De Iraanse nucleaire dreiging: zal Israël het opnieuw zélf moeten doen? [Max Schick]

De Iraanse nucleaire dreiging
Zal Israël het opnieuw zelf moeten doen?

door Max Schick
bron: Joods Actueel Nr 1, 17 jan. 2007

Toen de ultraconservatieve Mahmoud Ahmadinejad op 6 Juni 2005 ingehuldigd werd als nieuwe president van Iran, was het duidelijk dat het om een hardliner ging, een man die zeker de klok van de voorzichtig in Iran ingevoerde hervormingen zou terugdraaien. Nu, anderhalf jaar later, is het duidelijk geworden, dat men hier met een uiterst gevaarlijk heerschap te maken heeft. Een man die er niet voor zou terugdeinzen nucleaire wapens te gebruiken indien hij ze zou bezitten. Wie is dit gevaarlijk individu ? Een doortrapte megalomaan die de heerschappij over de algehele Moslimwereld beoogt, of een gek met hemelse (helse) visioenen ?

Sinds de verschijning van de Mohammed cartoons in een Deense krant, heeft Ahmadinejad zich ontpopt tot de kampioen der Holocaustnegationisten. Nadat hij een wedstrijd uitschreef voor de beste cartoons over de Shoa, was hij in december 2006 gastheer van een bijeenkomst van ’s werelds grootste revisionisten (met o.a. Faurisson, Jan Bernhoff en Fredrick Toben) en waar hij zich zelfs mocht verheugen op de aanwezigheid en aanmoediging van zes als Chassidim verklede Joodse verraders.

De Judaskus: “Knijp ik die Jood hiér dood of wacht ik nog wat tot de camera’s weg zijn?” Dat moet de Iraanse president Ahmadinejad gedacht hebben, toen hij werd gekust door rabbijn Moshe Ayre Friedman van het anti-Zionistische Neturei Karta op de Holocaustconferentie voor negationisten in Teheran, 11 december 2006. “Zes als Chassidim verklede Joodse verraders”, noemde Max Schick hen…

Vanaf het moment dat hij aan de macht kwam, was voor Ahmadinejad het verrijken van uranium een absolute prioriteit. Heel even geloofde de wereld in de vredelievende bedoelingen van de Iraanse nummer 1: dat zijn nucleair programma enkel voor het opwekken van energie zou dienen. Zijn wereldschokkende uitspraken over o.m. zijn wens Israël van de kaart te willen vegen, deden de wereld de ware bedoelingen van dit uiterst gevaarlijk individu inzien, een man met visioenen over de komst van de 12de verborgen Imam en waarvoor hij bereid is de wereld in een nucleair apocalyps te storten.

10 jaar aanslepende en nutteloze discussies tussen de E.U. en Iran hebben de wereld doen inzien dat de Iraanse Mollahs niet van hun nucleaire ambities af te houden zijn, integendeel. Deze kostbare tijd had Iran nodig om in de atoomfabrieken van Natanz en Isfahan ( om slechts de 2 grootste te noemen…) voldoende uranium te verrijken, zodat het “point of no return” reeds lang overschreden is. Terwijl naïevelingen als ex-UNO baas Kofi Annan en andere even begaafde westerse regeringsleiders blijven zweren bij diplomatiek geknoei met de Ayatollahs in Teheran, is het voor Washington en Jeruzalem overduidelijk, dat de klok slechts teruggedraaid kan worden door Iran’s nucleaire faciliteiten te vernietigen.

Osirak 1981
Osirak, 7 juni 1981

Natuurlijk denken wij onmiddellijk terug aan de vernietiging door Israëlische straaljagers van de Iraakse atoomcentrale Osirak nabij Bagdad in 1981. De situatie in Iran is echter van een heel ander kaliber: Terwijl Osirak de enige – en bovengrondse – centrale was, telt Iran 4 fabrieken, die elk 30 meter diep onder de grond verborgen zitten, en omringd zijn door metersdikke lagen beton en een enorm Armada van Russische luchtdoel raketten. Daarbij komt het feit, dat de aanval op Osirak als een volslagen verrassing aankwam, terwijl de hele wereld reeds maandenlang luid schreeuwt en speculeert over een eventuele aanval door de VS of Israël. Iran heeft de lessen van Osirak geleerd, en is dus dubbel op zijn hoede.

Na Amerika opnieuw in een Iraaks Vietnam te hebben gestort, lijkt het uitgesloten dat President Bush groen licht zou krijgen van een hem ondertussen vijandig gezind Senaat en Congres, om Iran aan te vallen. Uitspraken van George Bush, Henry Kissinger en Condoleeza Rice lijken duidelijke signalen aan het adres van Israël, dat zij het varkentje best zelf kunnen wassen. Een aanmoedigend schouderklopje is blijkbaar het enige wat de Israëliërs van de Amerikanen mogen verwachten. Het lijkt echter uitgesloten om de ingegraven uraniumfabrieken door middel van conventionele wapens te vernietigen.

Benjamin Netanjahoe zei onlangs: “We zijn 1938 en Iran is Nazi Duitsland, dat zich massaal met atoombommen wil bewapenen“. De mogelijk zware gevolgen van een preventieve Israëlische aanval, maken dat het een laatste optie is. Maar soms is een laatste optie ook de enige…

Volgens de New York Times en de Sunday Times, liggen er in Israël duidelijke plannen op tafel om Natanz door middel van kleine nucleaire bommen van 1 kiloton ( 15 keer “zwakker” dan de Hiroshima-bom ) uit te schakelen. De Joodse staat zou daarmee echter de eerste natie zijn om atoomwapens te gebruiken sinds Nagasaki. Indien de wereld reeds moord en brand schreeuwde na Osirak, kan men zich nauwelijks inbeelden wat de wereldopinie zou kunnen zijn na een Israëlische nucleaire aanval op Iran. Om nog maar over de reacties van de Moslimlanden te zwijgen.

Maar het meest angstaanjagend is uiteraard de eventuele reactie van Iran zelf. Volgens Amerikaanse strategische experts heeft Iran het sterkste leger uit heel het Midden-Oosten. Hun 25 tot 100 Shahab-3 raketten hebben een reikwijdte van 2100 km, terwijl Iran de Shahab-5 ontwikkelt die maar eventjes 10.000 km ver reikt, en die elk conventionele, biologische en chemische koppen kunnen dragen. En die heeft Iran in overvloed.

Tevens zou Iran de Straat van Hormuz kunnen afsluiten, waar 20% van de wereldolie door verscheept wordt. Joodse doelen wereldwijd zouden het doelwit kunnen worden van terroristische aanslagen. Het is niet denkbeeldig dat Ahmadinejad door middel van dreigende uitspraken over het bestaan van Israël en het onbestaan van de Holocaust, Israël tot zo’n aanval wil verleiden, waardoor een nucleaire tegenreactie van Teheran verdedigbaar zou worden. Maar heeft Israel wel de keus om dit risico niet aan te gaan ?