Het eeuwige Palestijnse ‘neen’ ligt aan de basis van het conflict in het M-O [Jonathan S. Tobin]

“Palestijnen en Arabieren willen graag vrede met Israël maar de Zionistenstaat verhindert dat”, luidt de hardnekkige kwakkel die al zo oud is als de stichting van de staat Israël in 1948 en sinds 1967 algemeen overgenomen werd door de dhimmies van het Westen. Wanneer de Palestijnen krijsen dat ze héél Palestina willen bevrijden van de Zionistische bezetter, dan bedoelen zij daar niet enkel Judea & Samaria (West Bank) en de Gazastrook mee, maar héél het grondgebied van Israël.

Het volledige gebied dat ligt tussen de Jordaanrivier en de Middellandse Zee (“From the River to the Sea, Palestine will be free”) moet tot de laatste vierkante centimeter ‘bevrijd’ en Judenrein worden gemaakt. Die strijd gaat door tot het Midden-Oosten zich bevrijd heeft van de anomalie Israël en de Islamisering van Arabistan en vazallenstaten zijn voltooiing krijgt. De verovering van Israël moet het sluitstuk worden, de kers op de taart als het ware, voor de Moslim Broederschap in de Arabische wereld en voor de Ayatollahs in Iran.

Dit is wat de terreurbende van Hamas en zijn moorddadige neefjes van de Islamitische Jihad in de Gazastrook met het schuim op de lippen voortdurend rondbazuinen. De ‘gematigde’ bendeleider Mahmoud Abbas verspreidt identiek dezelfde boodschap al vanaf de schoolbanken doorheen alle gebieden die door de Palestijnse Autoriteit worden gecontroleerd. Uiteraard wordt die strijdkreet enkel expliciet uitgedruktin het Arabisch bestemd voor eigen volk. Westerse oren – waar alle fondsen, euro’s en dollars vandaan komen – zouden dat wel eens verkeerd kunnen interpreteren en geneigd zijn om de geldkraan naar de bodemloze put van de corrupte PA dicht te draaien…

Explaining the Everlasting Palestinian “No”

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com/

Het is een axioma van de conventionele wijsheid omtrent het Midden-Oosten dat de regering van Israël een hardleerse tegenstander van de vrede is en dat die onder druk gezet en afgetroggeld moet worden om hen te doen onderhandelen met de Palestijnen omwille van de overleving van zijn volk. Dit tot op de draad versleten deuntje blijft een klassieker in de discussie over het buitenland beleid die gebruikt werd tegen de voorgangers van premier Netanjahoe maar altijd fout is geweest. Echter, de hardnekkigheid waarmee deze kwakkel voortleeft, ondanks al het bewijsmateriaal dat dit tegenspreekt, getuigt van de sterke anti-Israëlische vooroordelen die leven onder de kwebbelende klassen.

Als dit begrip het besluit van de Palestijnse leiding zou kunnen overleven om al de aanbiedingen af te wijzen die Israël deed in 2000, 2001 en 2008 en die hen een staat opleverden in vrijwel de ganse West Bank, Gaza en een deel van Jeruzalem, dan zal het vandaag zeker ook de weigering van de Palestijnse Autoriteit overleven van het aanbod van Netanjahoe om zonder voorafgaandelijke condities de vredesbesprekingen te hervatten.

Niettemin kunnen zij, die benieuwd zijn waarom een dergelijk gepassioneerd verdediger van de Palestijnen zoals President Obama die hen vorig jaar in de steek liet, de schuld daarvan niet schuiven op politiek tijdens een verkiezingsjaar. Hun posities afgebakend en uitgekozen gevechten met de Israëliërs hebben het diplomatieke toneel rechtstreeks doen overhellen naar de Palestijnen zelf, ook al begrijpt hij dat het totaal geen zin heeft om argumenten op te werpen voor het heil van een groep die simpelweg niet wil onderhandelen, laat staan vrede wil en dat onder geen enkel beding.

De Palestijnen baseren hun weigering om te onderhandelen op het idee dat het allemaal geen zin heeft zolang Israël niet bereid is om – voorafgaand aan de feitelijke besprekingen – in te stemmen met elk punt van hun pre-condities zoals de kwestie van grenzen en nederzettingen. Dit is echter voor een deel de schuld van Obama. Sinds hij drie jaar geleden van Israël een bouwstop eiste in de nederzettingen als voorwaarde voor onderhandelingen – iets dat zelfs de Palestijnen vóór 2009 niet belangrijk achtten – is het voor PA-leider Mahmoud Abbas bijzonder moeilijk geworden om voor iets minder aan te dringen. Maar omdat Israël in 2010 tien maandenlang een bouwstop op de West Bank instelde en Abbas desondanks bleef weigeren om te onderhandelen, is ook dat argument van tafel geveegd.

Het feit is dat noch Abbas of zijn coalitiepartners van Hamas de bedoeling hebben om ooit een document te ondertekenen dat het bestaansrecht van een Joodse staat erkent en zij aldus het conflict voor altijd kunnen beëindigen. Dit is iets dat zelfs Obama begint te begrijpen, maar het is er één dat vele liberalen en anderen die menen dat de strijd om dit uiterst kleine grondgebied enkel om grenzen zou gaan, onverklaarbaar vinden. Nochtans valt het in feite vrij makkelijk te begrijpen.

Het Palestijnse nationalisme dat in de vorige eeuw bloeide was geen poging om een oude etnische of nationale identiteit te scheppen noch om een uitstervende taal of cultuur te doen herleven zoals bijvoorbeeld het geval was met de nationalistische heropleving in Ierland, in de Tsjechische Republiek of zelfs met de Joodse beweging van het Zionisme. Het was eerder een reactie op de Joodse terugkeer naar het land.

Hoewel apologeten voor de Palestijnen betogen dat het geen zuiver negatieve beweging was, is het onmogelijk om het Palestijns nationalisme anders te begrijpen dan enkel maar als een inspanning om te verhinderen dat het Zionisme zou slagen. Zijn essentie is de onwettelijkheid van de Joodse staat, en om het even welke inspanning om hen van dat geloof te doen afzien, is in tegenspraak met de Palestijnse fundamenten en waarmee zijn enorme massa vluchtelingen in de diaspora zich eenvoudigweg nooit zal kunnen verzoenen.

Het is dit eeuwige Palestijnse ‘neen’ dat aan de basis ligt van het conflict in het Midden-Oosten en dat maar niet raakt uitgepraat en bijgelegd. Noch kan het gecharmeerd raken door de verregaande Israëlische concessies die erg kort komen tot aan het punt waarop de Joodse staat ophoudt te bestaan.

Iedereen die dit niet begrijpt zal nooit deze recentste Palestijnse weigering om te onderhandelen kunnen verklaren, met inbegrip van al die ‘neen’s’ die ervoor kwamen en de onvermijdelijke ‘neen’s’ die ongetwijfeld nog zullen volgen.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.