Boycot Israëlweek helpt niemand vooruit, noch Palestijnen noch Israëliërs [Ishmael Khaldi]

Poster hierboven is een voorbeeld van artistieke creativiteit, speciaal ontworpen voor de Israeli Apartheid Week editie 2012. Op de poster is op de achtergrond de Veiligheidsmuur te zien, door Israëlbashers ‘Apartheidsmuur’ genoemd en rechts een Israëlische tank die explodeert, symboliserend het gewapend verzet tegen de ‘bezetter’; een de facto uitdrukkelijke goedkeuring van het gebruik van geweld tegen Israël door de BDS-beweging. Inderdaad, als die Arabieren die in en om Israël wonen de wapens zouden neerleggen, ophouden met terreur en zelfmoordbomaanslagen jegens onschuldige burgers en niet langer de vernietiging van de Joodse staat Israël zouden prediken, dan kan morgen die Veiligheidsmuur meteen worden afgebroken.

Wie in dit soort posters een pro-Palestijnse boodschap van vrede, compromis en hoop wil zien, is eraan voor de moeite. Leugen en misleiding van Jan Publiek zijn het credo voor de Israëlbashers waar ook ter wereld. De Israël Apartheid Week is een jaarlijks weerkerend evenement dat ontstond in 2005 aan de Universiteit van Toronto, Canada. Die boycot Israëlweek wordt over de hele wereld in vele steden op wisselende data georganiseerd. De boycot van Israël op alle terreinen is ter ondersteuning van de Boycott, Divestment & Sanctions-beweging (BDS). De boycotacties zijn niet bedoeld om het lot van de Palestijnen te verbeteren maar om Israël te vernietigen.

Echter, wat de Israëlbashers er nooit bij vertellen is dat in Israël 1,3 miljoen Arabieren, christen of moslim, ofte zowat 20 procent van de Israëlische bevolking, wonen, werken en leven. Hieronder legt Ishmael Khaldi, een Israëlische Arabier, uit waarom hij zich geschoffeerd en benadeeld voelt door deze systematische internationale boycotacties van zijn land, Israël. De Israëlboycotters zou beter iemand zoals Khaldi uitnodigen op hun campus ipv bijvoorbeeld Azzam Tamimi, een aanhanger van Hamas, die volgende week dinsdag op de campus van Londen het woord mag voeren.

Want, als die studenten steeds maar dezelfde anti-Israëlische retoriek horen en zelden of nooit de andere kant van het verhaal, hoe kunnen ze dan ooit voor zichzelf een onafhankelijke mening vormen over wat leugens zijn en wat de waarheid is? Houdt vrije meningsuiting dan niet in dat alle betrokken partijen steeds en evenredig gehoord moeten worden alvorens een oordeel te vellen? Bovendien moet men zich de vraag stellen waarom iemand zoals Ishmael Khaldi, net zoals de vele honderdduizenden Arabieren die Israël als hun vaderland zien, mee moet lijden onder deze internationale boycot, die elke dag wat meer de allures aanneemt van een anti-Israëlische samenzwering? Of is het soms een misdaad om als Arabier te zeggen dat het goed leven is in Israël en zelfs veel beter dan in alle andere Arabische landen samen?!

Israeli Apartheid Week doesn’t help anybody,
neither Palestinians nor Israelis

door Ishmael Khaldi
bron: http://www.thecommentator.com/

Dit jaar hebben activisten op de Britse campussen de week van 20 to 26 februari uitgekozen als de “Israeli Apartheid Week”. Sinds het kastijden van Israël als “racistische” en “apartheid’ staat steeds frequenter voorkomt, voel ik mij, als Bedoeïen Arabische Israëlische burger, steeds meer geschoffeerd door deze lasterlijke aantijgingen en wens hiertegen krachtig te protesteren.

Israël werd gesticht om een droom te vervullen met name de droom van nationale zelfbeschikking van het Joodse volk. Toch wordt in de onafhankelijkheidsverklaring van 14 mei 1948 gelijke rechten voor al zijn bewoners gegarandeerd. Samen met veel andere niet-Joden, leef ik in de meest cultureel gediversifieerde samenleving en enige ware democratie van het Midden-Oosten. Hoe u het ook bekijkt kiest u maar uit: onderwijskansen, economische ontwikkeling, vrouwenrechten, holebi rechten, vrijheid van meningsuiting of wetgevende vertegenwoordiging, de minderheden van Israël zijn veel beter af dan eender welke andere minderheid in het gebied en ver daarbuiten.

Ishmael Khaldi, een Israëlische Arabier: hou op mijn land Israël te boycotten!

Mijn succes is in geen geval een alleenstaand voorbeeld. De Arabische burgers vertegenwoordigen Israël op elk niveau: als leden van het parlement, ministers in regeringen, rechters in het Hoogste Gerechtshof van Israël, als ambassadeurs en nog zoveel meer. In 1999 had Azmi Bishara, een Arabisch lid in de Knesset (= Israëlisch parlement) zijn kandidatuur gesteld voor de hoogste functie in Israël: die van eerste minister.

Het zou oneerlijk zijn om Israël af te schilderen als het utopische bastion van tolerantie en gelijkheid. De Joodse staat heeft zijn disputen omtrent discriminatie net zoals elke andere Westerse democratie die ook heeft en Israël ’s naar volledige gelijkheid voor alle burgers is een langzaam proces. Bovendien moet worden vermeld dat Israël al decennialang onder voortdurende bedreigingen van zijn buren leeft en het daarom altijd erg moeilijk is geweest om de rechten van zijn etnische minderheden bovenaan de lijst van prioriteiten van eender welke regering te plaatsen.

Israël is een multiculturele maatschappij, waar elke groep zijn verschillende identiteit behoudt en toegestaan wordt om zijn religieuze, etnische of culturele onafhankelijkheid te handhaven. Aldus is Israël een brug van wederzijds begrip en een kanaal voor samenwerking tussen Joden en Arabieren, die de weg kan plaveien naar een duurzame samenwerking tussen de Joodse staat en het bredere Arabische spectrum. Wij delen een gelijkaardige cultuur en gebruiken. Ik geloof echt dat het bestaan van een Joodse staat in het Midden-Oosten uiteindelijk als voorbeeld kan dienen voor het gebied in zijn geheel, op voorwaarde dat we samenwerken.

Ik vertel u dit vanachter de activiteiten die deze week op uw campus en elders plaatsvinden: uw rol helpt niemand vooruit, noch de Palestijnen en noch de Israëliërs, die ter plaatse zijn en voortdurend werken om het vertrouwen op te bouwen. Uw rol zou moeten zijn om naar een gemeenschappelijk raakvlak te zoeken, waarop beide partijen naar wegen kunnen zoeken van verzoening, begrip en wederzijds respect; een te volgen pad dat gebaseerd is op menselijke waardigheid en tolerantie. Ons doel aan het einde van de weg is wederkerig: bouwend aan twee staten met duurzame democratische maatschappijen.

Aangezien ik alle uitdagingen in overweging neem waarmee mensen in ons gebied worden geconfronteerd, wordt ik getroffen door zowel door de enormiteit van de huidige taken en door diegenen die nog voor mij liggen. De weg is zwaar maar ik voel me niet ontmoedigd.


Ishmael Khaldi was de eerste Bedoeïen in buitenlandse dienst van Israël. Hij heeft gediend als vice-consul-generaal van Israël in de US Pacific Northwest en is sinds augustus 2009 de adviseur voor Midden-Oosten en Arabische Zaken onder Minister voor Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman. Hij werd onlangs benoemd als Adviseur voor de Burgerlijke & Maatschappelijke Zaken aan de Israëlische Ambassade in Londen. Met dank aan Tiki S. voor de hint.