De afgang van de anti-Zionist en oud-Waffen SS’r Günther Grass [Bernard-Henri Lévy]

La première mort de Günter Grass

door Bernard-Henri Lévy

bron: http://laregledujeu.org/
vertaling: Joods Actueel [http://joodsactueel.be/]

Je hebt Noord-Korea met zijn autistische dictator dat over een uitgebreid en operationeel nucleair arsenaal beschikt. Er is Pakistan waarvan niemand precies weet hoeveel kernkoppen het bezit en ook niet waar ze opgeslagen zijn en waarvan niemand kan garanderen dat ze niet op een dag in de handen van terroristen, die gelieerd zijn aan Al-Qaeda, vallen.

Je hebt het Rusland van Poetin die erin geslaagd is om in twee oorlogen een kwart van de Tsjetsjeense bevolking om te brengen. Er is ook de slachter van Damascus die tienduizend burgers vermoordt en wiens criminele halsstarrigheid de vrede in de regio ernstig in gevaar brengt. Er is Iran, natuurlijk, waar de leiders laten weten dat hun atoombommen zullen dienen om hun buren mee te treffen.

Kortom we leven in een wereld waar er keuze te over is over welk land officieel zijn burgers, de omringende volkeren en de wereld al decennia lang met rampen zonder weerga bedreigen. En uitgerekend dan heeft Günter Grass, een Europese schrijver – en niet zomaar de eerste de beste, maar een Nobelprijswinnaar – blijkbaar niets beter te doen dan een gedicht te publiceren waarin hij ons vertelt dat er, zonder dat we het goed beseffen, een bedreiging uitgaat van een klein land, één van ’s werelds kleinste landen, één van de meest kwetsbare en overigens ook nog een democratie: de staat Israël.

Deze verklaring werd door de fanatici die in Teheran aan de macht zijn, op gejuich onthaald en Javad Shamaghdari, de Iraanse minister van Cultuur, haastte zich om de “menselijkheid” en de “verantwoordelijkheidszin”van deze auteur te prijzen.

In Duitsland en de rest van de wereld ontlokte het gedicht geëxalteerde reacties bij de geconditioneerde idioten die weigeren hun politieke correctheid om te ruilen voor hun recht zich te bevrijden van de meest ziekelijke gedachten. Het gaf aanleiding tot het gebruikelijke en saai debat over het “mysterie van de grote schrijver die een lafaard en een bastaard blijkt te zijn” (Celine, Aragon), of erger nog, en dan ging het over de “morele verdorvenheid, leugens en argumenten die nooit als literair mogen gepresenteerd worden”.

Maar een waarnemer met gezond verstand kan in deze kwestie simpeldrie zaken onderscheiden: Een hoge leeftijd die soms gepaard gaat met ellende. Dat verschrikkelijke moment dat het meest glorieuze niet spaart en met beschamende golven – als een soort intellectuele anosognosie (ziekelijke ontkenning van de eigen ziekte door een patiënt) alles overspoelt en in bezit neemt. (“Vaarwel oude man, en denk aan me als je het gelezen hebt’; Lautréamont, “Maldoror” Chant 1)

Er is het verleden van Grass zelf en zijn bekentenis zes jaar geleden, toen hij liet weten hoe hij op zeventienjarige leeftijd tot de Waffen SS toetrad. Is het mogelijk om daar nu niet aan terug te denken? En hoe dan niet het verband te leggen tussen deze twee gebeurtenissen? Tussen dit nu en dat toen. Tussen de sociaaldemocratische burggraaf die belijdt dat hij zijn lessen geleerd heeft bij de nazi’s en de bastaard die vandaag verklaart dat hij “niet kan zwijgen maar dat hij zegt wat moet gezegd worden”? En dat de Duitsers trouwens “al genoeg belast” zijn (men kan zich afvragen hoe dat nu zou komen … ) en dat ze niet nog eens “medeplichtig” moeten worden aan de “misdaden” van Israël, vandaag en in de toekomst. Is het verband niet voor de hand liggend?

En dan Duitsland. Europa en Duitsland. Of Duitsland en Europa. De verfoeilijke wind die over Europa waait en wind in de zeilen blaast van hetgeen als neo-antisemitisme dient omschreven te worden. Neen, geen racistisch antisemitisme. Geen christelijk. Zelfs geen antichristelijk. Ook niet echt antikapitalistisch zoals in het begin van de XXste eeuw. Neen. Een nieuw antisemitisme. Wat geen kans maakt om gehoord of gezegd te worden, maar toch uitspreekbaar wordt door de Joodse identiteit te vereenzelvigen met de naar verluidt criminele staat Israël, die klaar staat om zijn raketten af te vuren op de onschuldige Iraanse staat. Dat is wat Günter Grass doet. En het is daarom dat deze affaire verschrikkelijk veel stof doet opwaaien.

Ik heb Günter Grass in 1986 in Berlijn ontmoet ter gelegenheid van de verjaardag van Willy Brandt. Ik zat te midden van een kleine schare bewonderaars. Een geëmotioneerde Grass, zijn haartooi, zijn ovale bril en zijn dikke wangen deden hem op Bertold Brecht lijken, toen hij geveinsd zijn kameraden aanspoorde om iedereen te confronteren “met een verleden dat niet voorbij gaat”.

En kijk, dertig jaar later, lijdt hij exact op dezelfde manier als die mannen aan geheugenverlies. Fascisten zonder dat ze het zelf nog beseffen, de heimelijke en bedrieglijke wanen spoken zedig vermomd rond door de hoofden van deze komedianten. Hij is een reus op lemen voeten, een ridder in de orde van de schijnheiligheid. De moraaldocent die het symbool geworden is van de immoraliteit die hij uit de weg wilde ruimen. Günter Grass, de vette vis van de literatuur, de tarbot die zestig jaar lang diepgevroren en met zijn hersenspinsels poseerde, is hiermee volledig ontleedt. Dit is dus letterlijk een afgang – wat een intrieste bedoening.


Meer over de afgang van de anti-Zionist Günther Grass op Brabosh.com:

Advertenties

Een gedachte over “De afgang van de anti-Zionist en oud-Waffen SS’r Günther Grass [Bernard-Henri Lévy]

  1. “Wat een ‘intrieste vertoning”……..

    Laat dit een les zijn voor een ieder met een ‘idolate bewondering voor prijswinnende BV’s, BN’ers, zang/film idolen, schrijvers, journalisten of politiek leiders. Zoals we keer op keer kunnen meemaken vallen deze binnen de kortste keer na hun uitreiking door de mand en blijft er niet veel meer van over dan een leeg omhulsel, tot in het oneindige terend op oude, meestal niet verdiende glorie.

    Wat betreft de vette vis Grass? Die is inmiddels verworden tot rotte vis en dient als zodanig te worden behandeld.

    Like

Reacties zijn gesloten.