Palestijnen wentelen zich in slachtofferrol maar hebben de ‘nakba’ zichzelf aangedaan [Romirowsky]

De UNRWA ‘fabriceert’ aan de lopende band Palestijnse vluchtelingen. Zo beweert het vluchtelingen hulpagentschap “alleen-voor-Palestijnen” van de Verenigde Naties, dat er bijna 5 miljoen Palestijnse vluchtelingen zijn, terwijl Israël zegt dat het er hooguit 300.000 zijn. “Babies in Gaza krijgen de vluchtelingen status. Waarom steunen wij de Arabische wens om het conflict eeuwig te laten voortduren? Geen andere vluchtelingen in de wereld genieten generaties lang van de vluchtelingenstatus als de Palestijnen” [parlementslid Einat Wilf, 2 maart 2012 – bron]

Arab tragedy self-inflicted

Palestijnen blijven zich aanstellen als slachtoffers in plaats van hun verantwoordelijkheid op te nemen voor hun catastrofe

door Asaf Romirowsky [Ynet]

In het Israëlische collectieve geheugen staan Holocaust Commemoration Day, Memorial Day en Independence Day symbool voor het verhaal van de verwezenlijking van de moderne Staat Israël. Deze drie dagen vertegenwoordigen de hedendaagse Joodse ervaring en het mantra dat werd uitgedragen door de grondleggers van de Joodse staat – van de Holocaust tot aan de Onafhankelijkheid – implicerend het concept van de voortdurende Joodse geest van overleving en de belofte van Nooit Opnieuw [Never Again].

Maar toch wordt de veerkracht van de Joods-Israëlische overleving overschaduwd door het valse Arabisch-Palestijnse begrip van te worden “bezet” en “beroofd” te zijn van hun ware lot. Derhalve is Israël de “onderdrukker” en eist de Palestijnse nomenclatuur dat de “bezetting” blijvend gezien wordt als de grondoorzaak van alle problemen, van sociale en economische narigheden tot en met het terrorisme.

De anti-Israël gemeenschap, die in onze tijd het Palestijns-Arabische verhaal hebben overgenomen, argumenteert dat Israël een “algemeen plan” had om de Arabieren te verdrijven uit Palestina op om het even welke noodzakelijke manier en hen te beroven van hun land. Voorts was de Holocaust naar hun mening de enige reden waarom de Staat Israël tot bloei kwam in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog.

Vandaar dat een terugkerende mantra die in de Arabische historiografie wordt gevonden zich kan handhaven door een overgevoelige nadruk te leggen op discriminatie en ongelijkheid. Over het algemeen neigen de Arabische wetenschappers geleerden om de enorme hoeveelheid materiaal te negeren die gevonden werd in de oorlogsarchieven en focussen zich op wettelijke on onwettelijke eisen zijn, gebruik makend van V.N.-resoluties als onomstotelijk en vaststaand.

Arabisch minderwaardigheidscomplex
In werkelijkheid is het een feit dat de Zionistische beweging al naar een Joodse volksstaat streefde, lang vóór de opkomst van het Duitse Derde Rijk en voor duizenden jaren een doorlopende aanwezigheid kende in het land. Tegen 1939 had de Zionistische onderneming alles klaar liggen voor de stichting van een onafhankelijke staat. Dat blijkt ook uit het boek ‘The land Question in Palestine, 1917-1939‘ van Kenneth Stein, een historicus omtrent het Midden-Oosten: “een analyse van Joodse landaanwinst en Arabische landverkoop maakt het vrij duidelijk dat een reusachtig Joods nationaal grondgebied noodzakelijk was en reeds aanwezig was in Palestina in 1939”.

Het Arabische rejectionisme en de aan de gang zijnde poging om de geschiedenis van het Arabisch-Israëlische conflict te schrijven en te herschrijven, is een gemeenschappelijk instrument geworden onder Palestijnse sympathisanten en vooral voor de Joodse onder hen. Om deze redenen wordt de oprichting van Israël door hen gedefinieerd als Nakba Dag, d.w.z., de catastrofe tijdens de vorming van de Joodse staat en de realisatie onder de Arabieren van Palestina dat hun Arabische broeders hen verraden hebben en hen statenloos achterlieten.

Snel naar 1967. Het wonderbare militaire succes van de Zesdaagse Oorlog liet de Arabische wereld zich zwakker en kwetsbaarder voelen en werd de Nakba Dag als zodanig ingesteld om de tegenslag te markeren die gevoeld werd door Arabieren en de Palestijnen in het bereiken van hun doel, met name Israël te verslaan. Dit heeft de Palestijnen en hun sympathisanten ertoe aangezet om te beklemtonen dat zij niet statenloos zijn als gevolg van hun eigen beslissingen, maar dat eerder het Westen en Israël moeten belast worden met alle schuld voor hun miserie.

De interne Palestijnse overtuiging verkiest om het feit te negeren dat zij de zogeheten Palestijnse catastrofe in feite zichzelf hebben aangedaan. Het is veel gemakkelijker om zich als slachtoffer te presenteren, vooral als onderdeel van een meer algemener Arabisch minderwaardigheidscomplex, en de mentaliteit van hun slachtofferrol uit te buiten dan hun verantwoordelijkheid op te nemen voor hun eigen daden en hun gevolgen.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Asaf Romirowsky is an adjunct scholar at the Foundation for Defense of Democracies and Middle East Forum

2 gedachtes over “Palestijnen wentelen zich in slachtofferrol maar hebben de ‘nakba’ zichzelf aangedaan [Romirowsky]

  1. Dat ongeletterde, primitieve, ongeschoolde mensen dit “we zijn zo zielig // gestolen land // Palestijnse Staat & de rest v.h. Palestijnse verhaal overnemen, is nog te begrijpen en te verantwoorden.

    Dat de zogenaamde Westerde “intelligentia” dit doet, niet!

    Volwassen intelligente mensen met toegang tot alle geschiedenisboeken en die, normaal gesproken, genuanceerd & kritisch kunnen denken en tóch dit pure fantasieverhaal fanatiek & ongenuanceerd blijven propageren……..daar moet iets anders achter zitten!

    De definitie van NAKBA-dag is niets anders dan de “gemiste kans van de Arabieren om de Joden in 1948 te verslaan & uit te roeien”!

    Ik denk dat dáár het antwoord is te vinden van de hartstochtelijke verdediging van het “Palestijnse sprookje door de Westerse “Intelligentia!

    Begrijp me niet verkeerd. Het gaat hier over mensen die onrecht is aangedaan (en nog stééds wordt aangedaan)……niet door Israel, maar door hun eigen Arabische leiders. De Arabische Palestijnen die in 1948 niet zijn weggevlucht, zijn vandaag de Israelische Arabieren, die mee-participeren in de bloeiende Israelische maatschappij. Behalve een kleine groep die, alwéér door eigen leiders beinvloed wordt om te boycotteren, gaat het prima met deze mensen. Een stuk beter dan een hele grote groep Europeanen!

    Het wordt hoog tijd, dat de Westerse “Intelligentia” hun intellect eens gaan gebruiken, want door ‘hun gedrag blijven de Arabische Palestijnen buiten Israel niet meer dan een gebruiksvoorwerp voor Arabische leiders met een (financiele) agenda.

    Like

    1. Akkoord, intelligente mensen slikken niet alles voor zoete koek en zijn kritisch op wat hen in de media wordt voorgeschoteld. Tegenover de kritiek op Israël mag een gezonde dosis kritiek op de Arabische leiders komen te staan. Momenteel is die kritiek nogal onevenredig verdeeld en dat is niet erg netjes. Verder zou het een gezonde ontwikkeling zijn als men zich meer op de regeringen van landen zou richten met die kritiek dan op het hele land in haar geheel. Als Netanyahu morgen iets stoms zegt, reken hem daarop aan. Maar niet zijn hele land en volk. Nuance is het sleutelwoord. Nuance en geen blinde haat.

      Like

Reacties zijn gesloten.