Gevecht op de Marmara voor de Gazakust: exclusief gesprek met twee overlevenden [Shosh Mula]

Voor de kust van Gaza aan boord van de Mavi Marmara op 31 mei 2010. Met niets ontziend geweld trachten Turkse activisten van de IHH de opleiding van het schip door Israëlische mariniers te verhinderen. Negen Turkse gewapende moordzuchtige terroristen sneuvelen in het gevecht tegen de Joodse soldaten van Israël. Deze video brengt het verslag over hoe de Israëlische marine het Free Gaza Flotilla onderschepte.

Iedereen herinnert zich nog het incident voor de kust van Gaza op 31 mei 2010. Onder het mom van een vredevolle hulpactie vallen militanten van de Turkse aan Al Qaeda gelieerde ngo IHH Israëlische soldaten aan. Gewapend met ijzeren staven, messen en dolken en zelfs vuurwapens slaan zij in op de mariniers die aan boord trachten te raken van de Mavi Marmara. Enkele Israëlische soldaten werden later met schotwonden gehospitaliseerd. Het was voor iedereen duidelijk dat de Turkse IHH met geweld de legale blokkade van Gaza wilde doorbreken als politiek opstekertje voor het islamistisch Hamasregime. Nadat het schip werd opgeleid en doorzocht bleek dat het door het IHH gekaapte passagiersschip niet eens hulpgoederen aan boord had. Hulp aan de Gazaans Palestijnse bevolking was dan ook nooit het doel geweest maar wel pure terreur tegen Israël.

De internationale verontwaardiging was groot, Turkije eiste openlijk excuses van de Israëlische regering die dat weigerde. Waarop de relaties tussen Israël en Turkije, die voordien al niet te best waren, compleet verkoelde en Turkije toenadering zocht tot Iran. Een en ander leidde zelfs tot de aanstelling van een onderzoekscommissie door de Verenigde Naties. Dat onderzoek, het Palmer Rapport, bleek vrij gunstig uit te vallen voor Israël. Het noemde de blokkade van Gaza wettelijk en oordeelde dat de actie tegen de Mavi Marmara gerechtvaardigd was. Het werd een complete afgang voor de Turkse regering van premier Erdogan. Eindoordeel: De zogenaamde ‘vredesactivisten’ van de IHH waren terroristen, niks meer en niks minder. Punt.

Hierna volgt het verslag door Shosh Mula zoals het uit de monden van twee IDF-soldaten van de Israëlische Marine werd opgetekend die, weliswaar gewond, gelukkig het hele gevecht en de algemene chaos aan boord overleefden. Bijna twee jaar later na de veldslag op zee zijn de twee soldaten bereid gevonden om hun wedervaren te vertellen voor het grote publiek. Een boeiend relaas dat leest als een echte thriller!

Exclusive: The battle on the Marmara

YNet had een gesprek met twee overlevenden van de Mavi Marmara

door Shosh Mula
bron: http://www.ynetnews.com/

Voor het eerst sinds de dodelijke aanval op een met Gaza gelieerd Turks schip in 2010, verhalen twee marinesoldaten van het IDF die op het dek werden gewond, over de verschrikkelijke ogenblikken die ze doormaakten in het gevecht tegen de terroristen op de Mavi Marmara: “Verdorie, ik ben geraakt door een echte kogel!

In de commotie die rond hem ontstond, slaagde A. er niet in om te vatten wat er precies aan de hand was. Vijf of zes mensen stonden boven hem en sloegen hem met alles wat ze maar in handen konden krijgen. Het durende enkele seconden vooraleer hij begreep waar dat gapende gat in zijn maag vandaan kwam.

‘Vredesactivist’ poseert voor de camera’s aan boord van het Turkse schip de m/s Mavi Marmara enkele uren voor de confrontatie met het IDF op 31 mei 2010

Een paar minuten eerder, veilig gekromd zittend binnen de helikopter van het IDF die hem en zijn kameraden transporteerde boven de donkere wateren van de Middellandse Zee, was A. er nog van overtuigd dat hij op weg was naar de een of andere routinevlucht: een burgerschip dat enkele activisten vervoerde. Misschien zal hij onthaald worden op een paar vloeken of wat duw- en trekwerk door sommigen; maar niets dat hij niet met een paar kogels van zijn paintballwapen zou kunnen oplossen.

Maar toen A. en zijn medecommando’s van de Marine landden op het dek van de Mavi Marmara werd het hierboven verwachtte scenario op slag verbrijzeld. En toen, terwijl hij de slagen incasseerde, voelde A. een brandende sensatie zijn lichaam indringen. “Eerst begreep ik er niks van”, verhaalde hij voor het eerst deze week. “Ik legde mijn hand op mijn maag en begreep helemaal niet wat er gebeurde. Vijf seconden later legde ik opnieuw mijn hand erop en voelde hoe mijn vinger volledig erin ging. Dat alles gebeurde terwijl de terroristen van geen wijken wisten en maar op me bleven inbeuken.”

En van zodra u zich realiseerde waardoor u werd geraakt?

“Ik sprak tegen mezelf: ‘Verdorie, ik ben geraakt door een echte kogel’. Ik werd er ook ontzettend boos om.”

Dichtbij werd Y., de kameraad van A., ook zwaar aangepakt. “Mijn hoofd was gekneusd en mijn linkerarm deed pijn omdat zij die met hun clubs hadden verpulverd”, verhaalde hij deze week. “En toen, in een flits, gebeurde het. Ik veranderde mijn manier om te denken – zoals wij zijn opgeleid om dat te doen – ik boog me naar mijn kuitbeen, slaagde erin om mijn pistool te trekken en vuurde enkele kogels in de benen van elke aanvaller”.

A. en Y. kregen de ergste verwondingen te verduren van alle mariniers die die nacht op de Marmara landden. Wij mogen er vanuit gaan dat beide soldaten op veel gevaarlijker plaatsen zijn geweest dan tijdens hun dienstopdracht op een ‘vredesschip’ dat niet ver van de Israëlische kusten vaarde. Geen van hen kon zich voorstellen dat de operatie zo in het honderd zou lopen en dat slechts enkele uren later de vage zwart-witbeelden wereldwijd de krantenkoppen zouden halen.

“Vechtend voor mijn leven”
Maandag, 31 mei 2010 om 4 uur in de vroege ochtend. Ondanks de waarschuwingen van Israël, zetten zes schepen vanuit Turkije koers naar de Gazastrook. De organisatoren, die door de islamistische groep IHH worden geleid, beweren dat zij “humanitaire hulp” brengen en dat de schepen “vredesactivisten” vervoeren afkomstig uit de hele wereld. Israël, vastbesloten om de blokkade van Gaza te handhaven, zendt IDF-helikopters die mariniers naar de vloot vervoeren. De operatie met de naam ‘Winds of Sky 7‘ krijgt groen licht om in te grijpen.

Aanvankelijk leek het een bijzonder makkelijke klus te worden: Commando’s van de marine namen vrij gemakkelijk vijf van de zes schepen in beslag. Echter het zesde schip, de Mavi Marmara met 700 mensen aan boord, staat op het punt om een militaire en diplomatieke nachtmerrie te worden. De eerste die het dek bereikte was de patrouillecommandant die onmiddellijk gewond en geneutraliseerd werd. A. was de tweede man onderaan het touw. Hij is een 23-jarige inwoner afkomstig uit het noorden van Israël van wie de moeder eveneens diende in een elite eenheid.

“Aanvankelijk begreep ik niet wat er gebeurde”, zei hij. “Net toen ik beneden kwam, werd ik besprongen door vijf of zes terroristen die met koevoeten, clubs, stoelen en alles waar ze mee konden vechten op me insloegen. Ik kreeg slagen op mijn hoofd en zij probeerden ook om me te wurgen. Terwijl ze dat deden probeerden ze me op te pakken en me naar beneden te gooien op het benedendek.”

“Toen ik mij realiseerde wat er aan de hand was, realiseerde ik me ook dat ik voor mijn leven vocht; het was ofwel dat ik hen zou overwinnen, of anders zouden ze mij in zee gooien”, vertelde hij.

En wat deed u dan?

Ik vocht met mijn vuisten en begon om hen weg te duwen. Toen ik op het dek neerdaalde had ik enkel een paintballkanon vast… dus in de beginfase heb ik enkel met mijn handen gevochten. Dit is wat ze ons hebben geleerd te doen wanneer wij geen wapens hebben.”

Maar u had toch een pistool?

Dat was vastgemaakt aan mijn kuitbeen. Ik probeerde het te grijpen maar dat vergt tijd.

Wat ging op dat ogenblik door u heen?

“U vecht voor uw leven. Het gevecht duurde zowat 30 seconden. Zij probeerden om me overboord te gooien, net op het ogenblik dat ik erin slaagde om mijn pistool te bereiken werd ik door een kogel geraakt in de maag.”

31 mei 2010 voor de kust van Gaza in de Middellandse Zee. Vredesactivisten op de m/s Mavi Marmara bereidden de vrede voor. Geen hulpgoederen leveren maar proberen zoveel mogelijk Joden te vermoorden en natuurlijk trachten het journaal van 19u00 te halen op Eén/Canvas TV en het NOS-journaal…

Bloedend op de vloer
Intussen was Y. ook op het dek geland. “Toen ik langs het touw naar beneden gleed, zag ik een groep vechtende mensen. Ik had geen keuze omdat ik niet meer omhoog kon klimmen. Dus bleef ik verder naar beneden glijden en zag vier of vijf terroristen die me opwachtten, gewapend met clubs, ijzeren staven en stoelen. Ik kwam beneden aan en ze begonnen me meteen te slaan, op mijn hoofd mikkend. Ik droeg een soldatenhelm maar ze trokken die weg en verbrijzelde die en begonnen me verpletterend hard op mijn hoofd te slaan. Terwijl ze dat deden begonnen zij me naar de rand van het dek te trekken om me overboord te kieperen”.

Seconden na het landen op het dek van Marmara, werd zijn linkerarm volledig verpletterd en bleef slap aan zijn schouder hangen. Y. slaagde erin om met zijn andere hand zijn pistool te trekken en in de benen van zijn aanvallers te vuren.

“Op dat ogenblik, zag ik één van onze soldaten aan de andere kant van het dek staan met twee terroristen die boven hem stonden en op hem insloegen; hij lag bloedend op de grond. Dus heb ik gevuurd op de twee terroristen en hen neergelegd”.

Hoe wist u wie een terrorist was en wie een onschuldige burger?

Dat was geen probleem om hen te identificeren. De terroristen droegen oranje reddingsvesten, kogelvrije vesten en gasmaskers. Allemaal hadden ze wapens in de handen. Dat is niet zoals onschuldige vredesactivisten er normaal uitzien”.

Tegen die tijd, slaagde ook A. erin om zijn pistool te trekken. “Op het ogenblik dat de aanvallers merkten dat ik een pistool vasthield en ermee zwaaiden, maakten zij zich uit de voeten. Toen keek ik omhoog en zag een andere terrorist die een pistool richtte op en lid van mijn patrouille. Op dat ogenblik opende ik het vuur en schakelde hem uit. Ik ging terug en zag dat de terroristen, die eerder bovenop mij zaten, nu tegen mijn kameraden vochten. Ik opende het vuur op een andere die het leven van een andere soldaat bedreigde en legde hem neer”.

Ondertussen liepen de gevechten verder binnen het schip. A. herinnerde zich plotseling dat hij was geraakt door een kogel en bloed verloor. “Na twee of drie minuten, toen ik zag dat de toestand was gekalmeerd ging ik naar de paramedicus en vertelde hem ik was geraakt door een echte kogel… tot op vandaag maak ik grapjes met hem over het feit hij me geen morfine gaf, omdat hij niet kon geloven dat ik gewond was. In werkelijkheid zag ik veel af. Het deed werkelijk veel pijn”.

Terwijl A. geneutraliseerd was, besliste Y. om binnen het schip te blijven doorvechten ondanks zijn verbrijzelde arm. “Ik maakte mijn arm met een riem vast aan mijn vest, zo simpel ging dat, en bleef doorvechten. Op dat ogenblik was dat het laatste ding waarover ik me zorgen maakte… ik had helemaal geen gevoelens en voelde geen pijn”.

“Ik zag dat onze tweede patrouille, die achter ons met een helikopter werd gebracht, naar de brug van het schip optrok en sloot me bij hen aan. Slechts nadat het allemaal voorbij was, misschien 40 of 50 later minuten later, nam ik tijd voor mezelf om me te verzorgen. Slechts op het einde van de gevechten vertelde ik aan de paramedicus: “Luister eens even, mijn arm is gebroken.”

“Ik wil geen soldaat worden”
De strijd op de Mavi Marmara duurde minder dan uur, maar eindigde met ernstige resultaten: Zowat 20 passagiers werden gewond, met inbegrip van negen doden. Volgens de Turkel Commissie, die het incident onderzocht, behoorden alle “activisten tot de organisatie IHH die bewapend werden met wapens die de dood kunnen veroorzaken en bedoeld waren om soldaten te doden of zwaar te verwonden”.

Daarnaast raakten ook 10 marinecommando’s gewond, waaronder drie soldaten die ernstig werden gekwetst: de patrouilleleider en de hierboven geciteerde soldaten A. en Y.

“Ondanks wat daar aan de hand was zijn we er nog met minimale verwondingen uitgekomen”? zegt A. “Elke militair die aan dit incident deelnam heeft alles gegeven. U moet dit begrijpen: onze marinekorps is zoals familie. Dit verklaart het feit ik reeds vijf jaren in IDF heb gediend en (nog) niet wil ontslagen worden”.

Wel ja, waarom streeft u geen militaire carrière na?

“Dat wil ik niet. Ik wil landbouwer of machine ingenieur worden.“

Zult u binnenkort naar Turkije reizen of op een ander ogenblik in de nabije toekomst?

“Neen”, antwoordden beiden. “In geen geval.”