Verenigde Naties willen Palestijnse ‘vluchtelingenkampen’ opwaarderen en betonneren

Ramallah (op de West Bank) in Samaria, Israël, woensdag 9 mei 2012. Tientallen Palestijnen hebben het hoofdkwartier van de UNRWA afgegrendeld. Zij protesteren tegen het feit dat de UNRWA weigert publieke steun te verlenen voor de terroristen en van terrorisme verdachten die in hongerstaking zijn in de Israëlische gevangenissen. De UNRWA is de bijzondere hulporganisatie van de Verenigde Naties ‘alleen voor Palestijnen’ die in het westen de hulpfondsen collecteert die kritiekloos worden uitgekeerd aan de Palestijnen via de bankrekeningen van Al Fatah en Hamas. Alleen al van de Europese Unie ontvangen zij meer dan 3 miljoen euro per dag, en niemand die weet [niet wil weten!] wat er met al dat geld gebeurt.

UN seeks upgrades for Palestinian refugee camps

De Verenigde Naties zeggen dat de tijd is gekomen om meer permanente structuren op te trekken voor de groeiende populaties in de vluchtelingenkampen van de UNRWA. De status van Palestijnse vluchteling wordt hiermee voor eeuwig in beton gegoten, zo lijkt het althans wel.

bron: http://www.jpost.com/

Drie generaties van Palestijnen die verplaatst werden toen de staat Israël in 1948 werd opgericht, kennen slechts het leven in de vluchtelingenkampen van de Verenigde Naties, die naar scholen gaan onder de bekende wit-blauwe vlag van de V.N. en die hun voedselvoorraden betrekken uit de warenhuizen van de V.N. Voor deze Palestijnen, voor wie het lang verlangde doel het “recht op terugkeer” is naar de gronden die zij 64 jaar geleden verloren, moeten de kampen worden gezien als “tijdelijk”, ongeacht hoe die als permanent worden bekeken door anderen.

Dit verklaart waarom het recentste programma van de UN Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) om de bouwvallige faciliteiten in kampen op te waarderen, ngal erg gevoelig ligt. De Verenigde Naties en andere agentschappen hebben decennialang de essentiële diensten in de kampen verzekerd zonder daarvoor permanente instellingen op te richten, maar zegt nu dat de tijd rijp is om wat meer te doen voor de groeiende bevolking van de bewoners.

“Mensen hebben het recht om trots te zijn waar ze leven…”, zegt Sandi Hilal, de directeur van UNRWA ’s project, voorzichtig het “kampverbeterings programma” genoemd in de West Bank, eraan toevoegend dat enkel voorzien in de basisbehoeften “niet voldoende is wanneer we bedenken dat mensen al 60 jaar in een plaats leven. Het verbeteren van het dagelijkse leven van de vluchtelingen brengt hun recht niet in gevaar om naar huis terug te keren. Het leven in waardigheid is het belangrijkste doel van het verbeteringsprogramma”, zegt Sandi.

Vluchtelingenkamp Dheisheh in Bethlehem ten zuiden van Jeruzalem

Zowat 700.000 mensen die vluchtten of door de Arabieren uit hun woonplaatsen werden verdreven of gelokt toen Israël na de oorlog van 1948 werd gecreëerd, zijn sindsdien aangegroeid tot vijf miljoen vluchtelingen met inbegrip van hun nakomelingen, die leven in de smerige kampen in Libanon, Syrië, Jordanië, de Gazastrook en op de West Bank. Opgericht in 1949 is de UNRWA bijna zo oud als de V.N. zelf. Gezien de vooruitzichten voor een oplossing voor het geschil met Israël in het Midden-Oosten erg somber blijven, lijkt de UNRWA nog een lange toekomst beschoren te zijn.

Met de hulp van Duitse overheids financiering, verbetert het agentschap gezondheidsklinieken, hygiëne en voortgezet onderwijs in coördinatie met lokale commissies in vijf kampen op de West Bank en twee kampen in Jordanië.

Vluchtelingenkamp Dheisheh in Bethlehem ten zuiden van Jeruzalem

Vastgeklonken aan de hoop op terugkeer
De 13.000 bewoners van het Dheisheh kamp in Bethlehem, vuile nauwe straatjes en bouwvallige krotten waar ontelbare elektrische draden slingeren die het verkeer voortdurend belemmeren, zijn het onderwerp van de inspanningen van de UNRWA. Het agentschap heeft de plaats gehuurd, maanden nadat zowat 2.000 oorspronkelijke vluchtelingen de steden en dorpen rondom Jeruzalem in 1949 verlieten. Het lot van vluchtelingen die zich vastklampen aan de illusie van het ‘recht op terugkeer’ is één van de taaiste kwesties geweest waarmee onderhandelaars met onderbrekingen twee decennia geconfronteerd worden met het doel om een onafhankelijke Palestijnse staat op te richten in Gaza en op de West Bank.

Israël zegt dat de eis van ‘recht op terugkeer’ een onderhandelingspunt vormt van om het even welke vredesovereenkomst, stellend dat het toestaan van de vluchtelingen in Israël het aandeel van de Palestijnse Arabieren binnen zijn grenzen, zodanig zou verhogen dat die de natuurlijke aard van de Joodse staat zou ondermijnen. Het betwist ook de wettelijke basis van het recht op terugkeer die in een V.N.- resolutie van december 1948 wordt beschreven en zegt dat de wereld geen rekening heeft gehouden met de benarde toestand van de ongeveer 850.000 Joden die uit hun huizen werden verjaagd in de Arabische wereld de voorbije 65 jaren.

De vredesbesprekingen werden door de Palestijnen in 2010 stilgelegd, zeggende dat zij deze niet zullen hervatten zoalng er geen definitieve bouwstop komt voor de Joden in hun nederzettingen in de zogehete ‘bezette gebieden’. De neerslachtigheid die in Dheisheh heerst wordt niet omgekeerd door het UNRWA plan om het te verbeteren of door de activiteiten van de naar schatting 20 niet-gouvernementele organisaties die er aan de slag zijn in het nauwelijks één vierkante kilometer groot gebied.

Als muren die door de decennia verkruimelen, huizen die op elkaar gepakt staan, wordt het gemeenschapsleven in elkaar geperst in de surrealistisch aandoende nauwe straatjes. Er zijn geen parken waar kinderen kunnen spelen en er zijn slechts weinig baantjes om de jongeren bezig te houden, mengen mensen van alle leeftijden zich door zijn overvolle stegen. “De levensstandaard stort hier in elkaar”, klaagt de parttime arbeider Othman Abu Omar, gelaten puffend aan een sigaret. “Wij hopen dat op een dag we met die onafhankelijkheid hebben afgerekend. Iedereen zou beter van zichzelf afhangen”, zegt hij.

Hopen om ‘te verdwijnen’
Sommige bewoners klagen erover dat decennia van sponsoring door de Verenigde Naties niet veel meer is gebleken dan wat liefdadigheid, zonder zich in te laten met de onderliggende politieke oorzaak van hun benarde toestand. “Wij hebben gezondheidszorg en de basisdiensten gekregen, maar er is geen eind gekomen aan de crisis”, zegt Habis al-Aisa, een kampbewoner van wie de familie afkomstig is uit Zakariyya, een stad die lag in wat thans centraal Israël is. “Wij zijn vluchtelingen en de V.N. zouden voor onze behoeften en onze situatie totaal verantwoordelijk moeten zijn, omdat onze status een internationale politieke kwestie is”.

De Verenigde Naties erkennen diegenen als vluchtelingen die zich geregistreerd hebben bij de UNRWA nadat zij hun huizen zijn ontvlucht evenals al hun nakomelingen. Zij worden gedekt door V.N.- resoluties en gegund om de diensten van het agentschap te ontvangen zelfs als ze niet in de kampen wonen, maar niet als zij een andere nationaliteit hebben aangenomen of asiel hebben gevraagd in het buitenland. De historisch zwakke en krap bij kas zittende [lees:door en door corrupte] Palestijnse regeringen die Gaza en de West Bank besturen, hebben weinig of niets geïnvesteerd in de infrastructuur van de kampen of subsidies aan hun bewoners verstrekt. Velen blijven in de kampen bij gebrek aan betere opties.

De UNRWA is de enige organisatie van de V.N. die zich aan het vluchtelingenprobleem wijdt van één enkel volk. Zijn woordvoerder, Chris Gunness, zei het geen vastgesteld beleid heeft waar de vluchtelingen naartoe moeten gaan, of hoe de crisis van het Midden-Oosten zou kunnen worden beëindigd. “UNRWA zou niet liever willen dan om te verdwijnen en overbodig zou worden. Het verleent diensten in afwachting van een rechtvaardige en duurzame oplossing van het conflict”, zegt hij.

Het huidige verbeteringsprogramma van het agentschap, dat met 19.5 miljoen euro door de Duitse regering wordt gesubsidieerd, onderstreept de nauwe coördinatie met lokale partijen. Een gloednieuwe kliniek poogt dienstverlening te geven aan lijders van diabetes en hypertensie, waaraan ongeveer een zesde van de vluchtelingen op de West Bank lijdt, waar voordien maar weinig zorg aan werd besteed. De leefomstandigheden zullen worden verbeterd door het stutten van instortende huizen, daken te herstellen en riolering en afvalinzameling te verbeteren.

In een onderwijsprogramma op het niveau van een college, gedubbed als het “Huis van de Wijsheid” naar een bibliotheek in Bagdad ten tijde van de Islamitische gouden eeuw, kiezen jonge kampbewoners hun eigen leerplan en worden bezocht door gastsprekers in kleine Socratische leercirkels. “194, 242, 338,” rammelt de student Alaa al-Homuz in staccato de nummers achter elkaar af, die verwijzen naar de resoluties van de Veiligheidsraad van de V.N. die de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen behandelen in een klas voor internationale recht.

Deze studenten gaan niet akkoord dat het verbeteren van de voorwaarden in de kampen het concept van het “recht op terugkeer” zou aantasten of hun vastbeslotenheid zou afstompen of ondermijnen om terug te keren naar hun voorouderlijke huizen. “Wanneer u beter leeft en aan uw essentiële behoeften wordt voldoen, leidt dit naar een betere manier van denken en tot het vinden van betere strategieën om onze rechten te verkrijgen”, zegt al-Homuz.


Met dank aan Katrien A. voor de hint.

Een gedachte over “Verenigde Naties willen Palestijnse ‘vluchtelingenkampen’ opwaarderen en betonneren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.