De triomfantelijke terugkeer van het Zionisme in Israël: postzionisme is ‘out’ [Caroline Glick]

Column One: Post-Zionism is so 1990s

door Caroline Glick [http://www.jpost.com/]
vertaling Renate/E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

De nationale feestdagen van een natie zeggen veel over de toestand van diezelfde natie. In de jaren-90 hadden de Israëlische elites en grote delen van de Israëlische bevolking in ruime mate afscheid genomen van de realiteit. Radicalen zoals Yossi Beilin, Shulamit Aloni en Avrum Burg dicteerden de regeringspolitiek. Overal was het postzionisme volop in de mode, gestimuleerd door de media, de amusementsindustrie en het Ministerie van Onderwijs. Tegelijkertijd golden zionisme en Judaïsme als uitgesproken achterhaald.

In 1998 was Nenjamin Netanyahu, net als nu, minister-president. En destijds zowel als nu waren er prominente stemmen, die hem er voor verantwoordelijk maakten dat er geen vrede was, evenals voor iedere andere noodsituatie op deze planeet.

In 1998 werd voor de viering van Israel´s 50e Onafhankelijkheidsdag een vermogen uitgegeven. Het geplande programma liet zien, hoe ver Israel´s politieke en culturele elites bereid waren te gaan om de fundamentele maatschappelijke waarden aan te vallen. Uiteindelijk eisten leden van de regering van Netanyahu als reactie op de geplande voorstelling van een dansgroep, dat de feestelijke voorstellingen niets zouden moeten bevatten dat bepaalde groepen in de Israëlische samenleving – bedoeld werden de religieuzen – beledigt. Daarop uitten Israel´s cultuur- en mediavertegenwoordigers hun ontzetting en schrik over het feit, dat de Israëlische regering probeerde om de, zoals zij het zagen, artistieke vrijheid te beperken. Culturele beroemdheden verklaarden de cultuuroorlog aan de religieuze Joden.


De vraag of de geplande dansvoorstelling voor een officieel, door de staat gefinancierd feest van de Onafhankelijkheidsdag überhaupt gepast was, werd niet gesteld. Niemand vroeg of een dansvoorstelling, waarbij de dansers zich als ultraorthodoxe Joden verkleedden, die zich op de muziek van het traditionele Pesach lied “Ehad mi yodea” langzaam tot op hun ondergoed uitkleedden, de waarden van de samenleving weerspiegelde.

Om te begrijpen hoezeer Israël zich sindsdien verder heeft ontwikkeld, moet men kijken naar het feest van Onafhankelijkheidsdag van dit jaar 2012. Geen van de artiesten heeft bepaalde groepen in de Israëlische samenleving beledigd. En de populairste kunstenaar was Mosh Ben-Ari, die zijn interpretatie van psalm 121 – een lied voor de pelgrimstocht naar Jeruzalem – voordroeg.

Psalm 121, die God als de eeuwige wachter van Israël prijst, was de onofficiële hymne van Operation Cast Lead in Gaza in 2008-2009. En Ben-Ari´s interpretatie van het lied maakte van hem in Israël een superster:

Onvoorstelbaar, dat psalm 121 of een ander traditioneel Joods gedicht of gebed destijds in 1998 op een andere manier behalve als voorwerp van verachting zou zijn opgevoerd. Destijds zou het onvoorstelbaar zijn geweest dat tienduizenden niet-religieuze Israëli´s zouden hebben meegezongen met Ben-Ari: “Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van de Heer, die hemel en aarde gemaakt heeft. Hij zal je voet niet laten wankelen, hij zal niet sluimeren, je wachter. Nee, hij sluimert niet, hij slaapt niet, de wachter van Israël.”

Niet, dat de mensenmenigte hem in 1998 per se van het toneel zou hebben afgefloten. Men zou hem sowieso vanaf het begin niet op het podium hebben gelaten.

Israël wordt niet langer door zijn rebelse jeugdfase beheerst. Israël is weer bij zijn verstand. En de boodschap is: Israël is een geweldig land en een geweldige natie. Zionisme is in. Judaïsme is eveneens in. Postzionisme is achterhaald en out.

Israël´s terugkeer naar zijn zionistische wortels is de grootste culturele gebeurtenis van de afgelopen tien jaar. Het is echter ook een gebeurtenis, die ontsnapt is aan het radarscherm van de rest van de wereld. Niemand behalve het land Israël schijnt deze verandering te hebben waargenomen.

Het grootste deel van de wereld heeft Israel´s maatschappelijke verandering daarom niet opgemerkt, omdat het grootste deel van de wereld evenmin heeft opgemerkt, dat de terreuroorlog tegen Israël in aansluiting op Camp David 2000 het begin vormde van de weg, die de Israëlische publieke opinie van het radicale postzionisme weggevoerd en naar haar zionistische wortels teruggeleid heeft.

Het vredesproces van Oslo was gebaseerd op het geloof dat men vrede creëert door macht en land aan terroristen te geven en hen bovendien uit te rusten met politieke legitimiteit, heel veel geld en wapens. Opdat deze onzin goed was te verkopen, werd de publieke opinie ertoe gebracht de zionistische revolutie te beschouwen als iets onrechtvaardigs. Want voor een ieder, die de rechtvaardige zaak van het zionisme en van de Joodse nationale bevrijding erkent, is de uitrusting van de PLO met zulke macht niet te rechtvaardigen en ondenkbaar. Want de PLO is een terroristische beweging en haar bestaan is gebaseerd op de vernietiging van Israël en op het criminaliseren van het zionisme.

De meeste Israëli´s hebben de these van het postzionisme sowieso nooit geaccepteerd. Maar ze hebben de thesen van het sussen geaccepteerd. En ze hebben gedacht, dat de wereld onmiddellijk aan de kant van Israël zou staan als het sussen een fout zou blijken te zijn.

Yasser Arafat wees in het jaar 2000 in Camp David de vrede en de Palestijnse staat van de hand. In plaats daarvan gaf hij opdracht tot massieve Palestijnse terreur. Daarop begon de Israëlische samenleving noodgedwongen te ontwaken uit de leugen van het postzionisme, dat aan de basis lag van het vredesproces. Deze terugkeer naar de realiteit werd versterkt door de Durban-conferentie in augustus 2000, toen de internationale gemeenschap zich haastte om aan de kant van de Palestijnen te gaan staan. De laatste was het bewijs, dat het verlenen van politieke legitimiteit door Israël aan de PLO het internationale aanzien van het land bedreigde, net zoals Israël´s overgave van land en wapens aan de PLO het leven van zijn burgers bedreigde.

De les, die de Israëli’s uit het falen van het vredesproces leerden, was, dat Israël geen Palestijnse vredespartner heeft. En zolang de Palestijnen zichzelf niet veranderen, heeft Israël niemand waarmee het onderhandelen kan. De overweldigende meerderheid van de Israëli´s denkt, dat er geen mogelijkheid bestaat om het land met succes te delen, omdat Israël niemand heeft waarmee vrede kan worden gesloten.

Internationaal werd deze les echter nog niet geleerd. Van Bill Clinton tot George W. Bush tot Tony Blair tot Barack Obama tot Nicolas Sarkozy hebben buitenlandse leiders volgehouden dat het proces van Oslo bij benadering succesvol en dat zijn mislukken slechts toeval was. Zij denken, dat het enige probleem op de weg naar vrede bekrompen en angstige politieke leiders aan Israëlische zijde zouden zijn. En ze doen net alsof de vrede zou komen als men maar genoeg druk op Israël uitoefent en geëiste concessies afdwingt.

Een andere factor op de weg terug naar het zionisme waren de effecten van de terugtrekking uit Gaza. Israël´s eenzijdige terugtrekking uit Gaza was een traumatische nationale gebeurtenis. De gedwongen verdrijving van duizenden Israëli´s uit hun huizen leidde de Israëlische samenleving aan de rand van ontbinding.

Deze stap was de laatste hoop van de vredesbeweging geweest. Wanneer de Palestijnen niet met Israël aan de onderhandelingstafel wilden gaan zitten, dan zou Israël hen kunnen sussen, dacht men, door hen zonder overeenkomst gewoon datgene te geven wat ze wilden.

Maar de terugtrekking uit Gaza bracht niet alleen geen vrede. Zij bracht Hamas aan de macht. Zij bracht tienduizenden raketten naar het zuiden van Israël. De Israëli’s verwachtten, dat de wereld de belangrijke verbanden van deze gebeurtenis zou inzien. Maar dat is niet gebeurd.

In plaats van toe te geven hoever de Israëlische concessies waren gegaan om de Palestijnen te kalmeren, in plaats van dat de internationale gemeenschap aan de kant van Israël zou zijn gaan staan, toen de pogingen tot kalmering opnieuw faalden, deed de internationale gemeenschap net alsof Israël zich helemaal niet zou hebben teruggetrokken uit Gaza. Condoleezza Rice dwong Israël elektriciteit en water aan Gaza te blijven leveren en de geneeskundige behandeling van mensen uit Gaza in Israëlische ziekenhuizen te blijven uitvoeren. Niemand wilde toegeven, dat Israel niet langer de verantwoordelijkheid droeg.

Voor de meeste Israëli´s was de vakantie met de realiteit van de publicatie van het Goldstone-rapport in aansluiting op Cast Lead definitief ten einde. Hier was hun land Israël, dat zich moest verdedigen tegen een illegale rakettenoorlog, die het door Hamas geleide Gaza voerde. En daar was de VN-commissie, die negeerde wat Israël allemaal gedaan had om de vrede te bewaren en die in plaats daarvan Israel als oorlogsmisdadiger aanklaagde.

Een van de redenen waarom zo weinig mensen buiten Israël dezelfde lessen geleerd hebben als de Israëlische publieke opinie, is, omdat de enige Israëli’s naar wie het Westen luistert de laatste realiteitsontkenners uit de jaren-90 zijn. De “New York Times” publiceert ieder opinieartikel van mensen zoals de voormalige directeur van Shin Bet, Ami Ayalon, met zijn “sta gebied af” en “vernietig de nederzettingen” thema´s. Daarentegen lukte het Richard Goldstone niet eens om de “New York Times” ertoe te bewegen zijn artikel te publiceren, waarin hij vaststelde dat de conclusies in zijn Goldstone-rapport fout waren geweest.

Al die internationale spelers, van Obama tot J Street tot de EU, die geïnteresseerd zijn in steeds meer concessies van Israël aan de Palestijnen, kunnen gewoon niet begrijpen waarom hun inspanningen continu falen. Hoe is het mogelijk dat, ondanks hun grootste inspanningen, Netanyahu nog steeds aan de macht blijft, terwijl de linksen niet meer populair zijn bij de Israëlische publieke opinie.

Als u een antwoord wilt hebben, hoeft u niet lang te zoeken. U hoeft alleen maar naar Mosh Ben-Ari, zijn lokken en zijn versie van psalm 121 te kijken. Israël´s rebelse jeugdfase is voorbij.

Postzionisme is iets achterhaalds.

5 gedachtes over “De triomfantelijke terugkeer van het Zionisme in Israël: postzionisme is ‘out’ [Caroline Glick]

  1. ik ben een zionist in hart en nieren hier ben ik blij om,, het weggeven van land voor vrede is eindelijk voorbij,, de terugtrekking uit Gaza heeft mij toen ook heel veel pijn gedaan en het heeft ook nog eens niets opgeleverd behalve een terror staat naast de deur het wordt tijd om gaza terug te veroveren en te annexeren net als Judea en Samaria,,ook moeten we zorgen dat jerusalem nooit zal worden opgedeeld,,,en de hoofdstad van israel blijft,,,het wordt tijd dat israel nee gaat zeggen tegen de united nothing,,,die hebben maar een doel de vernietiging van Israël het wordt tijd dat wij ze de voet goed dwars zetten,,,zodat zij niet zullen slagen in hun plannen,, am ysrael chai,,,,,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.