Met dergelijke ‘vrienden’ heeft men geen vijanden meer nodig [Richard Baehr]

Op 10 februari 2007 maakte Barack Obama zijn kandidatuur voor het presidentschap officieel bekend. Een maand later in Muscatine, Des Moines (Iowa), 11 maart 2007, zette Barack Obama zijn stempel op zijn toekomstige beleid omtrent de M-O crisis met het volgende citaat: “Nobody is suffering more than the Palestinian people”  bron. Dat zullen de Syriërs, Somaliërs, Soedanezen, en andere door de Amerikaanse regering en zijn president straal genegeerde volkeren niet graag horen.

Maar Israëlbashers en andere Jodenhaters geilen op dit soort leugens en falsificaties: Niemand lijdt meer dan het Palestijnse Volk. Bovendien, als ze al zouden lijden, wiens schuld is dat dan? Hamas? Al Fatah? De Moslim Broederschap? De Arabische Liga? De Arabische landen die de Palestijnse vluchtelingen in hun midden weigeren te integreren en hen al meer dan 60 jaar als 2de rangsburgers behandelen? Obama kent de daders van dat Palestijnse ‘lijden’ en dat wist hij vijf jaar geleden ook al: het is de schuld van Israël dat weigert met de voorafgaandelijke eisen van Mahmoud Abbas in te stemmen om de onderhandelingen herop te starten. 

Mit diesen `Freunden´ braucht man keine Feinde

De Obama-regering en haar Jeruzalem-syndroom

door Richard Baehr [http://www.haolam.de/]
vertaling E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

Vorige week hebben meerdere kennissen me gewezen op een artikel in de Huffington post, dat geschreven werd door een langjarige functionaris van de Democraten uit Chicago. Hij heeft de afgelopen twee jaar besteed aan het zingen van lofliederen op president Barack Obama, vooral met betrekking tot de manier waarop deze Israël behandelt. Diezelfde functionaris heeft in het verleden E-mails verstuurd met lange lijsten, die moeten bewijzen dat Obama niet alleen een grote vriend van Israël is, maar in beel opzichten beter is voor Israël dan welke president dan ook voor hem. Deze E-mails werden door andere Obama-sympathisanten overgenomen, met de bedoeling de verandering van mening van de joodse ondersteuners van 2008, die in 2012 zouden kunnen overstappen, tegen te werken.

Hetzelfde moment hebben diegenen, die Obama´s houding tegenover Israël niet vertrouwen, hun eigen lijsten samengesteld. Hieronder een gedeelte uit deze lijsten:

– De harde, openlijke kritiek op Israël vanwege de nederzettingen, inclusief Oost-Jeruzalem, die vergezeld ging van eisen, die geen enkele Amerikaanse president ooit had gesteld.

– De druk op het Congresom in 2009 nieuwe sancties tegen Iran te vertragen.

– Het verzet in de afgelopen maanden tegen nieuwe sancties van het Congres tegen Iran.

– De openlijke oproep tot een terugkeer naar de grenzen van 1967 als uitgangspunt voor grondruil tussen Israël en de Palestijnen.

– De boycot van de president, die weliswaar regelmatig rondreist in het Midden-Oosten en islamitische landen bezoekt, sommige van hen meerdere malen, maar die weigert om een bezoek te brengen aan Israël.

– Het niet erkennen van een brief van de voormalige president George W. Bush aan de voormalige minister-president Ariel Sharon van Israël voor de terugtrekking uit Gaza.

– De herhaaldelijke respectloze en kille behandeling van minister-president Benjamin Netanyahu, terwijl de leider van Turkije, Recep Tayyip Erdoğan, door Obama met zoveel lof werd overstelpt, die aardig exact overeenkomt met zijn inslaan op Israël.

Bovendien heeft het Emergency Committee for Israel een 30 minuten durende video, “Distance: The Story of Obama and Israël”, gepubliceerd, die de bovenstaande lijst aanvult.

De vorige week heeft voor nieuwe problemen gezorgd voor het joodse verdedigingsteam van Obama. Eerst was daar het commentaar van Obama tegenover de Russische president Dmitri Medvedev, met een boodschap aan Vladimir Poetin, die werd opgenomen door de nog ingeschakelde microfoons. Wanneer Obama na de tweede gewonnen verkiezingen flexibiliteit tegenover Europa aan de dag wil leggen, welke gevolgen zal zijn nieuw gewonnen flexibiliteit dan wel niet voor Israël hebben? Welke gevolgen zal deze hebben op ondersteuners van Israël in de VS, en welke gevolgen voor Israël zelf, zodra de president een tweede keer gekozen is en geen geld meer hoeft in te zamelen in de joodse gemeenschap en ook haar stemmen niet meer veilig hoeft te stellen voor toekomstige verkiezingen?

Het tweede punt houdt verband met het commentaar van de woordvoerster van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, Victoria Nuland, m.b.t. de status van Jeruzalem. Zij argumenteerde, dat heel Jeruzalem een omstreden gebied zou zijn en dat geen enkel deel daarvan, zelfs niet West-Jeruzalem, door het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken als deel van Israël wordt beschouwd.

Hier zien we iets van de flexibiliteit doorschemeren, waarvan we in het begin van het jaar 2013 meer kunnen verwachten – bijvoorbeeld Congresbesluiten negeren, als ze niet van pas komen voor naties, die de president graag tegemoet zou willen komen. Israël behoort in ieder geval niet tot deze bevoorrechte naties.

Tot nu hebben Obama´s “waterdragers”, die zijn belangen in de joodse gemeenschap vertegenwoordigen, zich nog niet geuit over een van de beide gebeurtenissen van de afgelopen week. Maar als ze dat doen, dan kunnen we er zeker van zijn, dat ze op een bepaalde wijze een manier zullen vinden om te zeggen dat deze gebeurtenissen er alleen maar nog meer bewijs van zijn hoeveel de president van Israël houdt en Israël ondersteunt en dat dit altijd zo zal blijven. Ze zouden net zo goed kunnen zeggen dat twee plus twee vijf is, behalve wanneer het resultaat drie is. Dayenu – het is genoeg.

2 gedachtes over “Met dergelijke ‘vrienden’ heeft men geen vijanden meer nodig [Richard Baehr]

Reacties zijn gesloten.