De 2-statenoplossing is een hersenschim, ongewenst door Arabieren en Palestijnen [Jeff Jacoby]

land-for-peaceLand voor vrede hebben we al geprobeerd, werkt niet. Herinner Gush Katif

A two-state peace isn’t the Arab goal

Vrede op basis van twee aparte staten, een Joodse en Palestijnse, die in vrede naast elkaar leven, is niét wat de Arabieren willen. Zij willen Israël, tot de laatste vierkante centimeter.

door Jeff Jacoby
[http://israelagainstterror.blogspot.com/]

Internationale consensus of niet, de 2-statenoplossing is een hersenschim. Vrede wordt niet bereikt door de toekenning aan de Palestijnen van soevereiniteit, omdat Palestijnse soevereiniteit nooit het doel is geweest van de Arabieren. Keer op keer, werd een 2-statenoplossing voorgesteld. Keer op keer, hebben de Arabieren ze verworpen.

In 1936, toen Palestina nog onder het Brits bestuur stond, werd een koninklijke commissie onder leiding van Lord Peel op pad gezonden om het gestaag toenemende Arabische geweld te onderzoeken. Na een uitvoerig onderzoek, kwam de Peel Commissie tot de conclusie dat “een onbedwingbaar conflict is ontstaan tussen twee nationale gemeenschappen binnen de nauwe grenzen van een klein land.”

Het rapport adviseerde een 2-statenoplossing door de tweedeling van het land in aparte Arabische en Joodse staten. “Tweedeling biedt een kans van duurzame vrede,” meldde de commissie. “Geen ander plan werkt.” Maar de Arabische leiders, die meer bezig waren met het voorkomen van Joodse soevereiniteit in Palestina dan met het bereiken van een staat voor zichzelf, wuifden met beide handen het plan weg.

De belangrijkste Palestijnse leider van dat moment, Haj Amin al-Hoesseini, ondersteunde actief het nazi-regime in Duitsland. In ruil daarvoor, schreef Hoesseini in zijn memoires dat Hitler hem de volgende belofte had gedaan: “de vrije hand voor de uitroeiing van de laatste Jood in Palestina en in de Arabische wereld.”

In 1947 werd het 2-statenvoorstel opnieuw aangeboden aan de Palestijnen. Opnieuw gooiden zij het met diepe verachting van zich af. Net zoals de Peel Commissie voordien, constateerden de Verenigde Naties dat enkel een splitsing van het land in aan elkaar grenzende landen, een Arabische en een Joodse, een einde zou kunnen maken aan het conflict. Op 29 november 1947 werd door de Algemene Vergadering van de VN het voorstel besproken en bij stemming van 33 pro en 13 tegen, resolutie 181, het tweedelingsplan aangenomen voor Palestina op basis van de bevolking.

Abdel Pazcha
Azzam Pasha: 'een oorlog van uitroeiing en een gedenkwaardig bloedbad'

Hadden de Arabieren het VN-besluit aanvaard, dan zou de Palestijnse staat, wat toch ‘vandaag de hele wereld wenst’, binnenkort haar 64ste verjaardag van zijn bestaan kunnen vieren. In plaats daarvan heeft de Arabisch Liga gezworen de Joodse soevereiniteit te blokkeren door het voeren van “een oorlog van uitroeiing en een gedenkwaardig bloedbad.” [Azzam Pasha, Secretaris-generaal van de Arabische Liga in Caïro op 16 mei 1948: “This will be a war of extermination and a momentous massacre which will be spoken of like the Mongolian massacres and the Crusades”]

Opnieuw en telkens weer opnieuw werd dit patroon herhaald. Na de schitterende overwinning in de Zesdaagse Oorlog van 1967, bood Israël de uitwisseling van land dat het had veroverd [op de Arabieren] in ruil aan voor permanente vrede met zijn buren.

Op de Arabische Top in Khartoem volgde op 1 september 1967 het niet mis te begrijpen antwoord; met name de Resoluties van Khartoem ook wel drie beruchte NEEN’s genoemd: “Geen vrede met Israël, geen onderhandelingen met Israël, geen erkenning van Israël.” [“This will be done within the framework of the main principles by which the Arab States abide, namely, no peace with Israel, no recognition of Israel, no negotiations with it, and insistence on the rights of the Palestinian people in their own country.“]

In Camp David in 2000 bood Ehud Barak de Palestijnen vrijwel alles aan wat ze beweerden te zoeken – een soevereine staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, 97 procent van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, tientallen miljarden dollars als ‘compensatie’ voor de benarde situatie van Palestijnse vluchtelingen. Yasser Arafat weigerde het aanbod en lanceerde de bloedigste golf van terrorisme in de Israëlische geschiedenis.

Tot op vandaag staat in de handvesten van Hamas en Al Fatah, de twee belangrijkste Palestijnse facties, de oproep van de vernietiging van Israël gebeiteld. “De hele wereld” kan vrede wensen en een Palestijnse staat, maar de Palestijnen willen helemaal iets anders. Zolang dat niet verandert, maakt de 2-statenoplossing geen enkele kans.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.