (midden) bezoeken het kasteel van Beaufort in Libanon [foto: Archief IDF]

30 Year Anniversary of Operation Peace for Galilee

door Chana Ya’ar [Arutz-7]

Deze week herdacht het IDF de 30ste verjaardag van Operatie Vrede voor Galilea [Op. Peace for Galilee] tijdens een plechtige ceremonie waar Stafchef van het IDF luitenant-generaal Benny Gantz de troepen toesprak. De operatie, beter bekend als de Eerste Libanonoorlog, werd gemachtigd door de toenmalige premier van Israël Menachem Begin en werd gelanceerd op 6 juni 1982, in antwoord op de Arabische terroristen die zich in Zuid-Libanon hadden verschanst.

De terroristen hadden in feite in Libanon een staat binnen een staat gecreëerd en stuurden van daaruit operatieven om burgers te vermoorden langsheen de noordelijke grens van Israël. Drie dagen vóór Operatie Vrede voor Galilea van start liep, werd de Israëlische ambassadeur voor Groot-Brittannië Shlomo Argov neergeschoten en verkeerde in kritieke toestand. Hoewel de moordaanslag in Londen plaatsvond, ver van de noordelijke grens van Israël, werd deze uitgevoerd door Arabische terroristen aangevoerd door Abu Nidal.

Als vergelding, bombardeerde Israël trainingskampen voor terroristen van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in Zuid-Libanon. De terroristen antwoordden met massieve raketaanslagen tegen de noordelijke gemeenschappen in Israël, die resulteerde in vele doden en omvangrijke materiële schade.

De Eerste Libanonoorlog werd gelanceerd met verscheidene doelstellingen:

om de PLO uit Libanon te verdrijven
om de invloed van Syrië in het land terug te dringen
om de kansen voor een pro-Israëlische Christelijke regering te versterken die door Bashir Gemayel zou worden geleid

Bashir Gemayel, leider van de christen falangisten, verantwoordelijk voor de slachting in Sabra en Shatilla, werd op 14 september 1982 een maand na zijn verkiezing tot president in een bomaanslag in Beiroet vermoord.

Premier Menachem Begin zei destijds dat hij hoopte een overeenkomst te ondertekenen met deze regering (van Gemayel) die Israël minstens “veertig jaar vrede” zou brengen. Jammer genoeg, mocht het niet zijn. Hoewel het IDF erin slaagde om de PLO en delen van het Syrische leger te omsingelen helemaal tot in Beiroet, werd Israël onder internationale druk tot terugtrekking gedwongen. Terroristenleider Yasser Arafat van PLO en zijn operatieven werd toegestaan om onder internationale bescherming zich opnieuw in Tripoli (Libië) te vestigen.

Israël werd beschuldigd voor de slachting in de vluchtelingenkampen van Sabra en Shatilla, alhoewel het die niet had begaan, maar werd ervan beschuldigd dat het er niet in geslaagd was om die te voorkomen. Ondertussen handhaafde Israël een veiligheidsbufferzone in Zuid-Libanon maar een burgeroorlog woedde doorheen het land tot 1990, wanneer Syrië de volledige controle neemt in Libanon. Sjiitische voerden jarenlang oorlog jegens de aanwezigheid van Israël in de veiligheidszone, totdat premier Ehud Barak in 2000 de volledige terugtrekking van de Israëlische strijdkrachten beval.

De terugtrekking van het IDF uit de veiligheidszone van Zuid-Libanon had een sterk effect op de Palestijnse bevolking. Zij inspireerden zich op het idee dat Hezbollah het IDF “verjaagde” uit Zuid-Libanon d.m.v. terreur. Dit was voor een goed deel de motivatie achter de Oslo Oorlog, ook bekend als de Tweede Intifada. Die opstand gaf de terreurorganisatie Hezbollah de vrijheid om een netwerk van bunkers en geheime wapenopslagplaatsen uit te bouwen van waaruit in 2006 de Tweede Libanonoorlog tegen Israël werd gevoerd.


Brabosh.com / VVvI sinds 31 januari 2009 onafgebroken in de Top Tien

WordPress Nederlandstalige blogs (Nederland en Vlaanderen samen)

(hieronder stand op vrijdag 8 juni 2012)