De Duitsers en Iran: De Jood heeft het weer gedaan [Matthias Küntzel]

Welches Problem hat der SPIEGEL mit Israel?

Over “killercommando´s”, “agententroepen”, “toverwapens” en een “Talmoedgebod”.

door Matthias Küntzel [http://www.matthiaskuentzel.de/]
vertaling E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

Dit zijn opwindende dagen: Zal Iran atoomwapenmacht worden? Zullen Israël en/of de VS deze nachtmerrie verhinderen? Hebben sancties nog een kans? En – belangrijker dan ooit: Zal Duitsland, dat de veiligheid van Israël tot bestanddeel van zijn staatsraison verklaart, de joodse staat ondersteunen?

Waarschijnlijk niet! – verklaarde Henryk M. Broder op 4 maart 2012 in de “Welt am Sonntag”:

“De historische verantwoordelijkheid van de Duitsers put zich er in uit om de herinnering aan de Holocaust wakker te houden en niet bijvoorbeeld om de aanstaande ´definitieve oplossing´ te verhinderen… Bij een Emnid-peiling uit november 2011 was 70% van de ondervraagden zich bewust van het “serieuze gevaar”, dat het Iraanse atoomprogramma voor Israël betekent. Desondanks sprak 83% zich ervoor uit dat Duitsland neutraal blijft indien het tot een militair conflict tussen Iran en Israël mocht komen.”

Een proef op de som is de uitgave van “Der Spiegel” van 5 maart 2012, waarvan het titelblad onder de kop “Iran´s geheime atoomprogramma – oorlog om de bom?” een geniepig lachende Mahmoud Ahmadinejad laat zien, die in een Messiaspose uit een enorme nucleaire paddenstoel komt.

De teneur van dit hoofdartikel draagt er niet echt toe bij om het begrip voor een staat, wiens existentie naar de wil van de Iraanse machthebbers uitgeroeid moet worden, te vergroten. Van een neutrale voorstelling van zaken kan ook geen sprake zijn. Hier wordt Israël als agressorstaat geschetst, die ooit de oorlog tegen Teheran begon:

“Het is een onverklaarde oorlog, een schaduwoorlog, die Jeruzalem al vier jaar geleden begon: Israëlische killercommando´s doodden met magneetbommen midden in Teheran Iraanse atoomwetenschappers, agententroepen vallen militaire bases van de Revolutionaire Gardes aan en maken ze met de aardbodem gelijk”.

Het feit, dat het moellahregime al drie decennia lang oorlog tegen Israël voert en raket- en zelfmoordaanvallen op de joodse staat financiert, blijft evenzeer buiten beschouwing als de ideologische context van de Iraanse atoom- en raketontwikkeling; het feit dus, dat de nucleaire optie de voorwaarde voor de vernietiging van Israël moet verbeteren.

Joodse “agententroepen” maken volgens “Der Spiegel” niet alleen complete gebouwencomplexen met de grond gelijk, ze hebben het tegelijkertijd voorzien op de liquidatie van de wetenschappelijke Iraanse elite. Door de Mossad zou de “verborgen oorlog aangestuurd worden, die Israël tegen Iran´s atoomprogramma voert en waarmee het deze wetenschappelijke elite wil uitschakelen”. Weten de auteurs van “Der Spiegel” wat ze hier beweren? De laatst bekende pogingen om een intellectuele elite doelgericht uit te schakelen, vonden in 1939 na de intocht van de nazi´s in Polen en enkele tientallen jaren later in Cambodja plaats…

Om uit te leggen waarom die “killercommando´s” in Israël niet op verzet stuiten, schieten “Der Spiegel” bijvoorbeeld geen rationele motieven zoals de zorg om de eigen veiligheid, maar de geboden van de Talmoed te binnen: “Nauwelijks iemand in Israël twijfelt aan de volkenrechtelijk uiterst twijfelachtige liquidatie van wetenschappers. En volgens een aanbeveling uit de Talmoed (“Als iemand komt om jou te doden, sta op en dood hem eerst”) is ook een grote meerderheid voorstander van een andere vorm van oorlogsvoering: de digitale aanval”.

Door middel van deze “andere vorm van oorlogsvoering” zouden er al “drie vliegtuigen met Revolutiewachters” neer zijn gehaald – aldus het nieuwsmagazine. Maar daarmee niet genoeg: “In grote omvang viel er in juni 2009 een lugubere oorlog over Iran heen, een toverwapen, genaamd ´Stuxnet´”. Hier is sprake van een computervirus, dat de besturing van de ultracentrifuges doelbewust vernietigde. Die “lugubere oorlog”, die “over Iran heen gevallen zou zijn” dreigt in de toekomst te escaleren: “Nu al knutselen Israëlische experts een nieuw schadelijk virus in elkaar, dat ze willen binnensluizen”. (alle citaten uit “Der Spiegel” nr. 10/2012, 5 maart 2012, pag. 82-87).

Afgezien daarvan, dat “Der Spiegel” zijn beweringen over “killercommando´s” en “agententroepen” als feiten presenteert, hoewel hij er geen enkele bewijst, valt de speciale vocabulaire op waarmee het blad Israël´s vermeende activiteiten beschrijft.

Als er wordt gezegd, dat Israël´s Joden “nieuwe schadelijke virussen binnensluizen” en “verborgen oorlogen aansturen”, die over andere volkeren “heen vallen”, dan slaan de auteurs vertrouwde tonen aan. Dat de Israëli´s zogenaamd gebouwencomplexen “met de aardbodem gelijkmaken”, een “hele wetenschappelijke elite uitschakelen” en in het geniep “vliegtuigen neerhalen” – en zich bij dat alles niet laten leiden door reële bedreigingscenario´s, maar door de letterlijke tekst van de Talmoed – ook dit sluit aan bij overbekende projecties en argumentatiemodellen.

De anti-Israëlische slagzij van het hoofdartikel, dat op dit moment met een oplage van bijna een miljoen de ronde doet, wordt door andere factoren versterkt.

Ten eerste bagatelliseert het artikel het gevarenpotentieel van de atoomontwikkeling; De Iraanse atoomkoers zou “ondoorzichtig” zijn, beweert het team van schrijvers. Dus zou de IAEA bij haar bewering, “dat zij een militaire dimensie van het Iraanse atoomprogramma niet zou kunnen uitsluiten”, zich slechts baseren op verdenkingen. In werkelijkheid verklaarde de IAEA afgelopen november echter, “dat Iran handelingen heeft uitgevoerd, die belangrijk zijn voor de ontwikkeling van een atoombom”.

Ten tweede sluit het hoofdartikel af met een exclusieve sensatie, waarbij de team van schrijvers terugvalt op wel hele bijzondere bronnen: op “diegenen, die nauwe contacten onderhouden met (revolutieleider) Chamenei en zijn adviseurs”. Volgens hen zou Chamenei juist zeer geïnteresseerd zijn in vrede: “Hij zou inzetten op de tijd na Ahmadinejad”, wordt er in Teheran gezegd, …”met een toekomstige regeringschef, die het vertrouwen geniet van de revolutieleider, beschouwen kenners ook een oplossing van het atoomconflict voor mogelijk”.

Hier was de wens de vader van de gedachte. Blijkbaar moet Israël, in plaats van de “sowieso instabiele regio naar de rand van de afgrond te leiden” in een zaak van to be or not to be maar beter op die bronnen van “Der Spiegel” vertrouwen, die “nauwe contacten onderhouden met Chamenei en zijn naaste adviseurs” en wachten tot juni 2013, het tijdstip van de volgende presidentsverkiezingen. Het feit, dat juist deze revolutieleider alle ontspanningsaanbiedingen van Barack Obama heeft afgewezen, wordt onder het tapijt geveegd.

Ten derde schakelt dit hoofdartikel het ideologische aspect van het Iraanse atoomwapenprogramma, bijvoorbeeld de vernietigingsdreiging tegen Israël, uit. De vraag, waarom het regime ieder denkbaar offer brengt om dichter bij de bom te komen, is voor de auteurs blijkbaar oninteressant. Dat er ook expansieve doelen op Teheran´s agenda staan, schijnen alleen de “haviken in het Westen” te beweren. Anders “Der Spiegel”: De waarschuwing voor “een mogelijke aanval op de Israëlische nucleaire installatie bij Dimona”, wordt hier gezegd, zou Teheran “daarom uitstoten, …omdat het zich plotseling omringd ziet door vijanden”, om defensieve redenen dus. Bovendien zou er op de Perzische ziel …ook een soort collectief minderwaardigheidsgevoel” rusten.

Hoe is de buitengewone partijdigheid van deze bijdrage te verklaren? Waarom wordt er in het grootste Duitse weekblad zo nonchalant voorbijgegaan aan de antisemitische vernietigingswil van het Iraanse regime?

Broder verklaart het gebrek aan begrip voor de overlevingsinteresse van Israël met een psychologische reflex: “Israël is in het wellness-bewustzijn van de Duitsers een storende factor. Een doorn in het vlees, een schotwond, die steeds weer pijn veroorzaakt”, schrijft hij. “Israël herinnert de Duitsers er dagelijks aan, dat de Holocaust heeft plaatsgevonden”.

Broder illustreert deze these met een citaat uit Rainer Werner Fassbinder´s theaterstuk “Het vuil, de stad en de dood”, waarin deze de antisemiet Hans von Gluck laat zeggen: “En de jood is de schuldige, omdat hij ons schuldig maakt, want hij is er gewoon. Als hij gebleven zou zijn waar hij vandaan kwam of als ze hem vergast zouden hebben, zou ik nu beter kunnen slapen. Ze hebben vergeten hem te vergassen. Dat is geen grap, zo denk ik er echt over.”

Als men “jood” met “Israël” ruilt, gaat Broder verder, “heeft men de smalle graat van het antisemitisme en het antizionisme overschreden. En men waant zichzelf al aan de vermeende veilige, politiekcorrecte kant.”

Ik wil er niet over speculeren, wat de auteurs en correctors van het hoofdartikel in “Der Spiegel” gedacht hebben bij de bovengenoemde geciteerde formuleringen – of er wellicht “iets in hen dacht”, of ze de smaak van het publiek tegemoet wilden komen of wat dan ook.

Zeker is echter, dat Broder´s these van de “storende factor Israël” klopt. “Op de vraag, of men bij de politiek die Israël zou maken goed zou kunnen begrijpen dat men joden niet mag, antwoordde in Duitsland 36% van de ondervraagden met ´Ja´, verklaarde vorig jaar oktober de Bondskanselier hoogstpersoonlijk in een toespraak n.a.v. het 10-jarig bestaan van het Berlijnse Joodse Museum. “Daarbij komt de inschatting van bijna 60% van alle Europeanen, die volgens een enkele jaren geleden uitgevoerd onderzoek zeiden, dat de grootste bedreiging voor de wereld van Israël zou uitgaan, niet bijvoorbeeld van Noord-Korea of van Iran”. In Duitsland lag het aantal van diegenen, die deze waanvoorstelling deelden, bij 65%.

Zeker is echter ook, dat een onpartijdige verslaggeving rekening moet houden met bepaalde verschillen tussen Israël en Iran. Daartoe behoort in de eerste plaats de omstandigheid, dat de moellahs hun avonturen dictatoriaal opdringen aan de eigen bevolking, terwijl Israël´s regering democratisch is gelegitimeerd. Daartoe behoort ten tweede het feit, dat niet Israël Iran, maar dat de Islamitische Republiek Iran Israël wil uitroeien.

Ten derde kan Teheran ter motivering van zijn Israëlhaat noch een territoriaal conflict noch een vluchtelingenprobleem of een veiligheidsbedreiging opvoeren. Het verlangen van de Iraanse machthebbers om Israël te vernietigen, is antisemitisch gemotiveerd.

Ten vierde echter onderscheidt de antisemitische oorlog zich door iets bijzonders: Hij wil niet het gedrag van joden veranderen of hun rijkdommen en landerijen afpakken, zoals dat in oorlogen anders het geval pleegt te zijn – hij wil hen uitroeien.

To be or not to be van de joodse staat – met deze vraag wordt in deze opwindende dagen Israël´s regering geconfronteerd. Diezelfde vraag geldt echter ook voor ons: “Weldra zou ook de Bondskanselier aan haar verbazend weinig opgemerkte, maar in zijn reikwijdte echter moeilijk te overtreffen zin herinnerd kunnen worden, dat de veiligheid van Israël deel zou uitmaken van het Duitse staatsraison”, schrijft Berthold Kohler, de uitgever van de Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ, 5 maart 2012).