Catherine Ashton door de knieën voor Iraanse zedenpolitie: van decolleté naar chador [in beeld]


Borsten inzetten tegen atoombommen werkt niet in Iran

Sommige vrouwen menen dat een diep uitgesneden decolleté het resultaat van diplomatieke onderhandelingen op hoog niveau kunnen beïnvloeden. Dat kan misschien wel af en toe het geval zijn in Westerse landen maar in islamistische landen in het Midden-Oosten kan dat wel eens een averechts effect hebben zoals bv in Saoedi-Arabië waar je dat letterlijk het hoofd kosten. In Iran is het niet veel beter gesteld. Dat ondervond Catherine Ashton, de door de Europese Unie aangestelde vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken, tijdens een aantal ontmoetingen met Said Jalili, de toponderhandelaar van Iran die de atoomwapenindustrie van zijn land moet verdedigen.

Catherine Ashton is een berucht Israëlbasher die het kastijden van de Joodse staat op Europees niveau heeft getild en deze zomer tijdens de O.S. in Londen wellicht hoopt om van Israëlbashen een Olympische discipline te maken.

Op het plaatje hierboven was Catherine Ashton in januari 2012 te Istanboel, Turkije, om er de onderhandelingen over het Iraanse nucleaire programma bij te wonen. Ashton werd hier uitgebreid gefotografeerd en in plaats van dat de aandacht naar de gesprekken ging, ging de aandacht naar haar bijzonder onzedige garderobe, althans toch naar Iraanse normen. Hier draagt ze een licht colbert en een zwarte bloes die licht uitgesneden was en een knullig halskettinkje.


Die decolleté was voor de Iraanse media er duidelijk ver over want wat bleek achteraf? De Iraanse kranten hadden de foto’s bewerkt omdat het truitje van Ashton niet zedig genoeg was. Haar zwarte bloes bleek ge-Photoshopped te zijn en haar spiernaakte borstbeen werd nadien helemaal tot aan haar hals opgevuld. Volgens een BBC-correspondent in Iran gebeurt het wel vaker dat foto’s worden bewerkt omdat de “verschillen met de Westerse cultuur te groot zijn.” Dat retoucheren van Westerse vrouwelijke diplomaten is gewoonte op Iraanse redacties om problemen met de Iraanse zedenpolitie te vermijden en een officiële waarschuwing van de autoriteiten te ontlopen.

In elk geval had Catherine Ashton de les begrepen en besloot om, zoals het een voorbeeldige dhimmie betaamt, wat aan haar kledij te doen want tenslotte gaat het hier toch om Europa te vrijwaren van het in opbouw zijnde atoomwapenarsenaal van Iran. Borsten inzetten tegen atoombommen helpt niet, zoveel was wel duidelijk. De truk met de decolleté was mislukt en werkte niet in het M-O. Catherine Ashton zal het voortaan over een andere boeg gooien. Zie verder.

Vorige maand vond er een nieuwe ronde plaats van nucleaire gesprekken, andermaal in Istanboel, Turkije. Op het officiële plaatje hierboven genomen, ziet Ashton er al heel wat zediger gekleed uit. Een wit jasje, dat weliswaar drie maten te groot lijkt, maar zowaar een grote witte sjaal die haar decolleté volledig bedekt. Ik kan het niet met zekerheid zeggen, maar dat sjaaltje lijkt wel verdacht veel op een Arafatsjaaltje, de gekende keffiyeh. Deze keer durft de Iraanse diplomaat haar wel aankijken en er kan zelfs een lachje af.

Ook de Iraanse pers was duidelijk in zijn nopjes met deze zedige outfit van Ashton. De Iraanse staatstelevisie berichtte dat Catherine Ashton een echte inspanning had gedaan om de kledijcode te respecteren in haar ontmoetingen met de Iraanse ambtenaren. De verandering werd ook opgemerkt door de Iraanse nieuwssites zoals bv de conservatieve ‘Tabnak’, die schreef dat “haar verschijning aantoont dat Ashton de gebruiken en tradities van Iran respecteert” en de redacteur voegde er nog aan toe “In feite is het gebaar van Ashton een positieve stap die bewijst dat de status van de Islamitische Republiek belangrijk is voor haar en voor het Westen”.

Het werd dus uitkijken wat Catherine Ashton tijdens de volgende ontmoeting met Iraanse diplomaten zou aantrekken en om te kijken of Ashton’s zeden nog voor verbetering vatbaar zijn. En ja hoor, het gebeurde! Al op de eerste dag tijdens de ontmoeting van de 5+1 in Bagdad, Irak, daagde Ashton voor haar eerste ontmoeting met Jalili op in een lange boergondische gekleurde jacket met een nauwe gesloten kraag zodat niets meer aan de verbeelding werd overgelaten. Het soort kledingstuk dat moderne Iraanse vrouwen nog durven dragen op straat (uiteraard met een hoofddoek om hun haren te bedekken) zonder dat ze gearresteerd zouden worden door de zedenpolitie.

De omgang tussen mannen en vrouwen is een delicate zaak in Iran, waar diplomaten en ambtenaren in het algemeen geen hand geven aan hun vrouwelijke collega’s. Onze Belgische minister van volksgezondheid Laurette Onkelinx die zich onlangs blauw ergerde aan het feit dat de Israëlische vice-minister van Volksgezondheid Ya’acov Litzman van de ultraorthodoxe partij Yahadut HaTorah, recent weigerde om  religieuze redenen haar de hand te drukken, zal dringend eens een reisje naar het Midden-Oosten moeten ondernemen om te zien hoe het daar is gesteld. Onder de Islamitische richtlijnen die overal in Iran worden opgelegd, mogen mannen en vrouwen die geen relatie hebben niet de handen schudden en moeten lang oogcontact vermijden. Naar het schijnt kan je in vrouwenogen satan aan de hellepoorten zien lonken [..] Sommige Iraanse diplomaten en conservatieven kijken zelfs niet naar een vrouw als ze het woord tot haar richten.

Ashton doet dus erg hard haar best om de Iraanse ambtenaren niet te schofferen met haar vrouw-zijn en waakt er angstvallig voor dat ze niet per ongeluk de hand uitsteekt naar een Iraniër en die hem in verlegenheid zou brengen doordat hij haar de hand zou moeten weigeren. “Zij doet hard haar best om ons te helpen te focussen op de belangrijke kwesties die aan de orde zijn”, zei  Mehrdad Khonsari, een Iraanse diplomaat die in Londen is gevestigd. “Westerlingen, in het bijzonder Ashton, besteden aandacht aan de [gevoeligheden] bij Iraanse ambtenaren zodat er geen excuus is als de dingen verkeerd lopen en de gesprekken over het belangrijkste onderwerp afspringen,” zei Khonsari.  Ashton lijkt op alle punten hoge ogen te hebben gescoord in Bagdad.

Dat deed de Iraanse pers nog hunkeren ‘naar meer’, in moslimtaal betekent dat letterlijk ‘nog minder’ dus. Echter diegenen die al hoopten om Ashton te zien opdagen in zwarte chador, waren er aan voor de moeite. In de plaats van daagde de EU-leider Ashton op in een zedige bruine jas die een kleine beetje van haar halslijn toonde. Het was duidelijk dat haar outfit van de eerste dag beter gesmaakt werd dan die op de tweede dag van de onderhandelingen over de atoombommen van Iran.

Toch reageerde de Iraanse media en de volgers op de sociale media over het algemeen erg positief op haar uiterlijk verschijnen en suggereerden dat Ashton er in elk geval conservatiever gekleed bijloopt dan tijdens haar eerdere ontmoetingen verleden jaar in Genève. Zo schreef een Iraanse blogger dat Ashton in deze outfit zeker welkom zou zijn in de stad Qoms, een Iraanse islamistisch bolwerk voor religieuze seminaries en vooraanstaanden religieuze leiders en geleerden.

In elk geval lopen de verwachtingen hoog op voor de volgende ontmoetingen met de Iraanse toponderhandelaars die zullen plaatsvinden op 18 en 19 juni 2012 in Moskou. “Wordt Ashton een Chadori?” schreef een enthousiaste Iraniër op Facebook. Een andere Iraanse fan heeft zelfs de foto op de eerste dag van de top in Bagdad bijgewerkt met Photoshop en Ashton in Chador neergezet naast Jalili. Gehoopt wordt dat Ashton een zwarte chador zal dragen op de volgende top, die door de meeste Iraanse diplomaten wordt beschouwd als de meest te verkiezen kledingstuk van het hijab type. Niet echt een best idee sinds bekend is dat Jalili antracietkleur haat.

Euh… en heeft Ashton ook nog wat gezegd? Jazeker, maar of iemand het gehoord heeft is een andere zaak. Op 24 mei ’12 zei Ashton het volgende: “Iran heeft verklaard dat het land bereid is om de kwestie te bespreken om uranium te verrijken tot maximaal 20 procent en kwam ons hierin met een vijfpuntenvoorstel tegemoet met inbegrip van hun klemtoon dat we hun recht erkennen om [uranium] te verrijken“, zei Ashton na de ontmoetingen. Nooit geziene harde internationale sancties en de dreiging van militaire aanvallen hebben Iran blijkbaar terug naar de onderhandelingstafel gedreven.

Intussen is die grens van 20 procent verrijken al achterhaald vermits onlangs bleek dat Iran al verrijkt tot 27 procent. Lees hier op Brabosh.com: “Terwijl het Westen palavert komt Iran steeds dichter bij de atoombom“. Het is onduidelijk wat het effect is geweest, als er uberhaupt al sprake van zou zijn, van de kleding-diplomatie van Ashton en of dit de onderhandelingen over de aanmaak van atoombommen door Iran overeind heeft gehouden. Maar één ding is wel zeker: in de komende gesprekken van volgende maand in Moskou zal haar decolleté – of het gebrek daaraan – opnieuw in het middelpunt van de belangstelling staan.

Een gedachte over “Catherine Ashton door de knieën voor Iraanse zedenpolitie: van decolleté naar chador [in beeld]

Reacties zijn gesloten.