Het vredesproces is door de Palestijnen formeel begraven [Jonathan S. Tobin]

Doha, Qatar, 6 februari 2012. Mahmoud Abbas (links), de ‘gematigde’ leider van Al Fatah en chef van de Palestijnse Autoriteit en Khaled Meshaal (rechts), de ‘iets minder gematigde’ leider van de Islamistische terreurorganisatie Hamas, hebben onder bemiddeling van de Qatarse Emir Sjeik Hamad bin Khalifa al-Thani (midden) zonet een eenheidsovereenkomst ondertekend. De volledige tekst van die bewuste Doha Declaration kan u hier inkijken.

Op 18 februari a.s. komen de twee terroristenleiders opnieuw samen in Caïro om een gemeenschappelijke verklaring af te leggen en hun nieuwe eenheidsregering voor te stellen. In de herfst (dus niet in mei a.s.) zouden er dan verkiezingen worden gehouden in de PA. Abbas wordt wellicht premier maar zou zich naar verluidt spoedig terugtrekken uit de PA. Aldus zou de Palestijnse broedertwist formeel voorbij zijn, maar dat zullen beide terroristen in maatpak aan de grond nog moeten waarmaken. 

Deze eenheidsovereenkomst tussen Hamas en Al Fatah betekent meteen ook formeel het einde van het vredesproces met Israël. Premier van Israël Benjamin Netanjahoe reageerde meteen:

“Hamas is een terroristische organisatie die Israël wil vernietigen en gesteund wordt door Iran. Ik heb in het verleden dikwijls gezegd dat de Palestijnse Autoriteit moest kiezen tussen een pact met Hamas of vrede met Israël. Hamas en vrede gaan niet samen.”

The Peace Process is Formally Buried

door Jonathan S. Tobin

bron: Commentary Magazine

In een ceremonie die rechtstreeks werd uitgezonden over het hele Midden-Oosten, werd het Israelisch-Palestijnse vredesproces formeel begraven. De gebeurtenis, die het eenheidspact tussen de Fatah Partij en zijn rivaal Hamas formaliseerde, markeerde de vorming van een nieuwe regering van de Palestijnse Autoriteit waarin beide facties de macht zouden delen. Huidig president van de PA, Mahmoud Abbas, zal ook de rol van eersteminister vervullen, waarmee Salam Fayyad opzij wordt geschoven, de pro-vrede en ontwikkelingstechnocraat die het vertrouwen van het Westen voor zijn inspanningen had verdiend om de Palestijnse economie op te bouwen en de rechtsstaat af te dwingen. Maar de rol van Fayyad in de PA is thans blijkbaar uitgespeeld, onder het voorwendsel dat ook Abbas voor vrede en ontwikkeling zou zijn.

Er zullen wel die apologeten voor de Palestijnen zijn die zullen zeggen dat een eenheid onder de Palestijnen noodzakelijk is voor de vrede en zelfs zullen beweren dat dit betekent dat Hamas voortaan het geweld afzweert. Maar zij zullen oftewel liegen of zichzelf voor de gek houden. Het doel van Hamas is onveranderd de vernietiging van Israël, net zoals moet worden opgemerkt, dit eveneens het geval is bij hun vroegere vijanden van Al Fatah. Door het pact te ondertekenen en het thans tot een werkelijkheid te maken, heeft Abbas alle doelstellingen en voorstellen van de Oslo Akkoorden versnipperd, die met zoveel hoop op het gazon voor het Witte Huis in september 1993 werden ondertekend.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Oslo vereiste dat de Palestijnen het geweld zouden opgeven en zich zou wijden aan de vrede en het oprichten van een burgerlijke maatschappij, in ruil voor zelfbestuur over de West Bank en de Gazastrook en de impliciete belofte van onafhankelijkheid. Dit is iets wat de [toenmalige] leider van de PLO Yasser Arafat niet heeft gedaan. Hij voedde terroristen in zijn eigen rangen dusdanig op om zijn macht tegenover rivalen zoals Hamas angstvallig te bewaken. De keuze voor de Palestijnen was duidelijk. Hun leiders konden handelen om diegenen die zich tegen de vrede keerden eruit te gooien en aldus een plan van coëxistentie met Israël te bezegelen of zij konden daar niet in slagen en beide volkeren in een volgende generatie en verdere veroordelen tot meer conflict. Arafat, die een onafhankelijke staat werd aangeboden in 2000 en in 2001 op de West Bank, Gaza en in delen van Jeruzalem, weigerde ermee in te stemmen en koos in plaats daarvan een andere ronde van conflict via de terroristenuitputtingsoorlog gekend als de Tweede Intifada.

Abbas, zijn opvolger, wees een andere dergelijke loyale aanbieding in 2008 af. Sedertdien heeft hij steeds geweigerd om met Israël te onderhandelen en heeft nu verkozen om de islamisten van Hamas te omarmen boven het Westen en Israël van wie hij onafhankelijkheid en vrede kon verkregen hebben. Terwijl het geloof in het vredesproces de fantasie vele jaren heeft gevoed, markeert de consummatie van het huwelijk van Fatah met Hamas de formele begrafenis van het idee dat de Palestijnen ooit interesse in vrede met Israël zouden gehad hebben.

Het gepraat over een Hamas dat veranderd zou zijn van een Islamistische terreurgroep die zich tot doel heeft gesteld om Israël te vernietigen en zijn Joodse bevolking over de kling te jagen, naar een geweldloze politieke groepering, is net zo oprecht als een gelijkaardige rationalisatie die in de jaren 1990 door Arafat naar voren werd gebracht. Het binnenloodsen van Hamas binnen de regering van de Palestijnse Autoriteit, betekent het einde van alle pretenties van hoop op vrede. Tenslotte hebben er tussen de twee ook nooit echt grote verschillen bestaan omtrent de uiteindelijke doelstelling om de staat Israël te elimineren. Fatah was niet langer bij machte om een vredesovereenkomst te ondertekenen die de legitimiteit impliceerde van een Joodse staat, eender waar zijn grenzen werden getrokken, dan dat dit bij Hamas het geval was. De invloed van de islamisten zal zich nu verspreiden van Gaza tot in de West Bank, een nieuwe stimulans gevende aan het terrorisme in dat gebied waar de Israëlische veiligheidsomheining reeds grotendeels verwijderd was.

De Palestijnen rekenen zowel op de Europeanen als op de regering van Obama dat zij zullen buigen voor hun wensen en de Westerse stroom aan hulp voor de Palestijnse Autoriteit aan de gang zullen houden. Zij geloven dat het Westen zo verhangen is aan zijn illusies over Palestijnse matiging, dat zij hun eigen wetten zullen afwijzen die de overdracht van fondsen verbiedt aan terreurorganisaties en aan overheden die zij hebben geïnfiltreerd. Zij hopen ook dat het effect van de gekende kniestoot om Israël van alles te beschuldigen dat verkeerd loopt in het Midden-Oosten, het gezond verstand zal bedwelmen en Israël opnieuw onder druk zal worden gezet om toegevingen te doen aan de Fatah-Hamasregering.

Ongetwijfeld zal er een overvloed aan steun zijn voor zulk een beleid van zogenaamde realisten en andere veteranen van ijveraars voor vrede die eerder hun eigen principes zullen compromitteren dan toe te geven dat zij verkeerd zaten aangaande de vermeende Palestijnse wensen naar vrede.

Obama is de meest pro-Palestijnse president dan ooit eender andere voormalige Amerikaanse president is geweest. Maar zijn inspanningen om hen te helpen worden met dezelfde verachting beloond die meer pro-Israëlische regeringsdiensten ooit van de Palestijnse Autoriteit hebben gekregen. Als Obama nog een stukje gezond verstand of waardigheid over heeft, zal hij de Palestijnen duidelijk maken dat zij zichzelf effectief afgesneden hebben van Amerikaanse hulp en de weg naar de onafhankelijkheid. Iets anders zouden worden gezien als een verwerping van de Oslo Akkoorden door de Verenigde Staten. Wanneer Abbas kiest voor vrede met Hamas boven vrede met Israël, dan moet hem worden duidelijk gemaakt dat hij een hoge prijs zal betalen voor dit besluit.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.