Genoeg met onderhandelen! Laat de anderen Israël betalen als ze Vrede willen [Moshe Sharon]

Bazaar in het oude stadscentrum van Jeruzalem tussen de Davidstraat en de Jaffapoort. Israëlbashers noemen dit authentieke deel van Jeruzalem, historisch het oorspronkelijke Jeruzalem uit de oudheid, ook wel eens smalend Oost-Jeruzalem. Wellicht menen zij dat er nog onderhandeld kan worden over wat al drieduizend jaar Joodse bodem is. Het sjacheren over wie welk deel van Jeruzalem mag hebben is afgelopen. Jeruzalem is één en ondeelbaar en is niet te koop. Tenslotte staan de Grote Markt in Brussel en de O.l.v-Kathedraal van Antwerpen ook niet te koop, net zomin als de Amsterdamse grachten of de Towerbridge van Londen en de Eiffeltoren van Parijs dat ook niet zijn.

No Peace, No Peace Plans, No Price for Peace

(Een korte wegwijzer voor diegenen die geobsedeerd zijn door Vrede)

door Prof. Moshe Sharon

bron: http://www.acpr.org.il/ENGLISH-NATIV/

vertaling: Brabosh.com

‘Elkeen zegt dat zijn ezel een paard is.’

‘Er is geen taks op woorden.’

(Twee Arabische gezegden)

Op 25 december 1977, helemaal aan het begin van de onderhandelingen tussen Israël en Egypte in Ismailia, had ik de kans om een kort gesprek te hebben met Muhammad Anwar Sadat, de president van Egypte. “Vertel uw eersteminister,” zei hij, “dat dit een bazaar is; de koopwaar is duur.” Ik vertelde dit aan mijn eersteminister maar hij slaagde er niet in om zich aan de regels van de bazaar te houden. De mislukking was niet uniek voor hem alleen. Het is de mislukking van alle Israëlische regeringen en van de media.

Op 4 maart 1994, publiceerde ik een artikel in The Jerusalem Post “Onderhandelen voor Beginners“. Dat gebeurde naar aanleiding van de conclusie van de „Overeenkomst van Kaïro“. Korte tijd later bewees Yasser Arafat nogmaals dat zijn handtekening nog minder waard was dan de inkt waarmee het geschreven werd, laat staan het papier waarop het stond, en zijn woord was dat nog minder. Vervolgens, zoals in elk aansluitend akkoord het geval is, werd Israël terug met de rug tegen de muur geplaatst, wanneer haar concessies de basis voor verse Arabische eisen waren geworden.

In de bazaardiplomatie van het Midden-Oosten worden overeenkomsten nageleefd, niét omdat zij worden ondertekend maar omdat zij worden opgelegd. Bovendien, in de bazaar van het Arabisch-Israëlische conflict, onderhandelen de twee partijen niet over dezelfde koopwaar. De Israëliërs wensen vrede te verwerven gebaseerd op de Arabisch-Islamitische aanvaarding van Israël als een Joodse staat. Echter, het doel van de Arabieren is de Joodse staat te vernietigen, te vervangen door een Arabische staat en zich te ontdoen van de Joden.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Om hun doel te bereiken, wisselden de Arabieren het slagveld voor de bazaardiplomatie. De belangrijkste regel in de bazaar is dat, vanaf het ogenblik dat de verkoper weet dat u een bepaald stuk wenst aan te kopen of te verhandelen, hij zijn prijs zal verhogen. De koopwaar in kwestie is “Vrede” en de Arabieren geven de indruk dat zij deze koopwaar werkelijk bezitten en verhogen de prijs, terwijl zij in werkelijkheid die koopwaar helemaal niet hebben.

Dit is de wijsheid van de bazaar, als u slim genoeg bent kunt u niets toch aan de man brengen voor veel geld. De Arabieren verkopen woorden, ondertekenen overeenkomsten en zij drijven handel onder vage beloften, maar wees er zeker van dat zij wel degelijk grootmoedige aanbetalingen ontvangen van enthousiaste kopers. In de bazaar betaalt slechts een dwaas voor iets dat hij nooit heeft gezien.

Er is nog een andere regel op de markt evenals op de onderhandelingstafel: de partij die het eerst zijn voorwaarden voorlegt is gedoemd om te verliezen; de overkant bouwt zijn volgende manoeuvre waarbij hij de open kaarten van zijn tegenstander gebruikt als uitgangspunt.

In al zijn onderhandelingen met de Palestijnse Arabieren, heeft Israël zich gehaast om zijn plannen voor te leggen en bleef altijd verrast achter om te ontdekken dat, nadat een overeenkomst werd “beklonken”, het akkoord de basis bleek geworden voor verdere eisen.

Het meest verbazingwekkend in dergelijke gevallen is de reactie. Israëlische politici, “experten” en de media haasten zich om het gedrag van de Arabieren “te verklaren”. Eén van de populairste verklaringen is dat deze of gene Arabische uitdrukkingen bestemd zijn “voor intern gebruik”, alsof het “interne gebruik” niet meetelt. Andere verklaringen halen de “Arabische gevoeligheid voor symbolen” aan, het “eergevoel”, “emotionele kwesties” en andere patroniserende uitspraken van die aard. Bezit Israël dan geen “gevoeligheden” of heeft het geen “eer”? Wat heeft dit alles dan nog te maken met politieke confrontaties?

Het is daarom essentieel, zoals wijlen President Sadat adviseerde, om de regels van de oosterse bazaar te leren alvorens zich in de arena van bazaardiplomatie te wagen. De belangrijkste van alle regels is de Romein die zegt: “Wanneer u vrede wilt – bereidt u voor op oorlog.” Kom nooit aan de onderhandelingstafel vanuit een zwakke positie. Uw tegenstander zou altijd moeten weten dat u sterk en klaar staat voor oorlog, zelfs nog meer voorbereid bent dan voor vrede.

In de huidige situatie in het Midden-Oosten en in de nabije toekomst is “Vrede” niets meer dan een leeg woord. Israël zou moeten ophouden te spreken over “vrede” en het woord “vrede” uit zijn woordenschat schrappen, tezamen met uitdrukkingen zoals de “prijs voor vrede” of “land voor vrede”. Al honderd jaar bedelen de Joden bij de Arabieren om hen vrede te verkopen, bereid om daar om het even welke prijs te betalen. Zij hebben niets ontvangen, omdat de Arabieren geen vrede hebben te verkopen, maar zij hebben er wel duur voor betaald (om niets in ruil terug te krijgen). Men moet in al billijkheid kunnen toegeven dat de Arabieren er nooit een geheim van hebben gemaakt van wat zij begrijpen onder het woord “vrede”, in feite nooit iets meer was dan een beperkt staakt-het-vuren voor een beperkte periode.

Sinds dit de situatie is, zou Israël openlijk moeten verklaren dat vrede niet bestaat als optie in het Arabisch-Israëlisch conflict en dat het heeft beslist om een nieuwe stand van zaken te scheppen in het Midden-Oosten, door de Arabische kant te dwingen zélf om vrede te vragen; en hen daarvoor te laten betalen. In tegenstelling tot de Arabieren, heeft Israël deze koopwaar wel in haar rekken liggen klaar om te verhandelen.

Van nu af aan zou Israël de partij moeten zijn die betaling voor vrede eist. Als de Arabieren vrede willen, zou Israël zijn prijs in reële waarden moeten vastleggen. De Arabieren zullen betalen van zodra zij tot de conclusie zijn gekomen dat Israël zo sterk is dat zij het niet kunnen vernietigen. Vandaar dat de macht van Israël als afschrikking van essentieel belang is.

Vandaar dat, wanneer iemand naar de plannen van Israël vraagt, het antwoord steevast zou moeten luiden: geen “plannen”, geen “suggesties”, geen “constructieve ideeën”, in feite helemaal geen onderhandelingen. Als de Arabische partij wil onderhandelen, laat het dan zijn plannen en zijn “ideeën” voorleggen. Als en wanneer het dat zou doen, zou de eerste Israëlische reactie altijd moeten zijn “Dit is onaanvaardbaar! Kom met wat beters op tafel!”

Als en wanneer de tijd voor ernstige onderhandelingen ooit komt en van zodra de Arabieren elke hoop op de vernietiging van de Joodse staat hebben verloren, zijn hier tien regels om in de bazaar van het Midden-Oosten te onderhandelen:

  • Wees nooit de eerste om om het even wat voor te stellen aan de tegenpartij. Toon nooit het minste enthousiasme “om een overeenkomst aan te gaan”. Laat de tegenstander het eerst met zijn suggesties op tafel komen.
  • Altijd weigeren: ga niet akkoord. Gebruik de uitdrukking: “Komt niet tegemoet aan onze eisen” en wandel weg van de onderhandelingstafel, zelfs 100 keren als het moet. Een harde onderhandelaar krijgt goede prijzen [voor zijn koopwaar].
  • Haast je nooit om met een tegenbod op de proppen te komen. Daar zal altijd nog genoeg tijd voor zijn. Laat de overkant voorstellen doen onder druk gezet door uw totale “ontgoocheling”. Geduld is de naam van het spel: “Haast is des Duivels!”
  • Zorg dat je je eigen plan helemaal klaar hebt, zo gedetailleerd mogelijk, met de rode lijnen compleet afgebakend. Nochtans, toon nooit dit of een ander plan aan een derde. Het zal uw tegenstander sneller bereiken dan u denkt. Weeg de suggesties van de tegenpartij af op basis van uw plan.
  • Verander nooit uw gedetailleerd plan om de tegenpartij “halverwege tegemoet te treden.” Onthoudt dat erg geen “halfweg” bestaat. De andere zijde heeft ook een algemeen plan. Bereidt u voor om de onderhandelingstafel te verlaten wanneer u aan de overkant op koppigheid stuit.
  • Laat nooit onduidelijkheid bestaan over de zaken. Vermijd altijd “creatieve bewoording” en “creatieve ideeën”, want dat is precies wat uw Arabische tegenstander wil. Onthoudt dat de Arabieren meesters in de taal zijn. Het spelen met woorden is een Arabische nationale sport. Zoals het op de markt gaat zo werkt het ook aan de onderhandelingstafel, spreek altijd in dollars en centen.
  • Houdt altijd in gedachten dat de overkant zal proberen om u te verschalken door belangrijke kwesties als onbelangrijke details voor te stellen. Beschouw elk detail als een essentieel belangrijke kwestie. Stel nooit om het even welk probleem uit “naar een andere gelegenheid”. Als u dat zo doet zult u altijd verliezen; herinner u dat uw tegenstander altijd een reden zoekt om het valideren van overeenkomsten te vermijden.
  • Emoties horen niet thuis op de markt noch aan de onderhandelingstafel. Vriendschappelijke woorden, evenals vlagen van woede, handenschudden, kussen op de wangen en omhelzingen mogen niet worden geïnterpreteerd als het beleid vertegenwoordigend.
  • Ga voorzichtig om met populaire karakteristieken over Arabieren en het Midden-Oosten – “Arabische eer” bijvoorbeeld. Onthoudt dat u ook een “eer” heeft, maar dat dit niks te maken heeft met de onderwerpen die op de onderhandelingstafel liggen. Doe nooit of zeg nooit iets omdat iemand u verteld heeft dat dit “gebruikelijk” is. Als de Arabische partij erachter komt dat u de antropoloog speelt zal hij daar zijn voordeel uit halen.
  • Herinner u altijd dat het doel van alle onderhandelingen is om winst te maken. U zou moeten streven om de hoogste winst te maken in werkelijke waarden. Herinner u dat elke winst een activa is voor de toekomst omdat er altijd “een andere ronde” zal volgen.

Aan deze 10 regels zou nog een 11de moeten worden toegevoegd:

  • U zou nooit mogen instemmen om met meer dan één partij te onderhandelen. De Arabieren zullen proberen om zoveel mogelijk deelnemers aan de onderhandelingstafel te krijgen om u in een minderwaardige positie te plaatsen. Ga nooit akkoord om zelfs zogenaamd “vriendschappelijke deelnemers” toe te laten. Zoiets bestaat niet. Elke deelnemer brengt zijn eigen agenda mee en die kan nooit dezelfde zijn als de uwe. Neem om deze reden nooit deel aan “conferenties” die worden bijeengeroepen om over u te handelen, waarin u altijd aan de verliezende eind zult trekken.

De Arabieren hebben al meer dan 2000 jaar ervaring in onderhandelingstactieken. Zij zijn de meesters van woorden en hebben een mijn van eindeloos geduld. In tegenstelling hiermee, willen de Israëliërs (en de Westerlingen in het algemeen) snel “resultaten” boeken. In dit deel van de wereld bestaan er geen snelle resultaten, de gehaaste partij verliest altijd.

2 gedachtes over “Genoeg met onderhandelen! Laat de anderen Israël betalen als ze Vrede willen [Moshe Sharon]

  1. Dat is nu zo mooi van veel Israëlis. Ze weten waar ze het over hebben. Mensen als Sharon
    en Barak hebben ook de cultuur grondig bestudeerd.

    In het Westen zijn er genoeg die de cultuur van de Arabieren kennen echter ze zitten zelden aan het hoofd van alle delegaties en commissies en denk-tanks.

    Like

  2. Het “Vredesproces” is een gepasseerd station en “”de Palestijnen”” hebben zoals gewoonlijk de trein gemist en staan opnieuw met hun hele lijst, van traject tot eindstation, op het perron. Dan maar weer wachten op de volgende trein. Ze hebben alleen nog steeds niet begrepen dat deze treinroute is afgeschaft wegens te weinige passagiers. Het waren stééds opnieuw die paar Israeliers die in de trein zaten en dat was dus niet genoeg.

    Like

Reacties zijn gesloten.