Surfen in Israël: ‘Hoe ik leerde me geen zorgen te maken en van Qassamraketten te houden’

Surfen in Ashkelon terwijl de qassamraketten vanuit de nabijgelegen Gazastrook boven je hoofd vliegen en ergens met een harde klap inslaan… Israëliërs, beslist een volk apart.

Surfing in Israel — Or, How I Learned to Stop Worrying and Love Qassams

Het flegmatisme van de Israëliërs is beslist één van de merkwaardigste karaktertrekken onder de Joden van Tel Aviv en in de meer zuidelijk gelegen kuststadjes Ashkelon en Ashdod nabij Gaza. Soms heb ik de indruk dat zij zich wanen onder een koepel te leven en alle bedreigingen, raketten, aanslagen van zich afschudden en gewoon doorgaan met hun dagelijks leven alsof hen allemaal niet kan deren. Toen ik eind november 2009 de Witte Stad (Tel Aviv) voor het eerst bezocht en het prachtige strand afliep tussen de vele zonnekloppers en de honderden ochtend joggers die het strand afliepen, heb ik zelden zo’n vredig tafereel gezien. Een compleet tegengesteld beeld van wat ik had verwacht.

Dat beeld van “Waar maak ik me zorgen over en beter leer om van qassam raketten te houden?” wordt andermaal bevestigd door surfer Gregory D. Chang, die onlangs naar Israël trok om er als consultant voor Intel aan de slag te gaan in de zuidelijk gelegen stad Qiriat Gat. Dat stadje ligt een goede 50 kilometer ten zuiden van Tel Aviv, nabij Ashkelon en Ashdod dichtbij de Gazastrook. Wanneer hij met enkele vrienden gaat surfen in het kuststadje Ashkelon, hoort hij de raketten die vanuit Gaza worden afgeschoten reeds overvliegen. Maar dat lijkt zijn vrienden helemaal niks te doen. Hierover schrijft hij verbaasd het volgende:

Je hoort regelmatig over de raketten die vanuit Gaza komen, maar zolang je daar niet zelf woont kun je je dat nooit echt goed voorstellen hoe dat is. De eerste week namen enkele nieuwe vrienden me voor een après-surf maaltijd van hun keuze, met name shakshuka: een kruidige kom marinarasaus met twee gepocheerde eieren bovenop een worst.

Shakshuka

Toen wij aan de haven [van Ashkelon] kwamen en naar een bar voor duikers trokken, stelden we vast dat de achterste muur van de bar helemaal was weggeblazen door een Qassamraket uit Gaza. Het bedieningspersoneel was aan het schoonmaken en zei eenvoudig dat zij voor de rest van de avond en nacht gesloten zouden zijn en dat we morgen maar moesten terugkomen.

Een beetje teleurgesteld vroeg ik aan één van mijn gezellen wat dat betekende – moesten we dan maar weer naar huis gaan? Hij antwoordde dat het betekende dat wij de volgende deur zouden binnengaan van het restaurant er vlak naast en in The Blue Bar zouden eten en dat ik helaas geen Guiness bier bij het eten zou kunnen hebben.

Tijdens het diner vroeg ik hoe zij zo nonchalant over een raketaanslag konden doen. Ze vertelden met dat dit nu eenmaal het leven is en dat je ermee moet leren leven en ervan houden. De raket was een uur geleden, maar het aangename gezelschap en het diner hadden nu plaats. Er niet van genieten was de terroristen laten zegevieren. De shakshuka was lekker.

How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb

Dit verslag doet mij onwillekeurig denken aan een filmscène met de acteur Slim Pickens als piloot majoor “King” Kong die schrijlings gezeten op een atoombom de diepte induikt. Een hilarisch beeld uit de zwartwitfilm “Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb” uit 1964 met o.a. Peter Sellers en een extreem hilarische George G. Scott zoals u hem nooit gezien heeft [info: imdb]. Scott kreeg enkele jaren later verdiend een Oscar voor zijn rol als de Amerikaanse generaal George S. Patton in de gelijknamige film uit 1970.


Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint.

Een gedachte over “Surfen in Israël: ‘Hoe ik leerde me geen zorgen te maken en van Qassamraketten te houden’

Reacties zijn gesloten.