Arabische moordzucht in de West Bank is het echte obstakel voor vrede [Yaniv Blumenfeld]

Poseren voor de camera ‘s. De westerse media geilt op die Palestijnse stenengooiende knapen. Voor een handvol dollars, die ze krijgen toegestopt door westerse perslui, halen die Arabische rotjongens met ware doodsverachting de gekste toeren uit. “Wacht nog even, Mohammed, tot ik mijn helm heb opgezet! Okee, ik ben klaar, gooien maar!”

In hun gedachten fantaseren westerse journalisten en perslui hoe ze zelf keien en halve rotsblokken gooien naar de Joden van Israël. In de beschaafde westerse wereld kan en mag dat niet [meer]. “Sinds WOII en de Holocaust moeten we de Joden van Europa ontzien. Wij vinden dat jammer”, gonst het binnenskamers; ttz: voor de tijd dat het nog zal duren.

“Was ik maar een Palestijn”, hoor ik Han Soete en Christophe Callewaert van DeWerelmorgen.be en Hamasbabe Inge Neefs van de ISM hardop denken, “dan zou ik eindelijk ook weer met stenen naar de Joden kunnen gooien”. Wel ja,  tenslotte zijn het toch maar ‘kwajongens’ onder elkaar niewaar? Of ook: “Vroeger hebben we zelf toch ook kattenkwaad uitgehaald toen we nog jong waren, of was u dat al vergeten?”… 😦

The truth about the conflict

Soldaat die dient op de West Bank zegt dat de Arabische moordzucht het echte obstakel voor vrede is

door Yaniv Blumenfeld [Ynet]

Vorige week keerde ik terug van een maand lange reservedienst in Judea en Samaria; het was mijn eerste standplaats in de gebieden sinds ik mijn verplichte dienst aanvatte als soldaat van het IDF.

Ongetwijfeld lijken de dingen helemaal anders wanneer je een paar ouder jaar bent. De verschillende situaties worden duidelijker en nieuwe conclusies komen te voorschijn. Vergeet alles wat u werd verteld: wegversperringen, controles, vernederingen, Apartheid? Daar is hier helemaal niks van te merken. Ik kreeg te maken met een verschillende werkelijkheid en hieronder vertel ik mijn indrukken.

Elke persoon mag door iets anders worden geschokt, overeenkomstig zijn doctrine, ethiek, waarden en persoonlijke kijk op de wereld. Sommigen zien een morele misdaad in een militaire patrouille die een Palestijn tegenhoudt voor een veiligheidscontrole en worden daardoor diep geschokt. Ik verkoos om door andere dingen te worden geschokt.

Ik was geschokt toen ik me realiseerde dat sommige Israëliërs hun dagelijks werk uitvoeren onder een constante dreiging voor hun leven en dat een Joodse gemeenschap door een omheining moet worden omringd opdat zijn inwoners niet zouden afgeslacht worden. Ik begreep plotseling hoe echt schokkend het is toen ik in de modder in een hinderlaag lag, dichtbij een Joodse gemeenschap aan de vooravond van een vakantie, enkel en alleen om de moord op Joden door de lokale bevolking te verhinderen; natuurlijk is een vakantie een prachtige gelegenheid voor terroristen om de Joden nog wat meer te kwetsen.

Ik was geschokt dat de Joden niet in een wadi mogen wandelen onder hun gemeenschap, dat zij geen omringende dorpen moeten binnengaan omdat zij er niet levend zouden uitkomen, dat hun bewegingsvrijheid beperkt is, dat op bepaalde tijdstippen zij hun gemeenschap niet mogen verlaten en dat zij de constante bedreiging van het stenigen, schieten met scherp en het lynchen onder ogen moeten zien.

Jarenlang moeten wij de leugen aanhoren dat onze aanwezigheid daar een hindernis voor de vrede vormt, terwijl wij met allerhande vreemde verontschuldigingen voor hun moordzuchtig gedrag op de proppen komen. Zij vertellen ons niet over de slachting in de Joodse gemeenschap van Hebron in 1929, ruim 38 jaar vóór Judea en Samaria werden heroverd. Wij worden niet verteld dat tussen 1949 en 1956, meer dan 300 Joodse burgers werd vermoord in ‘Palestijnse’ terreuraanslagen.

Het verhinderen van massaslachting
Niemand vertelt ons dat de Organisatie voor de Bevrijding van Palestina [PLO] in 1964 werd gevormd, drie jaar vóór Judea en Samaria werden heroverd onder het bevel van IDF Stafchef Yitzhak Rabin. Om het even welk grondgebied dat aan de Palestijnen werd overhandigd, wordt tot op vandaag gebruikt om er de terroristische infrastructuur op te bouwen en het recentste voorbeeld – de evacuatie van Gush Katif uit Gaza – toont dat op de meest duidelijke en flagrante wijze aan.

De Palestijnen temperen hun haat voor Israël niet voor de militair aan de controlepost. Dat is uiteraard mijn eigen mening natuurlijk. Zij absorberen de haat die hen wordt ingelepeld door de televisieprogramma ’s van de Palestijnse Autoriteit en Hamas TV, waar de Joden worden vergeleken met apen en varkens die [af]geslacht mogen worden. Zij worden tot haat aangespoord in hun moskeeën, scholen en door foto’s van martelaren die elke muur en verkeersplein sieren in de steden van Judea en Samaria.

Zij halen hun motivatie om te haten uit Palestijnse culturele pictogrammen, Marwan Barghouti en massamoordenaar Yasser Arafat. Zij worden geïnspireerd door pleinen en voetbalstadions die naar terroristen zijn genoemd; jaren van aansporing en ontmenselijking van Israël hebben hun effect.

Tot mijn spijt, realiseerde ik me dat de vergelijking duidelijk en eenvoudig is: Zonder onze aanwezigheid aldaar, zouden wij getuigen zijn van een massale afslachting van de Joden door de Arabieren, waarbij de rellen van 1929 verbleken als was het slechts kinderspel.

Volgens EU BuZa barones Catherine Ashton zijn dit “Jonge Palestijnen die ondanks alles toch doorgaan met studeren, werken, dromen en hopen op een betere toekomst.” En nog steeds volgens diezelfde Ashton moeten wij gesprekken aanknopen met hun Palestijnse leiders, Mahmoud Abbas en Salam Fayyad, want “Dat zijn mensen die onze waarden nauw in hun harten sluiten. Zij geloven in dezelfde waarden als wij… Ik geloof dat Israël niets beters kan doen dan met hen te onderhandelen.[bron]


Met dank aan Tiki S. voor de hint.