De Palestijnse Revolutie, speerpunt in de permanente revolutie jegens de ongelovigen [Moshe Dann]

Palestinisme, het Zionisme vernietigen als eerste premisse naar wereldwijde moslimdominantie

 

The Palestinian revolution

Palestinisme is een politiek idee, onderdeel van een wereldwijde terroristische agenda en geen strijd om nationale identiteit

door Moshe Dann [Ynet]

Een “vredesproces” op gang brengen dat vereist dat de Palestijnse Arabieren hun verzet tegen een Joodse staat opgeven, is iets dat de internationale gemeenschap maar niet kan begrijpen waarom het niet werkt. Het antwoord is dat het geschil niet over grondgebied gaat, maar over een ideologie – het Palestinisme – de basis voor hun bijna 100-jarige oorlog tegen het Zionisme, de Staat Israël als het nationaal historisch geboorteland van het Joodse Volk.

Voor Arabieren, Palestijnen en de meeste Moslims, maakt het deel uit van de Jihad, de permanente revolutie tegen de ongelovige.

Meer dan 100 jaar geleden, schreef Leon Trotsky, briljant strateeg van de Oktoberrevolutie (1917), een rudimentair werk dat sindsdien de leidraad vormt voor alle Marxistische revolutionairen: de Permanente Revolutie. Aan de hand van Karl Marx en van Engel ’s ‘Address to the General Council of the Communist League in 1850‘, schetste Trotsky ’s theorie de voorwaarden waardoor een lokale, nationale revolutie kon uitgroeien tot een wereldwijde revolutie.

Het idee van de Permanente Revolutie is gebaseerd op de overtuiging dat de revolutionaire leiders niet alleen aan lokale omstandigheden aandacht dienen te besteden, maar dat de principes en de doelstellingen van de revolutie voorbij de lokale strijd moeten dragen, totdat uiteindelijk de hele wereld veranderd is. De revolutie kan niet eindigen met verwezenlijkingen die in één land tot stand zijn gekomen, maar moet geëxporteerd worden en de basis worden voor een internationale omwenteling, die decadente regimes ten val brengt en een nieuwe orde vestigt.

Het gevaar van het compromis was dat het de revolutie zelf deed afnemen, zijn ethos verzwakte en uiteindelijk de voorwaarden verliet die het zijn kracht en doel gaven.Vandaar dat het idee van een Permanente Revolutie een waarborg was voor integriteit, als beschermer van de grote visie en een lichtbaken; het werd sindsdien door de meeste nationale revolutionaire bewegingen geaccepteerd.

Zonder dit concept te begrijpen, is het onmogelijk om het Palestinisme te begrijpen, zijn historische opdracht en zijn leiders. Het verklaart niet enkel waarom “het vredesproces” gedoemd is om te mislukken, maar tevens waarom het moet mislukken.

Inspanningen om een Palestijnse staat (de “tweestaten” oplossing) op te leggen zijn gedoemd om te mislukken, om de eenvoudige reden dat de Palestijnen zulk een staat niet willen hebben. Het primaire doelwit van het Palestijns nationalisme is de Staat Israël uit te vagen en zijn bestaan niet te dulden. Om het even welke Palestijnse staatsvorm die de soevereiniteit van Israël accepteert en waarvan zij geloven dat het moslimland is die werd gestolen door de Joden, is per definitie ketterij. Dat staat zo klaar en duidelijk vermeld in de oprichtingsakte van de PLO en in het Handvest van Hamas.

Metafoor voor nederlaag

Het Palestinisme is geen nationale identiteit, maar een politiek concept dat zich ontwikkelde als deel van een terroristische agenda van de PLO toen die in 1964 werd gevormd. Het was een manier om de Arabieren van de Joden te onderscheiden, tussen de Arabieren die in Israël leefden vóór 1948 en andere Arabieren. De termen “Palestijnse Arabieren” of “Arabische Palestijnen” zijn geen buitenlandse of koloniale omschrijvingen; zij verschijnen in hun eigen officiële documenten.

De Palestijnse eigenheid betekent de strijd om “Palestina van te bevrijden van de Zionisten”; het groeide uit tot een internationale queeste die Moslims onderling met elkaar verbond als deel van de Jihad, met veel bredere implicaties: een Permanente Islamitische Revolutie.

Palestinisme was een excuus en een verklaring voor deze Jihad. Maar historisch beschouwden de Arabieren die in Palestina leefden, zichzelf als deel van de “grotere Arabische natie”, zoals die weerspiegeld wordt in de documenten van de PLO. Zij schaarden zich achter de pro-nazistische Palestijnse Grootmoefti, Haj Amin al-Husseini, niet omwille van een nationale identiteit maar uit Jodenhaat. Hun strijd van vandaag is niet om een staat te hebben naast Israël, maar Israël te vervangen door een Arabische Moslimstaat.

Vandaar dat “tweestaten” voorstellen met Palestijnse soevereiniteit als een territoriaal doel, in feite in tegenspraak zijn met het Palestinisme en bijgevolg een einde zou maken aan hun strijd om Israël te vernietigen.

Dit verklaart waarom geen enkele Palestijnse leider zal instemmen om toe te geven aan westerse en Zionistische belangen en waarom het maken van compromissen onbespreekbaar zijn en blijven. Een soevereine staat betekent een ontkenning van de Nakba (catastrofe) en de stichting van de Staat Israël in 1948; het houdt in dat ze zouden toegeven dat alles waarvoor zij gevochten en opgeofferd hebben allemaal tevergeefs is geweest.

Een soevereine staat betekent dat vijf miljoen Arabieren in de steek worden gelaten die leven in 58 door de UNRWA gesponsorde “vluchtelingenkampen” in Judea, Samaria, Gaza, Libanon, Syrië en Jordanië en de honderdduizenden over de hele wereld; zij zouden dan niet langer beschouwd worden als “vluchtelingen”. Dat betekent een verlies van meer dan een miljard dollars per jaar die de UNRWA ontvangt.

Een soevereine staat betekent het opgeven van “de gewapende strijd”, de bestaansreden van de Palestijnse identiteit. Het zou betekenen dat het concept Palestinisme zoals dat door de PLO werd gecreëerd en geaccepteerd werd door de Verenigde Naties, de media en zelfs door Israëlische politici, in werkelijkheid een vervalsing is die steunt op een valse identiteit met een vals doel. Het betekent dat hun lijden voor niets is geweest.

Een soevereine staat impliceert het opnemen van verantwoordelijkheid en het einde van aansporing tot geweld, en de mythes van een zogenaamde “Palestijnse archeologie” en “Palestijnse samenleving en cultuur” onderuit zou halen; het vereist het werken aan authentiek nationalisme, met rechtvaardige en transparante instituten.

Het betekent uiteraard ook het beëindigen van het conflict, een einde maken aan terrorisme en aansporing tot haat, het einde van de burgeroorlog die woedt tussen Islamisten en seculieren en tussen stammen en clans onderling, het einde van corruptie en wetteloosheid en de oprichting van een feitelijke democratische regering. Het accepteren van het bestaansrecht van Israël betekent de facto het einde van de Palestijnse Revolutie, een nationaal verraad en een Islamitische ketterij.

In deze context, staat voor Palestijnen en de meeste Moslims het “Vredesproces’ metafoor voor nederlaag.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

 

Moshe Dann is een professor geschiedenis, auteur en journalist die in Jeruzalem leeft.