Het Arabische racisme is een obstakel voor de vrede [Giulio Meotti]

In de Moslim- en in de Arabische wereld is en blijft Israël een vreemde eend in de bijt en niets dat er op wijst dat dit ooit anders zal worden. Het wordt niet gehaat omwille van zijn nederzettingenbeleid maar eenvoudigweg omdat het land bestáát en omdat de Joden er een goed en een volwaardig leven leiden. Israël, een eiland van democratie in die onmetelijk diepe oceaan van Arabisch-Iraans Islamistische onverdraagzaamheid en Jodenhaat, moet verdronken worden en het Joodse volk moet maar leren zwemmen als het wil overleven of anders verzuipen. Aldus de Arabische vermeende ‘pacificatiedoctrine’ in een notendop.

Vrede in het M-O zal dan ook nooit bereikt kunnen worden door overleg, compromis en akkoord, maar slechts afgedwongen worden door een Israëlische indrukwekkende defensieve afschrikkingsmacht. Egypte en Jordanië hebben destijds geen vredesakkoord ondertekend met Israël omdat ze daar opeens zin in hadden. Zij deden dat omdat ze keer op keer elke aanvalsoorlog tegen de Joodse staat hadden verloren en daar telkens weer delen van hun eigen grondgebied bij in schoten. [Brabosh.com]

Arab racism prevents peace

Hebron house dispute highlights Arab desire for Middle East free of any Jewish presence

door Giulio Meotti [http://www.ynetnews.com/]

De onzichtbare krantekoppen reiken veel verder dan de kolonisten die een huis nabij de Grot van de Patriarchen in Hebron [of de Grot van Machpela voor de Joden] kochten. Het echte verhaal gaat niet over huiseigendom; het is eerder de feitelijke kern van het conflict in het Midden-Oosten.

Terwijl Israël niet “Arabrein” is (Joodse burgers leven tussen hun Arabische medeburgers en noch zij en ook niet iemand anders suggereren dat zij “een obstakel voor de vrede” zijn), een ideologie gelijkend op die van de nazi ’s die de gehele staat Israël ziet als een vreemde eend in de bijt onder de Islamitische naties, een ongewenst eiland in een Arabische oceaan dat uiteindelijk moet verdronken worden.

Dàt is pas echte apartheid, die door het Westen wordt gesteund en die voortspruit uit de de-legitimisatie door President Barack Obama van de wijken in Jeruzalem die nà 1967 in de stad werden gebouwd.

Het concept van het verwijderen van een religieuze of etnische gemeenschap uit een bepaald gebied haalt opnieuw de slechtste herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog naar boven die opnieuw de heersende teneur is geworden wanneer toegepast op een deel van het land van Israël.

Het schandaal wordt belichaamd door het lot van Arabieren die huizen en gronden aan de Joden verkochten. Tot op heden werden dozijnen Arabieren vermoord voor het verkopen van huizen aan de Joden.

In 1995 keurde het Palestijnse Parlement eenstemmig het doodvonnis goed. De wet werd onderschreven door de PA op basis van een Jordaanse wet die in feite tot de aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog in 1967 van kracht was. De moefti van Jeruzalem van de PA, Sjeik Ikremah Sabri, en de Palestijnse Islamitische opperrechter, sjeik Tayseer Tamimi, gaven religieuze decreten uit die de moord op Arabieren machtigen die bezittingen verkochten aan de Joden en een bijkomend verbod om dergelijke Moslims te begraven op Islamitische begraafplaatsen.

Zelfs nazi-Duitsland van de jaren ’30 kende dit niveau van anti-Joodse pathologie niet.

Tekstboeken bevorderen het racisme
In die betekenis is Hebron een test: De enige Palestijnse stad met een Joodse aanwezigheid in zijn midden. Het is een veilige gok dat de gewone Israëlische bevolking zal zeggen dat als het de keuze zou krijgen tussen een Joodse aanwezigheid in Hebron of vrede, zij zonder veel aarzeling zouden kiezen voor het laatste. Maar al het nieuws dat ons vanuit Hebron bereikt verstrekt het bewijs dat er geen dergelijke keuze bestaat. Het is een illusie.

Het eenvoudige feit is dat de Arabieren alles in en rondom Hebron, net zoals zij dat ook doen met heel Israël, beschouwen als heilige grond van de Moslims. De Joden leefden in Hebron als ‘dhimmis’, tweederangsburgers, verboden om in de Machpela Grot te bidden en mochten tot hun vernedering de trap die naar het gebouw leidde slechts bestijgen tot aan de zevende trede.

In december 2010, zei PA President Mahmoud Abbas dat “ik nooit één enkele Israëliër zal toestaan om onder ons te leven op Palestijnse grond”. Zulk een staat zou de eerste zijn met een andere religie zou verbieden sinds nazi-Duitsland.

Deze obsessieve logica leidde er onlangs toe dat Mahmoud Abbas geëerd werd door een medailleveteraan, de coorespondente voor het Witte Huis Helen Thomas, die een storm van protest veroorzaakte in de Verenigde Staten door te zeggen dat “de Joden als de bliksem moeten maken dat ze weg zijn uit Palestina” [Get the hell out of Palestine!] en “terug moeten gaan” [Go Home!] naar Duitsland of Polen. Nochtans is dit een vorm van racisme dat goed gedijt onder Palestijnen.

De wetten die de Joodse leefomstandigheden in de Arabische landen dwarsboomden zijn er de gewoonte en niet de uitzondering. Saoedi-Arabië laat zelfs geen Joodse bezoekers toe, laat staan Joodse buitenlandse werknemers. Het regeringsbeleid in Jordanië laat de Joden niet toe zich in hun land te domiciliëren. Deze racistische houding, die gedrukt staat in Arabische leerboeken en onderwezen wordt in de scholen van alle Arabische landen, is de ultieme hinderpaal die echte vrede in het gebied belemmert en niet de Joodse inwoners van Judea en Samaria.

In 1942 verzamelden Nazi ’s zich in een villa buiten Berlijn en besloten tot de “Definitieve Oplossing van de Joodse Kwestie”. In die tijd wilden de antisemieten de wereld “Judenrein” maken – Vrij van Joden. In 2012 willen de antisemieten de wereld “Judenstaatrein” maken – Vrij van een Joodse staat.

Een bron van inspiratie voor Palestijnen en andere Arabieren is de antisemitische Helen Thomas (°1920). Hier is ze op visite bij president Barack Obama in het Witte Huis. Helen Thomas, voormalig Witte Huis correspondente voor UPI, werd berucht voor haar volgende uitspraken: “Joden moeten als de bliksem Palestina verlaten. Ze moeten terug naar huis, naar Polen, Duitsland, Amerika of eender waar.” (mei 2010) – “Het Congres, het Witte Huis, Hollywood en Wall Street zijn in handen van de zionisten. Ze laten het niet alleen bij praatjes.” Ze was blijkbaar ‘vergeten’ dat de helft van de tegenwoordige Israëlische Joden nakomelingen zijn van Joden die sinds 1948 uit hun Arabische thuislanden werden verdreven. Of hoe mensen zonder kennis toch beweren met kennis van zaken te spreken…  [bron: Simon Wiesenthal Centrum – Top 10 antisemitische uitspraken van 2010]

Met dank aan Tiki S. voor de hint.