Waarom Rusland en China tegen de VN-resolutie over Syrië hebben gestemd [Amiel Ungar]

Rusland en China stellen hun veto tegenover VN-resolutie tegen Syrië om een einde te maken aan de bloedige repressie en duizenden burgerdoden. “Onbegrijpelijk” – “Onaanvaardbaar” – “Schande” – “Dit is het bankroet van de VN”, klinkt het overal elders in de wereld geschokt

Why Did Russia and China Veto UN Resolution on Syria?

De vrees van Rusland en China voor instabiliteit, verlies van investeringen en moslim extremisme, verklaart hun vetostem tegen de resolutie van de Veiligheidsraad van de VN over Syrië

door Dr. Amiel Ungar [bron: Arutz-7]

Nadat afmattende onderhandelingen achter de scènes om een consensus te bereiken inzake een resolutie van de Veiligheidsraad van de V.N. jammerlijk de mist ingingen, stak het Westen wanhopig de handen in de lucht en wierp het in hoofdzaak Arabische vredesplan op tafel ter stemming.

Als de Westerse landen geloofden dat een Arabisch initiatief aan een Chinees en Russisch veto zouden ontsnappen zaten zij verkeerd. De Arabische opinie had geholpen om het Chinese en Russische rode licht te veranderen in een knipperend oranje licht omtrent Libië, die de succesvolle interventie op gang bracht en leidde tot de val van het regime van Moeammar Qaddafi. Een deel van de huidige Russische en Chinese houding is gebaseerd op hun gevoel dat zij in Libië werden uitgerangeerd en dit niet willen toestaan dat dit opnieuw zou gebeuren in Syrië, maar er steekt nog veel meer achter hun veto.

De volgende redenen kunnen de standpunten verklaren die worden ingenomen door Moskou en Peking in wat snel naar een burgeroorlog in Syrië evolueert:

Stabiliteit
Zowel de Russische als de Chinese regering hebben de stabiliteitsfactor beklemtoond om hun autoritaire beslissing te wettigen. Terwijl de huidige demonstraties in Moskou aantonen dat het stabiliteitsargument over dun ijs loopt, gelooft Poetin oprecht dat revoluties en instabiliteit Rusland achteruit hebben geduwd. China verpletterde de pro-democratie demonstraties op het Tienanmenplein en heeft pro-democratie dissidenten sindsdien gedwarsboomd, omdat zij een bedreiging vertegenwoordigen voor de stabiliteit in China dat zijn economische doelen heeft bereikt.

Als het regime van Bashar Assad in Syrië wordt neergeslagen, brengt dit een tegenovergestelde boodschap, namelijk dat de demonstraties werken. Toen de Arabische Lente uitbrak, heeft de Chinese pers dit aanvankelijk geprobeerd te negeren om dan later te verklaren waarom de Chinese situatie enorm verschillend was en niet in China kan worden herhaald.

Moslim extremisme
Beide regimes vrezen het moslim extremisme en zijn capaciteit om de moslimbevolking binnen hun landen aan te steken. China en Rusland zien allebei het huidige regime in Syrië als één dat met succes de moslimgeest in de fles heeft gehouden. Zij vrezen dat het volgende regime een Islamistisch zal zijn en Vladimir Poetin heeft reeds de westerse landen verweten van het loslaten van gevaarlijke krachten, vergeleken met voormalige goedaardige regimes. Israël deelt die vrees.

Multilateralisme
Rusland en China beschouwen het Westen als de stuwende kracht achter de democratiebewegingen. Rusland bevond zich in het verliezende kamp, tenminste tijdelijk toch, tijdens de democratische revoluties in de Oekraïne, Georgië en Servië die pro-Russische regeerders omver wierpen. Zij zien daarom de revoluties als pogingen van het Westen om unilateraal op het wereldtoneel te handelen, om de belangen heen en negerend die van Rusland en China. De indiening van een conflictresolutie in de Veiligheidsraad van de V.N., waar zij dankzij hun vetorecht hun macht kunnen laten gelden, betekent dat hun wensen niet kunnen worden genegeerd.

“Geen inmenging”
In hun verlangen om vrienden en veilige economische voordelen te winnen, handhaven zowel Rusland als China een beleid van nietinmenging. Robert Mugabe in Zimbabwe, het mullahregime in de Soedan en andere dictators, weten dat Rusland en China hen niet op kwesties van de mensenrechten of democratie zullen drukken. Voorts zullen China en Rusland hun steun hebben in diplomatieke confrontaties en zullen bereid zijn om hun vetomacht uit hun naam indien nodig aan te wenden. Daardoor bevinden Rusland en China zich op de snee van het mes wanneer het op wapenverkoop en economische investeringen aankomt. Dankzij deze logica, wordt door Rusland en China zwaar geïnvesteerd in deze dictatoriale regimes en vrezen zij dat zij deze voordelen zullen verliezen als de regimes die zijn in het zadel houden worden omvergeworpen.


Dr. Amiel Ungar is a political scientist and is Arutz Sheva’s Global Agenda analyst. He is featured regularly in the Hebrew press and in the Jerusalem Report, lives in Tekoa in Gush Etzion.