De mythe van Rachel Corrie achterhaald door de waarheid [Giulio Meotti]

Rafah in Gaza, 16 maart 2003. De Amerikaanse 23-jarige Rachel Corrie, een militante van de International Solidarity Movement, tracht met een luidspreker in de hand een Israëlische Caterpillar bulldozer tegen te houden die wat krotten wil neerhalen. Diezelfde dag raakte ze gekneld door dergelijke machine en overleed korte tijd later aan haar verwondingen. Volgens een onderzoek van het Israëlische leger was het een ongeluk, omdat de bestuurder de Amerikaanse activiste niet kon zien. Getuigen zegden dat ze geen huis wilde beschermen maar de ingang van een smokkeltunnel voor wapens.

De tragische hysterica Rachel Corrie kwam aldus om het leven toen zij zich met ware doodsverachting voor een rijdende bulldozer van het Israëlische leger wierp. Dat zou zij bijvoorbeeld nooit gedaan hebben in Homs, Syrië, om de slachting van duizenden burgers door president Bashar Al Assad te voorkomen. Rachel is nu een soort patroonheilige geworden van de internationale club van nuttige idioten in de strijd om de vernietiging van de Staat Israël. Een zoveelste Palestijnse mythe was geboren. Corrie als “martelares en heldin” werd uitgeroepen tot het uithangbord van de anti-Israëlische ‘Vredesbeweging’ en als verknipt symbool van de Pal-Arabische terreur jegens de Joodse staat.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Het Israëlische beleid in Gaza kreeg hiermee wel een flinke deuk en zou spoedig een vervolg krijgen. Twee jaar later besloot Israël om zich eenzijdig terug te trekken uit de Gazastrook. 8.600 Joodse inwoners van Gush Katif, een blok van 17 Joodse nederzettingen in Gaza, werden tegen hun wil in door het IDF uit hun huizen gezet en naar Israël verdreven; de laatsten verlieten Netzarim op 16 augustus 2005. De soldaten van het IDF trokken zich terug uit Gaza op 12 september 2005. In januari 2006 won Hamas de verkiezingen in de PA en verdreef een jaar later rivaal Al Fatah met geweld uit de Strook. Het geweld tegen Israël nam zienderogen toe. Een regen van raketten en mortiergranaten daalde neer op dorpjes en woongemeenschappen in Zuid-Israël wat leidde tot een drie weken durend Israëlisch verdedigingsoffensief eind 2008. Tijdens Operatie Gesmolten Lood [Op. Cast Lead] zal het IDF nog één keer terugkeren naar Netzarim. Van 4 tot 17 januari 2009 was het voormalige Joodse gebied weer even onder Israëlische controle. [foto: AP]

The Rachel Corrie myth

De omgekomen ‘vredesactiviste’ is één van de krachtigste wapens van de anti-Israëlische propaganda campagne

door Giulio Meotti [Ynet]

16 maart is de verjaardag van de dood van Rachel Corrie [afb. rechts]. Zij was een Amerikaanse studente die werd gedood door een Israëlische bulldozer in Gaza toen zij zich voor de machine gooide om aldus het slopen van een Palestijns huis te beletten. De Israëlische overheid verklaarde dat de bestuurder Corrie, wegens het beperkte zicht vanuit zijn hoge positie op de machine, niet kon zien waar zij stond en dat zij zich roekeloos in het pad van de bulldozer begaf en alzo verongelukte. Maar zoals dat altijd het geval is in het Midden-Oosten, vergiftigen leugens de waarheid.

De mythe van Rachel Corrie is één van de krachtigste hulpmiddelen gebleken van de anti-Israëlische propaganda campagne. Zij inspireerde literaire werken, boycots en politieke gedenktekens rondom de wereld. Haar verhaal bezorgde Israël erg slechte publiciteit die zelfs slechter was dan het in elkaar geflanste vermeende martelaarschap van Mohammed Al Dura.

Een paar dagen geleden werd een proces, dat werd gevoerd in de Amerikaanse stad Olympia en een einde moest maken aan de boycot van verkoop van Israëlische goederen, verworpen door het Hooggerechtshof van Washington. Olympia is de geboortestad van Rachel Corrie. Na haar dood werd de bulldozer fabrikant Caterpillar door een reeks initiatieven belaagd en zelfs de Kerk van Engeland keerde zich tegen het bedrijf. Al Fatah rouwde om Corrie als “martelares voor vrijheid en vrede”, Hamas adopteerde haar gezicht als mascotte en Iran noemde een straat naar haar.

1 juni 2010. Het 8ste schip van het Free Gaza Flotilla schip miste de afspraak op zee

De mythologie stelde Corrie voor als “een vreedzame protesteerder”, als “een jonge vrouw die haar leven offerde in geweldloze verdediging van anderen” en als “een nieuwe Jeanne d’Arc”. Eén van de schepen van het Free Gaza Flotilla werd naar haar genoemd. Zij was niet enkel zomaar een ongewapend, idealistisch Westers meisje.

Wat er ook van zij, Corrie was enkel in de Gazastrook aanwezig om als menselijk schild te dienen voor de Arabische terroristencampagne. Haar dood bracht een verwoestende slag toe aan het beleid van Israël tegen de terroristen. In Gaza vernietigde Israël huizen die tunnels verborgen die gebruikt werden voor de wapensmokkel en de huizen van Palestijnse zelfmoordbommenleggers die verantwoordelijk waren voor het afslachten van ontelbare burgers. Na de dood van Corrie werd dit beleid moeilijker voort te zetten en steeds zeldzamer toegepast.

Een martelares en heldin
Intussen werd Corrie een martelares en heldin. Haar hagiografie wordt schaamteloos uitgebuit door de antisemieten overal in de wereld. Voor de ijveraars van de chaos, hielp de dood van Corrie om de Staat Israël en zijn volk te denigreren om hun eenvoudige wens in leven te blijven. Aan de Evergreen Staats Universiteit, droegen haar professoren kakikledij en keffijeh’s tijdens ceremonies voor de afgestudeerden.

Voor de westerse media, de niet-gouvermentele organisaties (NGO’s), officiële forums, in de Verenigde Naties, een aantal kerken en in de gewone publieke opinie werd het erg gemakkelijk om Amerikaanse meisje te mythologiseren en de Israëlische Rachels te vergeten: Rachel Teller (16), die werd opgeblazen in een winkelcomplex; Rachel Levy (17), die werd opgeblazen in een kruidenierswinkel, Rachel Levi (19), die werd doodgeschoten terwijl ze op de bus wachtte; Rachel Gavish (50), die samen met daar man, zoon en vader werd vermoord tijdens een diner op het Joodse Pesach (Paasfeest); Rachel Shabo (40), die samen met haar drie zonen, in de leeftijd van 5, 13 en 16 jaar oud, werd vermoord toen ze thuis was.

Laat ons hopen dat op een dag deze westerse ‘peaceniks‘ op Israëlische bussen zullen rijden om er de moordlustige angst te ervaren tijdens de terreuraanslagen, of tijdens hun demonstraties in de straten van Haifa en Sderot terwijl die met raketten vanuit Gaza worden bestookt. Totdat ooit die dag zal komen, kunnen wij zeggen dat de mensenrechtenindustrie zich heeft geënt op de gelijkheid van het mensdom, met uitzondering van de Joden.

Video: de Vergeten Rachels van Israël


Met dank aan Tiki S. voor de hint.