Intussen stapelen zich donkere wolken op boven het regime van Jordanië [Aryeh Eldad]

Amman, maart 2009. Koning Abdullah II van Jordanië (links) ontvangt hartelijk zijn makker de Syrische president Bashar Al Assad (rechts) bij zijn aankomst op de luchthaven van Amman. Rusland en China glimlachten voldaan bij zoveel spontane lofbetuigingen. Toen was er nog geen vuiltje aan de lucht en waren de twee nog echt vrienden voor het leven. Maar met al dat bloed aan de handen van Assad, is die vriendschap tegenwoordig iets minder eeuwig geworden. En… nà Assad zal vrijwel zeker het regime van Koning Abdullah aan de beurt komen. Benieuwd of Abdullah zich ook tot een dergelijke tiran zal ontpoppen en tot zijn enkels in het bloed van zijn onderdanen zal staan, tenminste als het al ooit zover komt… 😦

Meanwhile, in Jordan…

Intussen, in Jordanië…

door Prof. Arieh Eldad [Arutz-7]

De aandacht van de wereld, en ook die van Israël, zit vastgenageld op de ontwikkelingen in Syrië. De vele uitgaven en analisten van de toonaangevende media hebben hun handen vol aan een overvloed verhalen: De afslachting van de burgerbevolking, de aanvallen van koopwoede van president Bashar Al Assad en zijn vrouw Asma, de cynische politiek van Rusland en China, de weigering van het Westen om militair tussenbeide te komen of economische of militaire hulp te verstrekken en over de voordelen die Israël en het Westen zouden genieten bij de eventuele teloorgang van de Syrisch-Iraanse as, tesamen met de vrees dat massieve hoeveelheden wapens de terreurorganisatie Hezbollah zouden bereiken.

Ondertussen vinden in Jordanië, net onder de radar van de media van de wereld, dramatische gebeurtenissen plaats.

Het Hasjemitische regime verkeert in problemen, niet alleen omdat de Palestijnen, die voor 70 tot 80 procent de bevolking van Jordanië uitmaken, op een kans wachten om zich bij de “Arabische Lente” aan te sluiten en zich te bevrijden van het juk van het autocratische regime om van ware democratie te genieten. De Bedoeïen vormen de traditionele machtsbasis van het koningshuis, in het bijzonder de Bedoeïenen van de steden van Karak en Salt, en ook zij dreigen in opstand te komen en roepen voor het eerst op om de monarchie omver te werpen.

Koning Abdullah begrijpt dat nà Bashar Al Assad hij de volgende zal zijn die aan de beurt komt. Vandaar misschien dat hij de Saoedi-Arabiërs heeft verhinderd om wapens te leveren aan de Syrische rebellen via Jordanië. Al Jazeera rapporteerde dat vijf Palestijnen werden gearresteerd op beschuldiging van het trachten om het Hasjemitische regime te ondermijnen. Ongetwijfeld zijn de vele arrestaties aan de aandacht van Al Jazeera ontsnapt.

Enass Musallam: kritisch bloggen kan uw gezondheid schaden

Een Palestijnse blogster, Enass Musallam, die het waagde om de monarchie te bekritiseren werd neergestoken en ernstig verwond. De monarchie heeft getracht om de aanslag voor te stellen als zijnde het gevolg van haar “immoreel gedrag”, maar er was geen houden aan de vele demonstraties die doorheen de lokale vluchtelingenkampen gingen, waar boze Palestijnen ervan overtuigd zijn dat de regering getracht heeft om haar tot zwijgen te brengen.

Vergeleken bij wat er thans in Syrië gebeurt, is dit verhaal maar klein bier. Maar vergeleken bij wat in Jordanië zelfs maar één jaar geleden gebeurde, is dat het equivalent van een aardbeving. Abdullah is geen Assad en de Jordaniërs weten dat hij zijn eigen burgers niet zal afslachten; wanneer de rellen beginnen, zal hij eerder naar Londen vluchten. (De Palestijnen vrezen een burgeroorlog waarin de tot de tanden toe bewapende Bedoeïense minderheid zal trachten om de ongewapende Palestijnse meerderheid te verslaan die op dergelijke veldslag totaal onvoorbereid is).

Een groeiend aantal Palestijnen ziet dit als hun grote kans. Een onafhankelijke Palestijnse staat in Jordanië ligt binnen bereik. Velen zullen daar niet mee tevreden zijn en zullen dat hooguit bekijken als een eerste stadium in de totstandbrenging van het “Groter Palestina” dat zich uitstrekt van de Middellandse Zee tot aan de Saoedi-Arabische woestijn. Maar toch neemt het aantal stemmen nog steeds toe, in Jordanië en binnen de Palestijns-Jordaanse gemeenschap in het buitenland (vooral in Londen), die oproepen tot het uitvoeren van de Jordaanse Optie, het zogeheten “Jordanië is Palestina” -plan.

Zij zien het als een uitweg van de impasse waarin de Palestijnen opgesloten zijn. Zij begrijpen dat, geconfronteerd met de interne problemen binnen de Palestijnse Autoriteit en het eeuwig uitstellen van lokale verkiezingen, samen met de altijd aanwezige en openlijk verklaarde bedreiging om de Autoriteit te ontmantelen, zij waarschijnlijk niet geneigd zijn om een Palestijnse staat op te richten in Judea & Samaria en de Gazastrook, met als hoofdstad Jeruzalem.

In Israël, beseffen zelfs de grootste aanhangers van de Hasjemitische monarchie en zelfs diegenen die Jordanië beschouwen als een strategische pluspunt voor Israël, in de wetenschap dat een regimewisseling aldaar mogelijkerwijze een anti-Israëlische regering aan de macht zou brengen. Historisch berust de alliantie van Israël met de Hasjemieten op het wederzijdse besef dat de Palestijnen voor beiden een gevaarlijke vijand zijn. Wanneer de omstandigheden veranderen, zal onze strategie ook moeten veranderen.

Israël zou zich moeten voorbereiden op de dag die komt nadat de koning werd afgezet. Indien wij dat niet doen, maar slechts blijven zitten en toekijken vanaf de zijlijnen, zou Jordanië weleens een nieuw ‘Hamastan’ kunnen worden dat de wapens opneemt in het onopgeloste Arabisch-Israëlische conflict. Slechts als Israël zichzelf klaarmaakt voor de dag dat in Jordanië een Palestijnse staat wordt gevestigd, zullen wij in staat zijn om ons tijdig aan te passen aan de regimewissel en deze kunnen omkeren in een kans die beide zijden in deze kwestie ten goede zullen komen.

De Jordaanse Optie

Een staat wordt geboren !

Pamela Geller en Aryeh Eldad

Professor Aryeh Eldad (°1950), die 25 jaar heeft gediend in het medische korps van het IDF (Brigade-generaal) en hoofd is van de brandwondenafdeling in het Hadassah-Ein Kerem Hospitaal, zetelt sinds 2003 als parlementslid voor de conservatieve Nationale Uniepartij in de Knesset. Eldad woont met zijn gezin in Kfar Adumim in Judea, Israël (een Israëlisch stadje dat in 1979 voorbij de Groene Lijn op de ‘West Bank’ werd opgericht).

De Nationale Unie (Ichud Leumi) is een coalitielijst van 4 partijen en heeft sinds de parlementsverkiezingen van 2009 4 mandaten (op de 120) in het Israëlisch Parlement: Yaakov Katz (Moledet), Aryeh Eldad (HaTikva), Uri Ariel (Tkuma) en Michael Ben-Ari van de partij Eretz Yisrael Shelanu.

3 gedachtes over “Intussen stapelen zich donkere wolken op boven het regime van Jordanië [Aryeh Eldad]

  1. Laat koning Abdullah maar snel verdwijnen en verander Jordanië maar in Palestina, dan kunnen al die Arabieren die nu in Israël wonen daar naar toe emigreren. Dan kan Judea en Samaria ook weer aan de Joden teruggegeven worden en heeft de Joodse Staat weer beter verdedigbare grenzen.

    Like

  2. Dat is mijns inziens de enige leefbare oplossing ook qua veiligheid, historische rechten etc.
    Die koning en zijn kliek terug naar Saoedi-Arabië en iedereen blij.

    Like

  3. Sluit goed op een stukje uit mijn recente verhaal over Israël en de VN:

    “Voor de Algemene Vergadering van de VN in 1949 was het niet bijzonder om te verwachten dat de Arabische landen de Palestijnse vluchtelingen zouden helpen, dat ze hen zouden opnemen zoals de joodse vluchtelingen opgenomen werden in Israel. Vandaag de dag lijkt dat door de meeste politici en journalisten, -ook in Nederland en in het Westen in het algemeen-, als iets uitzonderlijks, onbegrijpelijks en onaanvaardbaars te worden opgevat. Palestina zou niet gedeeld worden door Joden en Arabieren maar over hen verdeeld wordenDan vergeet men echter dat dat een beoordeling ‘met terugwerkende kracht’ is: toen werd het gezien als weliswaar betreurenswaardig maar begrijpelijk en onontkoombaar. En het belangrijkste: op tal van plaatsen in de wereld werden grote volksverhuizingen als onvermijdelijk geaccepteerd om erger te vermijden: zie de miljoenen verdreven Duitssprekenden en de miljoenen hindoes, sikhs en mohammedanen op het Indiase subcontinent. Meer in het bijzonder voor het Midden-Oosten waren de Britten al veel eerder tot de conclusie gekomen dat het mandaatgebied Palestina niet gedeeld zou worden door Joden en Arabieren maar over hen verdeeld moest worden. In 1922 werd het strikt Arabische Trans-Jordanië gevormd uit het grootste deel van het mandaatgebied. Daarbij werd expliciet afgesproken dat Joden niet thuishoorden in dat nieuwe land. Dit werd later opgenomen in de Jordaanse wet.”

    (Hele stuk: http://www.islamofobie.nl/index.php/blog/meer/de_vn_en_israel/)

    Like

Reacties zijn gesloten.