Israël is een veilige haven voor Arabieren, moslims en christenen [David Ha’ivri]

An Israeli Arab man participates in a rally to commemorate the 25th birthday of captured Israeli soldier  Gilad Schalit near the Erez crossing border between Israel and the Gaza Strip, Sunday, Aug. 28, 2011. Schalit has been held by Hamas since June 25, 2006 when he was captured in a cross-border raid. The hebrew on the flag in the picture reads: " Gilad is still alive" . (AP Photo / Tsafrir Abayov)Terwijl in de Arabische buurtstaten Arabieren worden onderdrukt en beroofd worden van hun fundamentele rechten en vrijheden, misbruikt en afgeslacht worden door hun wrede dictatoriale leiders, leven de 1,3 miljoen Arabieren in de Joodse staat  – moslims èn christenen – veilig onder de vlag van Israël.

Israel a haven for Arabs

In Israël genieten de Arabieren van een leven waar de meesten in de Arabische buurlanden enkel maar van kunnen dromen

door David Ha’ivri [Ynet]

De anti-Israël propagandisten beweren “dat Israël een Apartheid staat is die Palestijnen discrimineert op een racistische basis.” Zij herhalen steeds weer deze beschuldiging als één of ander soort mantra, om het vast te enten op het beeld van Israël, ongeacht wat de waarheid is.

Er zijn een aantal dingen die de PR wijsneuzen zich zouden moeten afvragen die deze aanvallende slogan hebben uitgevonden:

1. Zijn de Palestijnen een verschillend ras? Indien niet, hoe konden zij dan slachtoffers van racisme zijn? (Het zelfde kan men zich afvragen over Israëliërs: zijn zij een ras? Indien niet, hoe kunnen zij dan daders van racisme zijn?)

2. Heeft Israël te maken met een bedreiging van zijn veiligheid die komt vanuit Arabieren zowel binnen als buiten de grenzen van Israël? En indien dat zo is, heeft Israël dan het recht om zich te beschermen?

3. Genieten de mensen in alle landen, gemeenschappen en buurtwijken rondom de wereld van dezelfde levensstandaard, vrijheden en rechten?

4. Hebben de Arabische inwoners van Israël het werkelijk zo slecht?

De kwestie van de “Palestijnse Apartheid” wordt al jarenlang gebruikt door demagogische Arabische leiders (en door anderen) als afleiding van de echte dringende kwesties. Burgers in de naburige landen van Israël worden decennialang geïndoctrineerd opdat ze zouden geloven dat de Joodse staat hun grootste bedreiging is en de kern vormt van elk van hun problemen, terwijl zij in feite misbruikt zijn en onderdrukt worden door mensen zoals Gaddafi, Assad, Arafat en anderen. Tijdens het afgelopen jaar, zijn zij die gebukt leven onder de Arabische regimes, begonnen met hun fundamentele rechten en vrijheden op te eisen. Sommigen realiseren zich dat Israël niet de echte oorzaak van al hun ontberingen is.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

In Israël (met inbegrip van Judea & Samaria), genieten de Arabische inwoners van het soort vrijheid en veiligheid waar velen in de naburige landen slechts van kunnen dromen – maar zij verwachten over het algemeen dat Israël beter doet dan de anderen. Het feit dat de Arabieren onderdrukt worden, geslagen en afgeslacht door dictators in de Arabische landen, mag geen soelaas bieden aan de Israëlische Arabieren die moeten aanschuiven aan de veiligheidscontroleposten.

Maar zijn de veiligheidscontroleposten een teken van racisme of zijn zij een noodzakelijke veiligheidsmaatregel veroorzaakt door terroristen die afkomstig zijn uit de grotendeels door Arabieren bevolkte gebieden en getracht hebben om bommen en wapens naar de grotendeels Joodse bevolkingsgebieden binnen te smokkelen? Er bestaan over de hele wereld veiligheidscontroles in alle belangrijke luchthavens. Zijn zij een vorm van racisme, of zijn zij een gelijkaardige noodzakelijke reactie op een gekende bedreiging?

Een andere veiligheidsmuur waarvan geen enkele Israëlbasher wil weten dat hij bestaat en de mainstream media, die per definitie anti-Israël is, ook nooit over schrijft: de veiligheidsmuur tussen Egypte en de Gazastrook. Op het plaatje ziet u links Egypte en rechts de Gazaanse stad Rafah. De veiligheidsmuur waarmee Egypte al zes jaar (sinds Hamas in 2006 de macht greep) haar blokkade van de Gazastrook handhaaft is echter zo lek als een zeef. Honderden smokkeltunnels lopen onder deze grens door. Drugs, alcohol, whiskey en champagne, kaviaar en parfums van Chanel en kleren van Dior, luxegoederen allerhande, maar ook slachtvee allerhande, geiten en schapen, tot en met auto’s en hoeren voor bemiddelde Gazanen, en niet te vergeten duizenden wapens, raketten, bommen en mortiergranaten om Israël te bestoken, het gaat allemaal door de tunnels richting Gaza. Uiteraard met medeweten van Hamas en Egyptisch ambtenaren die allen hun aandeel opeisen in de grove winsten die de smokkelhandel oplevert. Een Palestijnse Gazaan die zijn Egyptische smokkelpartner, gewoonlijk een politie- of douaneambtenaar, niet op tijd betaalt verliest zijn toelating om de tunnel uit te baten en zijn plaats wordt onmiddellijk ingenomen door een andere Gazaan.

Een Apartheidsmuur?

Israël heeft uit veiligheidsoverwegingen een scheidingsmuur geconstrueerd [die in feite voor het overgrote deel bestaat uit een gewoon hekken] om de doorgang van terroristen en hun wapens te belemmeren. De anti-Israël propagandisten noemen die veiligheidsbarrière een “Apartheidsmuur”. Mijn vraag is: hoe kon die als een apartheidsmuur worden gedefinieerd als er zowel Joden als Arabieren aan beide zijden van die muur (hekken) leven? Mijn familie en ik, samen met honderden of duizenden of andere Israëliërs, leven ten oosten van de muur.

Niet-Joodse Israëliërs – Christenen, Moslims en Druzen (allemaal beschouwd als Arabieren) – dienen in het leger en zetelen in het parlement van Israël. De leden van elk van deze gemeenschappen zetelen als rechters in Israëlische gerechtshoven, als ambtenaren in de politiemacht van Israël en andere gerespecteerde posities. Zij die aan hun burgerlijke verplichtingen voldoen worden beloond met dezelfde voordelen als de Joodse Israëliërs.

Vergelijk dat maar met de Islamitische of Arabische landen waar er nauwelijks nog Joden wonen, sinds de grote uitwijzing van Joden uit de Arabische landen parallel aan de oprichting van de Staat Israël in 1948. De meeste, zo niet alle, Arabische landen hebben wetten die Joden verbieden om land te bezitten of andere fundamentele rechten te hebben. Zelfs die Arabieren die verdragen met Israël hebben ondertekend – Egypte, Jordanië en de Palestijnse Autoriteit – schenken de Joden in hun landen geen burgerrechten (niet dat dit erg verrassend zal klinken, het feit in aanmerking genomen dat zelfs de burgerrechten voor de Arabieren in die landen zeer beperkt zijn.)

Dit alles balt zich samen tot twee kernpunten. Ten eerste genieten de Arabieren in Israël van een merkelijk betere levensstandaard vergeleken met wat zij in naburige Arabische regimes wordt gegeven. Ten tweede leeft Israël onder voortdurende dreiging en wordt aldus gedwongen om bijzondere veiligheidsmaatregelen te handhaven. In een voortdurende inspanning om het land te vrijwaren voor de terreur, wordt steeds een of ander ongemak veroorzaakt jegens haar inwoners. Zowel Joden als niet-Joden worden onderworpen aan controles aan de ingangen van winkelcentra, openbare instellingen en zelfs aan de ziekenhuizen.


David Ha’ivri is de directeur van het Shomron Affair Office. Hij en zijn vrouw Mollie wonen samen met hun acht kinderen in Kfar Tapuach, Samaria, Israël. Met dank aan Tiki S. voor de hint

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.