De werkelijke Apartheid in het Midden-Oosten [Efraim Karsh]

Jihadisme? Geweld en terreur? Dat is een “echte mannenzaak”. En de vrouwen dan? Die moeten het bloed opdweilen dat hun mannen dagelijks vergieten doorheen de Arabische wereld. Aldus worden ook in Arabistan de taken netjes verdeeld tussen mannen en vrouwen. Het is echt “een wereld APART” 😦

Bij de foto: Jabalaya vluchtelingenkamp, Gaza, 27 maart 2011. De Gazaanse terreurgroep Palestijnse Islamitische Jihad, nà Hamas de grootste en meest agressieve formatie, begraaft vandaag weer twee van hun ‘martelaren’ jihadisten die deze ochtend omkwamen in hun ultieme confrontatie met de “Zionistische vijand”. Tenminste toch al twee Palestijnen die voor eeuwig verlost zijn van hun ziekelijke obsessie om zoveel mogelijk Joden te vermoorden. Zo te merken aan de talrijke opkomst op deze begrafenisstoeterij, lijkt de opvolging verzekerd. [bron van de foto: Palestine Today]

The Middle East’s real apartheid

door Efraim Karsh [http://www.jpost.com/]
vertaling: Vederso [http://ejbron.wordpress.com/]

De supporters van de Joodse staat vinden het moeilijk overeenstemming te bereiken over het beste antwoord op de “Israël Apartheid Week”.

In het licht van de “Israël Apartheid Week”, die steden en campussen over de hele wereld heeft getroffen, is het voor aanhangers van de Joodse staat moeilijk om het eens te worden over het beste antwoord op dit haatfestival. Sommigen stellen voor de nadruk te leggen op het herstel van de vredesinspanningen van Israël, anderen stellen voor te wijzen op de vele succesverhalen van het land. Weer anderen pleiten ervoor om de wereld er aan te herinneren “wat zionisme is – een beweging van Joodse nationale bevrijding – en wat het niet is – racisme.” Elke benadering heeft z’n voordelen, maar geen ervan zal werken.

De vrede en/of welvaart nastreven is geen bewijs van binnenlandse welwillendheid en gelijkheid. De meest wrede regimes kunnen naast elkaar bestaan, terwijl ze de eigen bevolking onderdrukken, de meest welvarende samenlevingen hebben kwetsbare minderheden gediscrimineerd. Zuid-Afrika kon men geen arm land noemen en ook niet technologisch achtergebleven, de Verenigde Staten, waarschijnlijk de meest succesvolle en welvarende natie van de afgelopen tijd, was nog niet lang geleden een gesegregeerde samenleving.

Daarom wordt het smadelijke apartheidslabel ook niet veroorzaakt door vergeetachtigheid over wat zionisme werkelijk is.(!) Het wordt veroorzaakt door het afwijkende bestaan van Israël. Nauwelijks was de werkelijkheid van de nazi-vernietigingskampen voorbij, was de stof er over neergedaald, of de Arabieren stelden het lot van de Joodse slachtoffers gelijk aan dat van hun eigen lot.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

“Voor Arabieren lijkt zionisme net zo afschuwelijk als de ideeën van de nazi’s over hun raciale expansie ten koste van anderen,” in een pamflet uit 1945 door de Arabische Liga, het vertegenwoordigende orgaan van alle Arabische staten. Door de PLO werd kort na haar oprichting in 1964 verklaard: Het zionistische concept van de “definitieve oplossing” van het Arabische probleem in Palestina en het nazi-concept van de “definitieve oplossing” voor het Joodse probleem in Duitsland, bestond voornamelijk uit hetzelfde basisingrediënt: het laten verdwijnen van het menselijk element in de kwestie.

Inderdaad was het de Palestijnse terreurorganisatie die dit verzinsel uitvond in het midden van de jaren ’60, jaren voor de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Gaza.

Deze aanklacht is niet alleen helemaal vals, maar daarin wordt ook de waarheid binnenstebuiten gekeerd. Als Israël inderdaad de enige apartheidvrije staat is in het Midden-Oosten – een land waarin de Arabische bevolking geniet van de volledige gelijkheid voor de wet en meer rechten heeft dan de meeste etnische minderheden in de vrije wereld, van de bepaling van het Arabisch als officiële taal tot de erkenning van niet-Joodse religieuze feestdagen als wettelijke rustdagen. Daarentegen is apartheid al meer dan een eeuw integraal onderdeel van het Midden-Oosten en de Arabische staten handhaven op de legale, politieke en sociale terreinen deze discriminerende praktijk tegen hun ongelukkige minderheden.

Waarom zou hier een onschuldige partij constant onder druk moeten worden gezet om “schoon schip te maken,” terwijl de echte schuldigen er mee wegkomen en ook wereldwijd een podium krijgen om anderen de schuld te geven voor hun eigen misdaden.

In plaats van zich onophoudelijk te verontschuldigen en z’n onschuld te betuigen, iets wat Joden al veel te lang hebben gedaan, moet Israël een proactieve strategie kiezen en openlijk de werkelijke daders van apartheid in het Midden-Oosten benoemen: de Arabische en islamitische naties in de regio.

Arabische/moslim apartheid komt in vele vormen voor en sommige slachtoffers zijn onderworpen aan meer dan één vorm.

Religieuze intolerantie:
Historisch hebben moslims zichzelf als uitzonderlijk gezien en superieur aan allen onder een islamitische heerschappij die dhimmi’s werden genoemd. Ze geven deze bevoorrechte status in de moderne tijd niet graag op. Christenen, Joden en Bahai blijven tweederangs burgers in de Arabisch-islamitische wereld en zelfs niet-regerende, islamitische afsplitsingen worden onderdrukt door hun (mede)geloofsgenoten (bijv. sjiieten in Saoedi-Arabië, soennieten in Syrië).

Etnische ongelijkheid:
Deze erfenis van religieuze intolerantie reikt veel verder dan de religieuze sfeer alleen. Net zoals vroegere, keizerlijke meesters, zoals de Arabieren, Turken en Iraniërs, blijft men al lang bekeerde volken als inferieur beschouwen en behandelen, vooral de Koerden en de Berbers die hun taal, cultuur en sociale gebruiken hebben bewaard.

Racisme:
Het Midden-Oosten is uitgegroeid tot de belangrijkste leverancier van het aanzetten tot antisemitisme, van het middeleeuwse bloedsprookje tot de moderne verzonnen berichten (in het bijzonder; de Protocollen van de Wijzen van Zion) die Joden afschilderen als de bron van alle kwaad. Ook worden Afrikanen van bezuiden de Sahara diep geminacht, een historisch overblijfsel van de rol die de regio speelde in de internationale slavenhandel.

Seksediscriminatie:
Juridische en sociale discriminatie van vrouwen komt op grote schaal in heel de Arabisch-islamitische wereld voor, verantwoordelijk voor ongebreideld geweld (bijv. huiselijk geweld of verkrachting in het huwelijk zijn wettelijk geen misdrijf) en jaarlijks een onnoemelijk aantal executies, zowel naar de wet als door middel van eermoorden. De discriminatie van homoseksuelen is nog erger.

Onthouden van burgerrechten:
Het onthouden van (staats)burgerschap en de daaraan verbonden rechten aan een groot deel van de allochtone bevolking is algemeen. Palestijnse gemeenschappen in de Arabische wereld bieden het sterkste voorbeeld van discriminatie (in Libanon, bijvoorbeeld, kunnen ze geen eigenaar worden van onroerend goed, mogen veel beroepen niet uitoefenen en mogen zich niet vrij bewegen). De Bedoeïenen (stateloze volken) in de Golfstaten en de honderdduizenden Koerden in Syrië zijn onderworpen aan een soortgelijke discriminatie.

Arbeidsdiscriminatie:
Mishandeling van buitenlandse werknemers (vooral van huishoudelijke bedienden), variërend van seksueel misbruik tot opsluiting en regelrechte moord, wordt op grote schaal getolereerd in het Midden-Oosten, met name in de olie-exporterende landen met een groot aantal buitenlandse arbeidskrachten.

Slavernij:
De Arabischsprekende landen zijn ‘s werelds belangrijkste haven voor de slavernij, van kinder- en vrouwenhandel in Saoedi-Arabië en de Golfstaten plus de feitelijke slavernij in Soedan en Mauritanië. Inderdaad hebben islamisten in het Midden-Oosten er geen moeite mee te pleiten voor de legalisering van de slavernij.

Politieke onderdrukking:
Veel regimes in het Midden-Oosten zijn weinig meer dan uitgebreide, repressieve systemen gericht op het bestendigen van de apartheid in de stijl van de overheersing door een kleine minderheid: Alawieten in Syrië, Tikriti’s in Saddam’s Irak, de Saoedische koninklijke familie, de Hasjemitische dynastie in Jordanië.

Misschien is het ‘s werelds meest aanhoudend anachronisme, dat deze voortdurende misstanden tot nu toe aan elk onderzoek en elke veroordeling zijn ontsnapt. Westerse regeringen zijn onwillig om hun plaatselijke autoritaire bondgenoten tegen te werken, terwijl de ontwikkelde elite het Midden-Oosten heeft ontheven van de (mede)verantwoordelijkheid voor de paternalistische acties in de traditie van de “white man’s burden” en het beschouwt regionale spelers als halfonnozele creaturen, te zwak om verantwoordelijk te zijn voor hun eigen lot.

Het is tijd om deze discriminerende praktijken te veroordelen en de Arabisch-islamitische regimes te dwingen zich te houden aan algemeen aanvaarde beginselen van fatsoen en verantwoordelijkheid. Dit zal niet alleen de leegte van de campagne om Israël te de-legitimeren blootleggen, maar zal ook helpen de regionale vrede en stabiliteit te bevorderen.

De geschiedenis heeft aangetoond dat de grove en systematische discriminatie niet alleen een bedreiging is voor de onderdrukte minderheden, maar ook voor de politieke “gezondheid” van de samenleving die hen onderdrukt. Pas als de Arabische en islamitische samenlevingen de “anderen” behandelen als gelijkwaardig, zal het Midden-Oosten en de rest van de islamitische wereld in staat zijn om haar malaise te boven te komen en uit te zien naar een echte politieke en sociale lente.


De schrijver is research professor van het Middle East and Mediterranean Studies aan het King’s College London, leider van het Middle East Forum (Philadelphia) en auteur van het recente: “Palestine Betrayed.”

Een gedachte over “De werkelijke Apartheid in het Midden-Oosten [Efraim Karsh]

  1. Om te veranderen van wereldbeeld heeft men allerlei kleine beetjes nodig die dan opeens als puzzelstukken in mekaar vallen. Zo dacht ook ik lange tijd -immers, als aktief lid van de linkerzijde- dat de Palestijnen het summum waren van een onderdrukte volk -dat zijn ze ook, maar niet om de redenen waarom ik dat dacht. Het laatste stukje in de puzzel was het boek van Efraim Karsh: Palestine Betrayed. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die dit boek gelezen heeft, niet de schellen van de ogen vallen voor de oneindige geschiedvervalsing die er plaats vindt over Israel en de Palestijnen. Helaas, wie leest Karsh? Ook dit artikel is weer een oogopener. Kon het maar voorgelezen worden op de VRT of gepubliceerd in De Standaard…

    Like

Reacties zijn gesloten.