IOC voorzitter Jacques Rogge (Belg): Geen minuut stilte voor Münchenslachtoffers [Jonathan Tobin]

De Israëlische delegatie tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen te München op 26 augustus 1972. Onder hen de 11 atleten, die op 5 en 6 september door de Palestijnse terreurgroep Zwarte September werden gegijzeld en vervolgens vermoord. Zwarte September was een splintergroepering van al-Fatah van de voormalige Palestijnse terroristenleider Yasser Arafat. Al Fatah was toen, en is nog steeds, de belangrijkste factie binnen de PLO en wordt sinds 2004 voorgezeten door Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit. Lees hier meer over op Brabosh.com: “40 jaar geleden: Massacre op Olympische Spelen München”.

Om de petitie te tekenen voor één minuut stilte op de Openingsceremonie
Klikken op: http://www.change.org/petitions/

IOC: Been There, Done That, on Munich

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com/

Dagen nadat het nieuws uitbrak dat het Internationale Olympische Comité (IOC) het verzoek van Israël had geweigerd om een ogenblik stilte te houden voor de slachtoffers van de slachting van München van 1972, gaf het IOC eindelijk een reden uit voor zijn besluit. Maar het oppervlakkige en zwakke excuus van de organisatie om geen moment aandacht te schenken aan de herinnering toen 11 Israëlische atleten door Palestijnse terroristen werden vermoord, zal niet iedereen kunnen overtuigen. Zoals CNN berichtte, wordt de houding van de organisatie samengevat als een zaak van weinig belang.

Belgische IOC voorzitter Jacques Rogge: geen minuut stilte voor slachtoffers München massacre

“Het IOC heeft tijdens verschillend gelegenheden hulde gebracht aan de herinnering van de atleten die op tragische wijze zijn omgekomen in München en zal dit ook blijven doen. De herinnering aan de slachtoffers zal niet langzaam verdwijnen. Eén ding is zeker, wij zullen nooit vergeten”, vertelde Andrew Mitchell, een IOC woordvoerder, tegenover CNN.

De Belgische voorzitter van het IOC, Jacques Rogge, zal het Israëlische team ontvangen tijdens een traditionele receptie ter herinnering aan de slachtoffers van de Spelen. “Nochtans, voorzien wij geen herdenking tijdens de openingsceremonie van de Spelen te Londen”, zei Rogge.

In feite is de enige herdenking aan de 11 atleten van enige betekenis, diegene die onmiddellijk volgde nadat ze werden vermoord via een nogal botte verklaring die werd afgelegd door de toenmalige voorzitter van het IOC, Avery Brundage – een zeer beruchte antisemiet – waarin hij stelde dat de Spelen te belangrijk zijn om nog verder door de tragedie te worden onderbroken [de Spelen werden slechts 1 dag stopgezet; Brabosh.com].

Sedertdien, alhoewel Olympische ambtenaren lippendienst hebben bewezen aan Israëlische pogingen om de 11 te herinneren, is er een volgehouden samengebundelde inspanning om hen naar de achtergrond te drukken of te negeren. Als inderdaad, zoals de woordvoerder toch beweert, het IOC “blijft doorgaan” met hulde te besteden aan hun herinnering, waarom is dan één ogenblik van stilte tijdens een ceremonie die urenlang doorgaat, dan teveel gevraagd?

Een online petitie werd begonnen om het IOC om “Slechts één minuut” (Just One Minute) stilte te vragen voor de vermoorde Israëliërs. Die komt samen met een video van Ankie Spitzer, weduwe van Andrei Spitzer, die één van 11 was en die namens alle families van de slachtoffers spreekt. Zoals zij zo welbespraakt verklaart, vraagt zij al 40 jaar lang het IOC om één minuut stilte voor zulk een herdenking, maar haar verzoek (en dus ook dat van alle nabestaanden) werd elke keer afgewezen.

Zoals mevrouw Ankie Spitzer het stelt:

Deze mensen waren zonen; vaders; nonkels; broers; vrienden; ploegmaten; atleten. Zij kwamen naar München in 1972 om als atleten in Olympics te spelen; zij kwamen in vrede en keerden terug naar huis in doodskisten, gedood in het Olympisch Dorp en tijdens de onderhandelingen met de gijzelnemers.

De families van de 11 van München hebben reeds vier decennia gewerkt om erkenning van de slachting van München bij het Internationale Olympische Comité te verkrijgen. Wij hebben om een minuut stilte verzocht tijdens de openingsceremonie van de Olympics te beginnen tijdens de Spelen van Montreal in 1976. Herhaaldelijk werden deze verzoeken afgewezen. De 11 vermoorde atleten waren lid van de Olympische familie; wij vinden dat zij in het kader van de Olympische Spelen zouden moeten worden herinnerd…

Stilte is een gepast huldebetoon aan onze atleten die hun leven in het Olympische stadion verloren. Stilte houdt geen verklaringen, vermoedens of overtuigingen in en behoeven ook geen talenkennis om te begrijpen.

Ik heb geen politiek of religieus programma. Enkel de hoop dat mijn echtgenoot en de andere mannen die naar de Olympics gingen in vrede, vriendschap en sportiviteit, worden gegeven waar zij recht op hebben. Eén minuut stilte zal aan de wereld duidelijk maken dat wat in 1972 gebeurde nooit opnieuw kan gebeuren. Laat de geschiedenis zich alstublieft niet herhalen.

Voor mijn echtgenoot Andrei en de andere vermoorden, moeten we ons de doctrine van de Olympische Geest herinneren om “te bouwen aan een vreedzame en betere wereld die wederzijds begrip vraagt in een geest van vriendschap, solidariteit en sportiviteit”, die krachtiger zijn dan politiek.

Zoals ik reeds eerder schreef, is de ware reden voor de weigering van het IOC geen groot mysterie. De overgrote meerderheid van de lidnaties van de Olympische beweging wil simpelweg niet dat er iets tijdens de Olympische Spelen de wereld aan een misdaad herinnert die werd gepleegd door terroristen die streven naar de vernietiging van de Joodse Staat Israël. In deze betekenis, is het IOC een spiegelbeeld van de Verenigde Naties, een wereldlichaam waar het antisemitisme de norm is eerder dan de uitzondering.

Deze week, zal de Olympische toorts doorheen Groot-Brittannië worden gedragen als voorspel tot de Spelen als deel van een traditie die werd opgestart door de nazi’s tijdens de Olympische Spelen in Berlijn van 1936. Dat maakt het tot het geschikte ogenblik voor mensen van goede wil om aan het IOC duidelijk te maken dat negeren van de 40ste verjaardag van de slachting onverdedigbaar is.

Zowel president Barack Obama en zijn Republikeins tegenkandidaat Mitt Romney, die samen de Olympische Winterspelen in Salt Lake City voorzaten in 2002, moet hun stemmen toevoegen aan die van Ankie Spitzer om “Slechts één minuut” te verzoeken om te herinneren wat herinnerd moet worden.

Om de petitie te tekenen voor één minuut stilte op de Openingsceremonie
Klikken op: http://www.change.org/petitions/


Met dank aan Tiki S. voor de hint.


Brabosh.com / VVvI sinds 31 januari 2009 onafgebroken in de Top Tien

WordPress Nederlandstalige blogs (Nederland en Vlaanderen samen)

(hieronder stand op zaterdag 26 mei 2012)

Advertenties

9 gedachtes over “IOC voorzitter Jacques Rogge (Belg): Geen minuut stilte voor Münchenslachtoffers [Jonathan Tobin]

  1. Dat Olympische Comité is natuurlijk doodsbang voor de reactie van de Arabieren. Ze buigen als echte dhimmy’s devoot hun hoofd voor iedere mogelijke dreiging die vanuit de ‘Religie van de Vrede’ op hen af zou kunnen komen.

    Like

  2. Schandalig dat er geen twee minuten stilte worden gehouden voor deze vermoorde atleten. En helemaal crimineel dat de spelen daarna gewoon verder gingen, maar zo smerig kan sport blijkbaar zijn.

    Like

  3. Israelische atleten herdenken = organisator van deze moorden herdenken = Mahmoud Abbas = ongekozen President van het niet bestaande land “Palestina”, waarvan de “onderdanen” onder luid applaus zullen worden binnengehaald binnen de Olympische “familie”.

    Like

    1. Neen, is de anti-beschaving te kijk zetten voor dat deel van de wereld dat nog beschaafd is.

      Like

  4. Mr Rogge die de mond vol heeft over het scheiden van sport en politiek en daarom weigert om een moment van herdenking te organiseren(of is het iets anders?)raar genoeg doet hij ook niks tegen dit soort van “actie,s”

    http://www.nusport.nl/zwemmen/1982757/iranier-weigert-tegen-israelier-te-zwemmen.html

    onze “sportieve Iraanse medemens” werd bij mijn weten zelfs niet op de vingers getikt en nog heeft het IOC het lef om te zeggen dat ze ‘sport en politiek’ scheiden.
    conclusie? de ene politiek is blijkbaar de andere niet..
    er zijn trouwens nog van dit soort incidenten geweest waar je amper iets over hoort,veelzeggend nietwaar?

    Like

Reacties zijn gesloten.