Klaag Palestijnse taktieken aan en niét het Israëlische militaire recht [Jonathan S. Tobin]

Islam Tamimi, de bekendste stenengooier van Nabi Saleh. Een jaar geleden, de nacht van 23 op 24 januari 2011, werd de toen 14-jarige Islam Dar Ayyoub Tamimi, uit het Arabische dorpje Nabi Saleh, opgepakt door soldaten van het Israëlische leger. Islam Namimi is één van de duizenden Palestijnse jongeren die worden gerecruteerd in jeugdbendes met als voornaamste ‘hobby’: Israëlische burgers en soldaten bekogelen met stenen en andere projectielen.

Voor Israëlbashers overal ter wereld is de jongen een symboolfiguur van de vermeende Israëlische repressie van Palestina’s ‘onschuldige kinderen’. Maar zo onschuldig zijn die natuurlijk weer niet. Een minderjarige Palestijn met een draagbare raketlanceerder op zijn schouder, is minstens zo gevaarlijk en even dodelijk als een volwassen Palestijn.

In werkelijkheid worden de jongens uitgebuit door Palestijnse ‘activisten’, hen klaar stomend tot wouldbe-terroristen en in afwachting dat ze opgroeien hopende dat een IDF-soldaat één van de jongens zal doden, zodat ze weer een nieuwe held kunnen opvoeren voor hun anti-Israëlische propaganda.

Put Palestinian Tactics, Not Israeli Military Justice, On Trial

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com

Gisteren, wijdde The New York Times aanzienlijk ruimte in aan het verhaal van de enkele Islam Dar Ayyoub, een 15-jarige Palestijn woonachtig in een dorp dichtbij Ramallah. Volgens het verhaal werden de kinderjaren van Ayyoub hem ontstolen toen hij een jaar geleden in de handen viel van een Israëlische militaire rechtbank. Ayyoub is volgens The Times een geschikte kandidaat om als ‘poster child‘ te dienen voor wat het heet de “ruwe, meedogenloze methodes” van Israël ten aanzien van het Palestijnse geweld.

Hoewel het doel van het verhaal duidelijk Israël aan te klagen was, kan iedereen die tussen de regels leest van het melige verhaal van Ayyoub, zelf vaststellen dat de echte schurk van dit verhaal niet Israëlische militaire recht is maar de Palestijnse “activisten” die hun kinderen exploiteren. Zij worden gerekruteerd in bendes die gewelddadige confrontaties starten tegen de Israëliërs door hen met stenen te bekogelen en met andere dodelijke wapens, vurig hopende dat de militairen zich zullen verdedigen en één van die jonge snotneuzen zal doden.

Ayyoub wordt afgeschilderd als een slachtoffer omdat hij zijn mededaders heeft aangegeven aan de Israëliërs en meer in het bijzonder een lokale Palestijnse volwassene genaamd Bassem Tamim, die de leider was van wat ieder ander weldenkende persoon een gewelddadige jeugdbende zou noemen. “Mensenrechtenactivisten” vinden dat de [juridische] vervolging van deze persoon zou moeten worden gestaakt omdat de puber waarop de aandacht was gevallen, tijdens de bewuste ondervraging waar hij zijn hele bende verklikte, er geen advocaat bij aanwezig was noch zijn ouders. Dat is weer iets wat zo uit een episode van de Amerikaanse soapserie ‘Law and Order‘ zou geknipt kunnen zijn, maar de werkelijkheid van het conflict van het Midden-Oosten is van een dusdanige aard dat de tactiek van Israël gerechtvaardigd is.

Gearresteerd en ondervraagd worden door de Israëlische militairen zal waarschijnlijk geen gezellige picknick zijn geweest voor Ayyoub. Toch, zoals The Times schrijft, werd hij niet gemarteld. Zijn ondervraging werd opgenomen op video en openbaart niets waarvan de Palestijnen kunnen zeggen dat het wreed gebeurde. Zoals vele andere beklaagden, deed hij het algauw in zijn broek en bekende alles. Met als resultaat dat er niks onrechtvaardigs gebeurde en integendeel leidde naar de arrestatie van een volwassen Palestijn die Ayyoub en andere snotneuzen van het dorp manipuleerde om de oorlog tegen Israël aan de gang te houden. Bassem Tamim en andere Palestijnse gangmakers van de terreur, trainen minderjarige Palestijnen om militairen aan te vallen en hopen dat ze gekwetst zullen worden. Zij de geweldloosheid niet maar in plaats daarvan plaatsen zij doelbewust tieners in een kwetsbare positie met het doel om meer martelaren te leveren voor hun zaak.

Of zoals Georges Clemenceau, de belangrijkste leider van Frankrijk tijdens de Eerste Wereldoorlog, ooit sprak “militaire rechtspraak is voor de rechtspraak wat militaire muziek is voor de muziek.” Maar de situatie in Judea & Samaria [ook West Bank genoemd] wordt gecompliceerd omdat Israël nog steeds gedwongen wordt om redenen van veiligheid, militair aanwezig te zijn in het gebied om aanslagen op zijn soldaten en burgers te verhinderen.

Omdat het onmogelijk is om de eigen burgerlijke wetten van Israël in het gebied toe te passen, gebruik het leger de wetten daar die daar vóór het Israëlische bestuur van kracht waren uit de Britse en Jordaanse tijd. Maar in tegenstelling tot de gerechtshoven die door de Palestijnse Autoriteit worden geleid, krijgen alle verdachten van terreur- en geweldsdelicten de kans om te verschijnen voor een rechter en zich te laten verdedigen door een advocaat. Het systeem is onvolmaakt, net zoals alle andere rechtssystemen elders maar, ondanks de aantijging dat de acties van Israël oneerlijk zouden gebeuren, was er niets in het verhaal te vinden dat niet de geurtest kan doorstaan.

Ons wordt in de conclusie van het verhaal verteld dat Ayyoub, die ongedeerd werd vrijgelaten en weer vrij naar school kan gaan, dat hij bang is van de [Israëlische] soldaten. Echter meer waarschijnlijker is dat hij bang is voor de wraak van andere Palestijnen die mensen hebben aangegeven die betrokken zijn geweest bij het geweld, behandelen als “verraders”.

Zolang de Palestijnse leiding niet bereid is om het bestaansrecht van een Joodse staat te erkennen en vrede te sluiten, zal Israël gedwongen worden om de orde in het gebied te handhaven en zijn best moeten doen om het terrorisme af te weren en het organiseren van rellen was de kern van de zaak in de kwestie Ayyoub. Het werkelijke schandaal in deze hele affaire is de bereidheid van Palestijnen om kinderen zoals Islam Ayyoub op te offeren op het altaar van de haat voor de Israëlische staat.

Poseren voor de camera ‘s. Mediamanipulatie door Pallywood en Co zoals steeds live aanwezig ‘op het terrein’: “Zeg Mohammed, wil je die steen nog eens opnieuw gooien? Want ik vrees dat het er niet helemaal opstaat. Bedankt!” [Merk op dat de fotograaf een helm draagt, dit maar voor het geval die Palestijn zijn steen te vroeg uit handen laat vallen en de fotograaf van dienst een blauw oog zou oplopen, The Show must go on.. and on.. and on…]

Met dank aan Tiki S. voor de hint.