40 jaar geleden: Massacre op Olympische Spelen München – herdenkingspetitie [Giulio Meotti]

Wanneer straks de Olympische Spelen 2012 aanvatten in Londen [27 juli t/m 12 augustus 2012], zal het 40 jaar geleden zijn dat tijdens de Olympische Spelen van München op 5 en 6 september 1972 elf 11 Israëlische atleten werden vermoord door de Palestijnse terreurorganisatie Zwarte September.

In deze video vraagt Ankie Spitzer, de weduwe van Andre Spitzer een schermer en één van de vermoorde atleten van toen, om in Londen één minuut stilte te houden ter nagedachtenis van haar man en de 10 anderen. De Nederlands-Israëlische Ankie Spitzer is bij ons ook bekend als Israël correspondente voor de NOS en VRT/Eén.

Tot nog toe weigert het Olympisch Comité in te gaan op haar verzoek. Vandaar dat Ankie Spitzer een petitie heeft georganiseerd om haar verzoek te ondersteunen, petitie die intussen door meer dan 80.000 mensen werd ondertekend. U ook wordt bij deze opgeroepen om deze petitie te ondertekenen, klikken op: http://www.change.org/petitions/

Tijdens de Olympische Spelen in München van 1972 richtte de terreurgroep Zwarte September op 5 en 6 september een bloedbad aan onder de Israëlische sportdelegatie. Elf sportlui werden vermoord: de gewichtheffers Yossef Romano, David Berger en Ze’ev Friedman, jurylid gewichtheffen Yacov Springer, de worstelaars Mark Slavi en Eliezer Halfinn, worstelcoach Moshe Weinberg en worstelscheidsrechter Yossef Gutfreund, atletiekcoach Amitzur Shapira, schiettrainer Kehat Shorr en schermtrainer Andre Spitzer (onderaan helemaal rechts).

I Think of Munich’s Children

door Giulio Meotti [Arutz-7]

Op de dag van de slachting van de Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen te München, liepen de spelen aanvankelijk gewoon verder, ondanks de wetenschap dat op dat ogenblik reeds twee Israëlische atleten waren vermoord en negen anderen gegijzeld werden!

Het Internationale Olympische Comité zal geen minuut stilte inlassen tijdens de Olympics te Londen, ter herdenking van de 11 Israëlische atleten die door Palestijnse terroristen brutaal werden afgeslacht op de Olympische Spelen te München in 1972, de vreselijkste terreuraanslag in de geschiedenis van de sport.

In een video die op YouTube werd gepost (videoclip hierboven), heeft Ankie Spitzer, de weduwe van Andre Spitzer, een emotionele oproep gedaan aan het Olympisch Comité. De Israëlische weduwe verdient het, zij het dat het misschien enkel haar emotionele pijn kan verlichten. Maar het Comité kiest voor eerloosheid, schande en capitulatie tegenover het terrorisme.

De slachting van het Israëlische team is niet enkel een tragedie voor de Joodse Staat of zelfs voor de Olympics maar voor de hele wereld. De Olympische Spelen verloren die dag hun betekenis. De politieke doelstellingen van de Spelen van 1972 moesten het geheugen begraven van de nazi-Olympics van 1936 en de viering worden van het volwassen geworden ‘nieuwe Duitsland’ als lid van de familie van naties.

Het doel speelde duidelijk in de kaart van de Spelen. Rood en zwart, de kleuren van het totalitarisme, waren in München nergens te zien. In plaats daarvan waren de kleuren die werden gebruikt zoals op “een mei ochtend in Beieren’. Aangename kleuren: grasgroen, hemelsblauw, wolkachtig zilver getint met oranjebloesem.

De spelen werden verondersteld om het beste gezicht van post-nazi Duitsland te tonen door het nieuwe beeld voor München te laten zien, een stad nabij KZ Dachau die wordt geïdentificeerd met de Holocaust op zes miljoen Joden. Maar alles liep verkeerd voor het nieuwe München en het nieuwe Duitsland toen de wereld moest toekijken hoe de Joden nogmaals op Duitse bodem moesten lijden.

De Palestijnen schoten Moshe Weinberg neer, toen de worstelcoach probeerde om de andere atleten en coaches te waarschuwen en probeerde om de ingang te versperren. Vervolgens schoten zij gewichtheffer Romano Yossi dood die hen met een keukenmes besprong en lieten hem zwaargewond ter plaatse doodbloeden. Sommige Israëliërs glipten door een achterdeur naar buiten, maar negen werden gegrepen en vastgebonden aan het meubilair. De terroristen eisten de vrijlating van 200 Palestijnen die in Israëlische gevangenissen opgesloten zaten.

De reactie van de Olympische organisatoren op de bezoedeling met geweld van hun Spelen, was een serie van beschamende capitulaties aan terrorisme. Op de dag van de aanval, bleven de spelen aanvankelijk voortduren, ondanks de wetenschap dat twee Israëliërs gedood waren en negen in gijzeling waren genomen.

Toen de volledige omvang van de tragedie bekend werd, werden de spelen slechts voor één dag stilgelegd. De Duitse regering beslisten samen met het Comité onder de slogan “The Games must go on” dat de Spelen verder moesten gaan. De toenmalige voorzitter van het Olympisch Comité, Juan Antonio Samaranch, vertelde aan Anouk Spitzer, de dochter van Ankie en Andre Spitzer, na de spelen van Barcelona van 1992: “Ik beloof u dat wij bij de volgende Spelen iets zullen doen om de Elf van Munchen te eren”.

Kehat Shorr en Andre Spitzer (rechts) tijdens de belegering

Een maand vóór de spelen van Atlanta van 1996, werd haar verteld dat zelfs een ogenblik van stilte de Olympische regel zou overtreden van “nooit politiek te mengen met de Spelen”. Door de vermoorde atleten te weigeren te herinneren, bestendigt het Comité een dodelijke smet op de Olympics in zijn geheel. In Londen zal de travestie verdergaan.

Dat de Palestijnse ambtenaren bezwaar zouden gemaakt hebben tegen zulk een herdenking is al storend genoeg (hun handen zijn bevlekt met Joods bloed). Maar voor het Comité om in dergelijke Orwelliaanse logica te vervallen – met name dat het herinneren van atletenslachtoffers “politiek is” – is totaal onvergeeflijk.

Een grote steen – die vaak met verse bloemen wordt versierd – merkt vandaag de plaats van de aanslag, die nu deel uitmaakt van een privé complex is. De namen van de slachtoffers staan op een herdenkingsplaquette geschreven in het Duits en het Hebreeuws met de plechtige woorden: “Uit eerbetoon aan hun herinnering”.

Toen de lichamen van de Israëlische atleten toekwamen op luchthaven van Lod (thans Ben-Goerion), was er geen fanfare om hen te verwelkomen, enkel diepe stilte en een waardige droefheid. Die hen opwachtten was Moshe Dayan, met een blik van een kibbutznik die zijn arbeid had onderbroken om zijn kinderen te huilen. Er was Yigal Allon, die de strijd was begonnen in het clandestiene Joodse leger op de leeftijd van amper dertien jaar oud.

Er was geen enkele winkel open in het land; het Joodse volk was verenigd in het lijden, net zoals zij dat doorheen hun hele geschiedenis zijn geweest. Terwijl de Arabische ambassadeurs in de Libische hoofdstad Tripoli aanwezig waren om de begrafenis van hun “martelaren” bij te wonen, was de sfeer in Israël compleet verschillend. Na het reciteren van Kaddisj over de graven, keerde het Volk van het Boek naar hun huizen weer. De volgende dag was het begin van het Joodse Nieuwjaar, maar er was geen ruimte voor vreugde.

Het nieuwe jaar was vervuld met gedachten aan de kinderen van de elf slachtoffers. Die kinderen waren, en zijn nog steeds, het waarom van Israël. Wanneer straks de Olympische Storm opnieuw zal uitbarsten in Londen en aldus verder in schande zullen voortleven, zullen mijn gebeden naar deze kinderen gaan. Het Joodse bloed dat 40 jaar geleden werd vergoten zal nooit ophouden met stromen.

Het Israëlische team voor de Olympische Spelen te München in augustus 1972 met bovenaan schermer Andre Spitzer, toenmalige echtgenoot van Ankie Spitzer.

De Israëlische delegatie tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen te München op 26 augustus 1972

Plaatje hierboven: Ankie Spitzer, de vrouw van Andre Spitzer, komt de chaos bekijken die werd achtergelaten in het appartement waar de Palestijnse terroristen van Zwarte September de Israëlische atleten gijzelden. Hier werden op 5 september 1972 twee atleten vermoord. Bemerk de kogelgaten in de muur. Echter, het ergste zal de volgende dag komen…

Op het plaatje hierboven de resten van de helikopter waarmee de terroristen wilden ontkomen en met dat doel negen atleten gijzelden. Echter, kort voor het opstijgen, gooiden de terroristen enkele granaten in het toestel en kwamen alle 9 gegijzelde atleten om het leven. [bron]

De uitvoerders van de aanslag, Palestijnse terroristen van de Zwarte Septembergroep. Bovenste rij: drie terroristen overleefden de aanslag met in het midden de enige nog levende terrorist, Jamal al-Gashey (thans ongeveer 59 jaar oud). Naast hem links Adnan Al-Gashey en rechts Mohammed Safady, die beiden door een commando van de Mossad werden omgebracht. Op de onderste rij, de terroristen die omkwamen tijdens de aanslag (van links naar rechts): aanvoerder Mohammed Massalha (35, alias Issa), zijn rechterhand Yusuf Nazzal (alias Tony), Ahmed Chic Thaa, Afif Ahmed Hamid en Khalid Jawad.

Abu Daoud (met bril)

Het meesterbrein achter de aanslag, Abu Daoud ook gekend als Mohammed Daoud Odeh, overleed op 2 juli 2010 op 73-jarige leeftijd. Daoud was de leider van terreurgroep Zwarte September, een splintergroepering van al-Fatah van de voormalige Palestijnse leider Yasser Arafat, die tot op heden de belangrijkste factie is binnen de PLO, sinds 2004 voorgezeten door Mahmoud Abbas, chef van de PA en al-Fatah.

Naar aanleiding van zijn overlijden werd hij publiek geëerd door Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit, zeggende over Daoud: “Hij wordt gemist. Hij was een van de leidende figuren van Fatah en leefde voor het verzet [tegen de bezetting] en zette zich oprecht en ten koste van zijn eigen gezondheid in voor het heil van zijn volk.

Abu Daoud schreef in zijn biografie dat het in feite niet de bedoeling was om de atleten om te brengen. Zij wilden de atleten enkel gijzelen om ze in te ruilen voor 234 Arabische gevangenen die opgesloten zaten in Israëlische gevangenissen. Tegelijk eiste het terreurcommando de vrijlating van een aantal Duitse gevangenen, waaronder enkele RAF-leden. Daarnaast wilden ze een vliegtuig en een vrije aftocht in ruil voor de vrijlating van de atleten. De Duitse politie was totaal niet voorbereid op een dergelijke actie.

Herdenkingssteen in München

Advertenties

2 gedachtes over “40 jaar geleden: Massacre op Olympische Spelen München – herdenkingspetitie [Giulio Meotti]

Reacties zijn gesloten.