De Arabieren beginnen hun voormalige dictators te missen [Khaled Abu Toameh]

‘Die oude corrupte en perverte Arabische boeven waren al bij al nog niet zo slecht’, mijmeren thans de Arabieren laatdunkend. Van links naar rechts: Zine El Abidine Ben Ali (Tunesië), Ali Abdullah Saleh (Jemen), Moeammar Gadaffi (Libië) en Hosni Moebarak (Egypte)

Arabieren beginnen de dictators te missen

door Khaled Abu Toameh
vertaling Likoed Nederland http://likud.nl/

“We hebben niets aan deze ‘Arabische’ lente die vol zit met geweld, oorlog, verwoesting en doodslag.”
Patriarch Beshara al-Rai, hoofd van de Maronitische Kerk van Libanon

Op de eerste verjaardag van de ‘Arabische Lente’ vragen veel Arabieren zich af of zij binnenkort zullen beginnen met het missen van de corrupte dictators die hen de afgelopen decennia regeerden.

Verwachtingen
De ‘Arabische Lente’ zou democratie, transparantie en hervorming van de Arabische wereld teweeg brengen. Schendingen van de mensenrechten zouden stoppen en een vrije en onafhankelijke pers zou ontstaan.

De ‘Arabische Lente’ moest de rechten van vrouwen en minderheden in de Arabische wereld bevorderen en jonge moslims aanmoedigen om extremistische standpunten en terrorisme op te geven.

De ’Arabische Lente’ had moeten worden geleid door jonge en charismatische Westers-opgeleide activisten die gematigdheid en pragmatisme zouden brengen in de Arabische wereld. Waardoor Arabische landen aantrekkelijk zouden worden voor toeristen en wereldwijde investeerders.

Niet uitgekomen
Echter kijkend naar de uitkomst van de opstanden in Tunesië, Egypte, Libië en Jemen is het duidelijk dat de ‘Arabische Lente’ geen van bovenstaande doelen heeft bereikt. Volgens veel Arabieren is hun ‘lente’ tot op heden een totale ramp gebleken.

Bewoners in verschillende Arabische landen die getroffen zijn door de ‘Arabische Lente’ protesten zeiden dat ze zich nu minder veilig voelen dan vóór de opstanden, volgens een onderzoek van Gallup Abu Dhabi’s poll.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Het tegenovergestelde
De vier Arabische landen waar dictatoriale leiders zijn verdwenen (Tunesië, Libië, Egypte en Jemen), zijn nu in handen van Islamitische fundamentalisten, die de ‘Arabische Lente’ hebben gebruikt als middel om aan de macht te komen.

De Islamitische partij van Tunesië el-Nahda eist al een islamitische staat. Mensenrechtenactivisten zeggen dat met de komst van de ‘Arabische Lente’ de vrijheid van meningsuiting in Tunesië – in plaats van bevorderd – om zeep is geholpen .

Nabil Karoui, de eigenaar van een Tunesisch tv-station, staat terecht voor godslastering na het uitzenden van de Frans-Iraanse tekenfilm ‘Persepolis’, omdat die film een afbeelding van Allah bevat. Ongeveer 150 advocaten klaagden Karoui aan voor “de overtreding van heilige waarden” en “de verstoring van de openbare orde”.

Twee weken geleden demonstreerden honderden moslim-fundamentalisten – volgelingen van de radicale Wahabitische leer van de islam – in de straten van Tunis, waarbij zij de implementatie van Sharia wetgeving in hun land eisten.

De situatie in Egypte, Libië en Jemen
De ‘Arabische Lente’ bracht ook de Islamisten aan de macht in Egypte, zodat het land nu gezamenlijk bestuurd wordt door een militaire dictatuur en de Moslimbroederschap.

De militaire heersers zijn verantwoordelijk voor de massale schending van de mensenrechten en de inperking van de vrijheid van meningsuiting, terwijl de Moslim Broederschap en hun nog radicalere rivalen, de Salafisten, hard werken om Egypte te veranderen in een Islamitische staat.

Libië en Jemen – de andere twee landen die getroffen zijn door de ‘Arabische lente’ – staan op de rand van een burgeroorlog. Libië is in handen gevallen van tientallen gewapende meedogenloze milities, waarvan sommige zijn aangesloten bij de Moslimbroederschap en Al-Qaida. En voor Jemen voorspellen Arabische politieke analisten dat het slechts een kwestie van tijd is dat het land in de handen van Al-Qaida zal vallen.

In al deze Arabische landen zijn vrouwen, christenen, onafhankelijke journalisten, mensenrechtenactivisten en politieke tegenstanders het doelwit van geweld en intimidaties. Dagelijks vallen er doden, hetzij door de nieuwe heersers hetzij door milities en moslims fundamentalisten.

Geen revolutie
De ‘Arabische Lente’ is allesbehalve een “grote revolutie”. Het is een bron van moordpartijen, vernietiging en geweld, zoals Patriarch Beshara al-Rai, het hoofd van de Libanese Maronitische Kerk zegt. “Wij zijn voor een Arabische lente, maar niet voor een lente van geweld, oorlog, verwoesting en doodslag,” zei hij tegen Reuters. “Dit verandert in een winter. We kunnen geen hervormingen bereiken met geweld en wapens. Hoe is een Arabische lente mogelijk wanneer dagelijks vele mensen worden gedood?”


In april 2004 was Moeammar Gadaffi op EU-bezoek in Brussel. Het was zijn eerste staatsbezoek op Europese bodem in 15 jaar. Toenmalig premier van België Guy Verhofstadt (rechts) ontving de Libische terroristenkeizer met veel vertoon. Wat heeft Verhofstadt dan wèl gedaan toen hij de kans kreeg om Gadaffi een en ander duidelijk te maken? Niks, de premier rolde de rode loper uit voor de dictator en drukte hem hartelijk de hand. Politici… zij zijn de hoeren van de maatschappij… BAH! 😦

2 gedachtes over “De Arabieren beginnen hun voormalige dictators te missen [Khaled Abu Toameh]

  1. @”Echter kijkend naar de uitkomst van de opstanden in Tunesië, Egypte, Libië en Jemen is het duidelijk dat de ‘Arabische Lente’ geen van bovenstaande doelen heeft bereikt. Volgens veel Arabieren is hun ‘lente’ tot op heden een totale ramp gebleken.”

    Ongeacht wat er is gebeurd, wordt er nog steeds in de westerse media de Arabische Lente nog steeds gesteund, en positief verwoord. Er is amper een berichtgeving geweest naar de uitkomsten van de opstanden in Tunesië, Egypte, Libië en Jemen. Er is totaal geen oog geweest voor de krachten die er achter zaten. En was er oog voor dat er dan werd dat door de euforie gebagatelliseerd.

    Ook doen ze dat op dit moment in Syrië, en ook zal daar de doelen(democratie, transparantie en hervorming van de Arabische wereld. Zonder schendingen van de mensenrechten en een vrije en met een onafhankelijke pers) niet bereikt worden.

    Wanneer het bewind in Damascus omver is geworpen, zal er weer een land ontstaan als Tunesië, Egypte, Libië en Jemen ect.. Waardoor er in Midden Oosten nog meer onstabiliteit zal ontstaan.

    Achteraf heb ik gevoel dat iedereen beter af was met die dictators en een meer stabiel Midden Oosten.

    Het is weer met westerse ogen naar een cultuur kijken die wij niet ten volle begrijpen en niet willen en misschien wel niet kunnen begrijpen.

    Like

  2. De ‘Arabische lente was ook helemaal niet bedoeld voor de Arabieren, maar voor de ‘Westerse Media, net zoals het oprichten van een ‘Palestijnse Staat.

    Like

Reacties zijn gesloten.