Het doel van Palestijnse hongerstakers is niet vrede met Israël, integendeel [Jonathan S. Tobin]


Twee weken geleden gingen in Israël ruim 1.300 Palestijnse veiligheidsgevangenen in hongerstaking, ter ere van de ‘Dag van de Palestijnse Gevangene’. De hongerstakers eisen meer privileges, zoals: de beschikking over meer televisie kanalen en toegang tot educatie. Andere eisen zijn: het stoppen met het fouilleren van bezoekende familieleden, bezoek toestaan van familieleden uit de Gazastrook, stopzetting van het gebruik van eenzame opsluiting en het opheffen van de administratieve detentie.

Maar dat is enkel zand strooien in de ogen van de Westerse opiniemakers en politici, die per definitie gekant zijn tegen het binnen- én buitenlandse beleid van Israël. Het Westen blijft doofstom voor de Israëlische argumenten en onverminderd hameren op de oprichting van een Palestijnse staat ook al zou dat voor gevolg hebben dat de Joodse staat wordt vernietigd. De Palestijnse hongerstakers zijn op heel wat anders uit, zoals Jonathan S. Tobin hieronder helder toelicht.

Hunger Strikers’ Goal is Not Peace

door Jonathan S. Tobin
http://www.commentarymagazine.com/

Decennialang hebben buitenlandse koorleiders voor de Palestijnen gezocht naar een manier om diegenen die streden tegen Israël, af te beelden als potentiële discipelen van Gandhi net zoals zij tot doel hadden om de Joden af te beelden als vervangers voor de rol van koloniale onderdrukkers. Maar met dit scenario zijn er altijd twee belangrijke problemen geweest.

Het eerste is het feit dat de meeste Palestijnen het geweld tegen Israëliërs niet enkel zien als een gewettigde tactiek maar bekijken als iets dat integraal deel uitmaakt van hun nationale identiteit. Het tweede is dat, zelfs als zij een niet-gewelddadige politiek moesten aannemen, het Palestijnse doel niet is om hun eigen staat in vrede te laten bestaan naast Israël maar een einde willen maken aan de Joodse staat en die vervangen door een staat die door de Arabieren zal bestuurd worden.

Deze hinderpalen voor de verwezenlijking van een beweging van Palestijnse Gandhis, blijven bestaan. Maar dat weerhield The New York Times er niet van om terug te keren naar hun vertrouwde thema door vandaag uit te pakken met een stunt van Jodi Rudoren, chef van het Israël bureau, waarin de hongerstaking van een aantal veiligheidsgevangenen wordt aangegrepen om een discussie te beginnen over een mogelijke wijziging in de tactiek die door Palestijnen wordt gebruikt. Sinds het vredesproces “muurvast” zit, merkt zij op, en de “interne Palestijnse politiek op drift is geslagen”, hopen de activisten “de hongerstaking te kunnen gebruiken als een potentiële katalysator om een Arabische Lente-getinte opstand naar de West Bank over te brengen”.

Maar de vraag die Rudoren er niet in slaagt om te stellen is wat de hongerstakers en/of hun aanhangers denken wat er zal voortkomen van wat zij hopen dat een nieuwe intifada zal worden? Zien zij het als een weg naar een Palestijnse staat of iets anders? Als het doel een staat is, dan hoeven zij zich geen zorgen te maken over niet-geweldadig verzet of geweld. Wat zij moeten doen is hun leiders op te dragen om met Israël te onderhandelen.

Het vredesproces blijft muurvast” zitten om één belangrijke reden: de Palestijnen zullen niet onderhandelen tenzij Israël vooraf zal garanderen dat zij op elk territoriaal dispuut zullen toegeven. Maar ook dan bestaat er geen enkele garantie of eender welke waarschijnlijkheid ook, dat de leiding van de Palestijnse Autoriteit zoals die momenteel is samengesteld, laat staan dat een eenheid met Hamas ooit echt gerealiseerd wordt, in staat zou zijn om de legitimiteit van een Joodse staat te kunnen erkennen om het even waar zijn grenzen zouden worden getrokken.

Een nieuwe intifada, of die nu wordt geleid door mensen die stenen en molotovcocktails werpen of enkel gewone demonstranten zijn, is geen substituut voor een belofte van de kant van de Palestijnen om in vrede met hun Joodse buren te leven. Met zelfs een zogenaamde rechtse regering in Israël, die vermoedelijk bereid is om een tweestatenoplossing te accepteren, is de tijd reeds lang verstreken om stunts uit te halen waarvan het enige doel is om de Israëliërs in verwarring te brengen of te intimideren.

En zoals verwacht kon worden, lieten de zogenaamde geweldloze Palestijnen ook Jodi Rudoren even in hun kaarten kijken:

Op donderdag marcheerden 300 vrouwen naar het Al Manaraplein in Ramallah, slogans scanderend zoals “Ja aan de hongerstaking, geen onderwerping” en ook “Weg met die olijftakken, lang leve het geweer”.

Is er dan nog een andere manier om zulk een slogan te interpreteren, die oproept om een einde te maken aan de vrede en in plaats daarvan “het geweer” te gebruiken, anders dan als een regelrechte oproep om aanslagen te plegen tegen Israël?

De opgevoerde hongerstaker, een zekere Thaer Halahleh, wordt beschreven als een sympathieke kerel. Ons wordt verteld dat hij zijn “politieke activiteiten heeft gestopt” kort nadat hij in 2009 in het huwelijk trad. Maar de Palestijnse definitie kennende van dergelijke uitdrukking, zou een meer ervaren waarnemer dan Mej. Rudoren eruit kunnen geconcludeerd hebben dat dit simpelweg betekende dat hij een terrorist was.

Omdat mensen zich zelden terugtrekken uit dergelijke activiteiten, is de verdenking van Israëlische autoriteiten dat hij niet onschuldig was, wel begrijpelijk. Terwijl het beleid van administratieve detentie kan resulteren in lange periodes van opsluiting zonder proces, tegengesteld mag lijken aan het Amerikaanse rechtsgevoelen, zou men hen er moeten op wijzen dat dit ook het geval is met de gebruikelijke uitdrukking van Palestijnse “politiek” die terrorisme is.

Zoals door de terugkeer naar het geweld door Palestijnen die vrijkwamen nadat ze werden ingeruild voor Gilad Shalit treffend wordt geïllustreerd, is het idee van iemand zoals  Halahleh naar huis te zenden en die zich dan niet meer met het geweld zal inlaten, ofwel naïef dan wel bedrieglijk is.

Nochtans geeft dit artikel een nauwkeurig portret van de moeilijkheden waarmee sommigen te maken hebben die een nieuwe intifada willen uitlokken of beginnen. Hun grootste probleem is de apathie onder de Palestijnse bevolking die begrijpt dat dit nieuwste plan voor confrontatie hun leven niet zal verbeteren en niet zal leiden tot zelfbeschikking.

Ondanks de hinderpalen die de imperatieven van de Palestijnse politieke cultuur van de Palestijnse samenleving leiden naar het pad van de vrede, zullen sommigen misschien beginnen in te zien dat het verheerlijken van zij die kiezen voor het pad van het geweld en de erkenning van gemeenschappelijke rechten naast de ontkenning van hetzelfde voor de Joden, uiteindelijk een doodlopende straat is.


Met dank aan Love of the Land voor de hint.

Een gedachte over “Het doel van Palestijnse hongerstakers is niet vrede met Israël, integendeel [Jonathan S. Tobin]

  1. Er is werkelijk niets veranderd in de Arabische mentaliteit sinds Jabotinsky de “Muur van ijzer” schreef…Zelfs na alle verloren oorlogen blijven ze geobsedeerd naar de Joden kijken en kunnen hun bestaan anders dan als onderworpen dhimmis niet accepteren.

    Like

Reacties zijn gesloten.