40 jaar geleden: De kaping van Sabena vlucht 571 door Zwarte September

Met dit oude afgedankte vliegtoestel van onze voormalige Belgische luchtvaartmaatschappij Sabena was er 40 jaar geleden iets bijzonders aan de hand…

Men In White: The Raid on Sabena Flight 571

bron: Israel Defense Forces [IDF]

De kaping van Sabena Vlucht 571
Op 8 mei 1972, was een vliegtuig van Sabena, Vlucht 571, opgestegen vanaf de luchthaven in Wenen (Oostenrijk) en zette koers naar Tel Aviv, Israël. Twintig minuten nadat het vliegtuig was opgestegen werd het gekaapt door vier terroristen van de terreurorganisatie Zwarte September, een aftakking van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). De aanslag was gepland door Ali Hassan Salameh en werd uitgevoerd door twee mannen en twee vrouwen, gewapend met pistolen en stond onder leiding van Ali Taha.

Deze kaping bracht een reeks gebeurtenissen op gang die leidde tot Operatie Isotoop, één van de meest gewaagde reddingsoperaties in de geschiedenis van Israël.

Kapitein Reginald Levy

Vervolgens trachtten de terroristen binnen te breken in de cockpit van het vliegtuig. Reginald Levy, de Britse kapitein van het vliegtuig in dienst van Sabena, hield echter het hoofd koel en poogde hen te kalmeren door hen te amuseren via de luidsprekers in gesprek met de terroristen over van alles en nog wat tot en met over seks.

Inmiddels hadden de terroristen aan boord van het gekaapte vliegtuig hun eisen bekend gemaakt en vroegen de vrijlating van 315 Palestijnse gevangenen die opgesloten zaten in Israëlische gevangenissen. Ze dreigden het vliegtuig met dynamiet op te blazen als aan hun eisen niet werd voldaan.

Kapitein Levy zond kalm signalen uit wat er gaande was die werden opgevangen door Moshe Dayan, de toenmalige Israëlische minister voor Veiligheid. Dayan begon onmiddellijk te onderhandelen met de kapers, terwijl hij simultaan een reddingsoperatie begon te plannen: Operatie Isotoop.

Lees verder “40 jaar geleden: De kaping van Sabena vlucht 571 door Zwarte September”

Wat betekent de nieuwe Franse president François Hollande voor de Joden? [Alina Dain Sharon]

What François Hollande Means for French Jews

door Alina Dain Sharon
bron: The Algemeiner [http://www.algemeiner.com/]

In Frankrijk zijn de verkiezingsresultaten bekend, maar wat betekenen zij voor de locale Joodse gemeenschap?

François Hollande van de Socialistische Partij versloeg de zetelende president Nicolas Sarkozy van de centrumrechtse Unie voor een Volkse Beweging afgelopen zondag met ongeveer 52 procent van de stemming. Hoewel Sarkozy heeft getracht om de socialistische kandidaat van zijn stuk te brengen in een op de televisie uitgezonden 3 uren durend debat slechts enkele dagen voor de verkiezingen, is hij er niet in geslaagd om de comfortabele voorsprong te overwinnen die hij had sinds hij in oktober 2011 genomineerd werd door de Franse socialistische partij.

Volgens het Europese Joodse Congres, heeft Hollande gezegd dat hij “compromisloos de strijd zal aanbinden tegen het antisemitisme” en hij zich tegen om het even wat zal verzetten dat “kan bijdragen tot een klimaat dat de Joden binnen hun eigen land zou isoleren”.

Met betrekking tot het Israelisch-Palestijnse conflict, steunt Hollande het principe van twee naburige en soevereine staten voor Joden en voor Palestijnen. “Zelfs los van de Israelisch-Palestijnse kwestie, moeten wij een kordate houding aannemen tegenover Iran, van wie het kernprogramma een essentieel gevaar vormt voor Israël en voor de wereldvrede”, zei hij.

Lees verder “Wat betekent de nieuwe Franse president François Hollande voor de Joden? [Alina Dain Sharon]”

Het doel van Palestijnse hongerstakers is niet vrede met Israël, integendeel [Jonathan S. Tobin]


Twee weken geleden gingen in Israël ruim 1.300 Palestijnse veiligheidsgevangenen in hongerstaking, ter ere van de ‘Dag van de Palestijnse Gevangene’. De hongerstakers eisen meer privileges, zoals: de beschikking over meer televisie kanalen en toegang tot educatie. Andere eisen zijn: het stoppen met het fouilleren van bezoekende familieleden, bezoek toestaan van familieleden uit de Gazastrook, stopzetting van het gebruik van eenzame opsluiting en het opheffen van de administratieve detentie.

Maar dat is enkel zand strooien in de ogen van de Westerse opiniemakers en politici, die per definitie gekant zijn tegen het binnen- én buitenlandse beleid van Israël. Het Westen blijft doofstom voor de Israëlische argumenten en onverminderd hameren op de oprichting van een Palestijnse staat ook al zou dat voor gevolg hebben dat de Joodse staat wordt vernietigd. De Palestijnse hongerstakers zijn op heel wat anders uit, zoals Jonathan S. Tobin hieronder helder toelicht.

Hunger Strikers’ Goal is Not Peace

door Jonathan S. Tobin
http://www.commentarymagazine.com/

Decennialang hebben buitenlandse koorleiders voor de Palestijnen gezocht naar een manier om diegenen die streden tegen Israël, af te beelden als potentiële discipelen van Gandhi net zoals zij tot doel hadden om de Joden af te beelden als vervangers voor de rol van koloniale onderdrukkers. Maar met dit scenario zijn er altijd twee belangrijke problemen geweest.

Het eerste is het feit dat de meeste Palestijnen het geweld tegen Israëliërs niet enkel zien als een gewettigde tactiek maar bekijken als iets dat integraal deel uitmaakt van hun nationale identiteit. Het tweede is dat, zelfs als zij een niet-gewelddadige politiek moesten aannemen, het Palestijnse doel niet is om hun eigen staat in vrede te laten bestaan naast Israël maar een einde willen maken aan de Joodse staat en die vervangen door een staat die door de Arabieren zal bestuurd worden.

Deze hinderpalen voor de verwezenlijking van een beweging van Palestijnse Gandhis, blijven bestaan. Maar dat weerhield The New York Times er niet van om terug te keren naar hun vertrouwde thema door vandaag uit te pakken met een stunt van Jodi Rudoren, chef van het Israël bureau, waarin de hongerstaking van een aantal veiligheidsgevangenen wordt aangegrepen om een discussie te beginnen over een mogelijke wijziging in de tactiek die door Palestijnen wordt gebruikt. Sinds het vredesproces “muurvast” zit, merkt zij op, en de “interne Palestijnse politiek op drift is geslagen”, hopen de activisten “de hongerstaking te kunnen gebruiken als een potentiële katalysator om een Arabische Lente-getinte opstand naar de West Bank over te brengen”.

Lees verder “Het doel van Palestijnse hongerstakers is niet vrede met Israël, integendeel [Jonathan S. Tobin]”

Ook zij juichten toen de socialist François Hollande de verkiezingen won… [in beeld]

Palestijnse vlaggen Hierboven vlaggen van Tunesië en Algerije met daarboven portret van François Hollande, het Franse volk heeft ..eh… gekozen Kijk eens door wie François Hollande wordt bejubeld! Taferelen op 6 mei 2012 op de Place de la Bastille te Parijs naar aanleiding van de verkiezingsoverwinning van François Hollande François Hollande verkeert in goed gezelschap. Van L naar R: Marokkaanse vlag, portret van François Hollande, boven hem vlag van Tunesië, onder hem Egyptische vlag en vlag uit Algerije Ook de Franse vrouwen waren dol gelukkig en zwaaiden zowaar met…. de Franse vlag! Met dank aan E.J. Bron voor de hint. Lees verder Ook zij juichten toen de socialist François Hollande de verkiezingen won… [in beeld]