Inside Hamas: Palestijnse mensenrechtenactivist Abu Rahma onthult [Michael Borgstede]

Enkele weken geleden plaatste ik hier een artikel over Abu Rahma, een Palestijnse mensenrechtenactivist, die aan den lijve ondervond wat er gebeurt als je kritiek uitoefent op de terreurorganisaties in de Gazastrook. De Palestijn werd door onbekende overvallers neergestoken in Gaza Stad nadat hij bedreigingen had ontvangen omtrent een kritisch artikel dat hij had gepubliceerd over de Palestijnse ‘verzetsbewegingen’. Michael Borgstede heeft de zaak van deze mensenrechtenactivist onderzocht en dit is zijn verslag: een insider spreekt!

Der Palästinenser, der Hamas die Stirn bietet

door Michael Borgstede [bron: http://www.welt.de/]
vertaling E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

De mensenrechtenactivist Abu Rahma heeft zijn regering bekritiseerd – en daarvoor bijna met zijn leven betaald. Hij bevestigt, dat de burgerbevolking als schild wordt gebruikt.

De eerste aanval had Mahmud Abu Rahma nog verzwegen: Zijn broer was ziek, hij had andere zorgen en bovendien was er immers niet veel gebeurd. De gemaskerde mannen waren niet gewapend geweest en hadden hem voor zijn woning opgewacht. “Ze wilden me waarschijnlijk een waarschuwing geven”, zegt de 38-jarige mensenrechtenactivist. Maar voordat ze echt konden toeslaan, lukte het hem te vluchten.

Dagelijks kreeg hij haat- en dreigbrieven, steeds opnieuw ging de telefoon: anonieme bellers scholden de vader van drie kinderen uit, dreigden hem in elkaar te slaan of te doden. “Ze zeiden, dat ik een collaborateur zou zijn en op mijn terechte straf zou moeten wachten of mijn artikel herroepen”. Maar daartoe was Abu Rahma niet bereid.

Steekwonden in het been, de rug en de schouder
Tien dagen later kwam de tweede aanval. Hij zou juist zijn teruggekomen van het huis van zijn genezende broer, toen hij de drie gemaskerde mannen opmerkte, die hem volgden door de straten van Gaza-stad. “Ik wilde snel mijn huis in vluchten, ben echter op de trap gestruikeld en gevallen”, herinnert hij zich. De aanvallers staken hem meerdere keren in zijn been met een scherp voorwerp, daarna in zijn rug en in zijn schouder, terwijl ze hem uitscholden voor verrader en atheïst.

Ook raakte hij aan zijn hand gewond. Waarschijnlijk heeft Rahma erger kunnen voorkomen door zijn laptop voor zijn borst te houden. Uiteindelijk lukte het hem te vluchten naar een bevriende arts. En deze keer ging hij ermee in het openbaar: sinds zijn ontslag uit het ziekenhuis komen de meest verschillende bezoekers bij hem over de vloer. Palestijnse en internationale mensenrechtenorganisaties willen informatie over het voorval.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Al 15 jaar lang werkt Abu Rahma voor de Palestijnse mensenrechtenorganisatie al-Mezan in de Gazastrook. Hij is verantwoordelijk voor internationale samenwerking en communicatie. Zolang Abu Rahma en zijn organisatie zich bezighouden met de Israëlische “bezetting” (opm.: aanhalingstekens van de vertaler), hoefden ze niet bang te zijn voor de feitelijk in Gaza regerende Hamas. Dat kritiek op de regering gevaarlijk is, wist Abu Rahma.

Steeds opnieuw worden de bureaus van mensenrechtenorganisaties in Gaza doorzocht, computers in beslag genomen of camera´s van journalisten, die het verkeerde motief gefilmd hadden. Desondanks publiceerde de zeer zacht pratende Abu Rahma op oudejaarsavond 2011 op de website van het Palestijnse persbureau Ma´an een artikel, dat hem bijna het leven gekost zou hebben.

“De burgers van een land hebben de plicht om diegenen te bekritiseren, die hen regeren”, schreef hij. En daarbij nam Abu Rahma in zijn lange tekst geen blad voor de mond. Bijna niemand komt ongeschonden weg: De Israëli´s uiteraard niet, de Fatah-regering op de Westelijke Jordaanoever ook niet. De smokkelaars langs de grens met Egypte niet en de leraren, die hun leerlingen slaan, ook niet.

Bescherming van het volk tegen de regering
Maar de meeste kritiek krijgen de “gewapende verzetsgroeperingen”, die elders in de wereld ook terreurgroepen worden genoemd. De Hamas-regering zou haar verplichting niet nakomen om de bevolking op gepaste wijze te beschermen, schrijft Abu Rahma en komt tot de kern van het probleem: “Wie zal het volk beschermen tegen de verzetsstrijders en de regering?”

Het antwoord geeft hij zelf: Het zou een zekere veronderstelling zijn, dat noch de regering noch de “verzetsorganisaties” van plan zouden zijn om in te staan voor de veiligheid van de mensen, die kritiek op hen gehad zouden hebben. “Iedere dag zien we dat er tientallen burgers worden opgepakt en gearresteerd; niet omdat zij wetten zouden hebben overtreden, maar vanwege datgene wat zij zijn en wat ze denken, of gewoon vanwege hun politieke voorkeuren.” Er zouden meerdere mensen in gevangenschap zijn gestorven, er zouden talloze berichten van misbruik en marteling in gevangenschap bestaan – zowel in Gaza als op de Westelijke Jordaanoever.

Regelmatig dodelijke explosies
Door afzwaaiers uit de trainingskampen van de “verzetsbewegingen” zouden meerdere mensen, onder wie kinderen, gewond zijn geraakt. Er zouden regelmatig dodelijke explosies in dichtbevolkte gebieden voorkomen, er zouden per ongeluk schoten worden afgevuurd in privéwoningen en militaire oefenterreinen zouden zich in de onmiddellijke nabijheid van woongebieden of zelfs van scholen bevinden. Van daaruit afgevuurde raketten zouden van de plaatselijke burgerbevolking het doelwit van Israëlische aanvallen maken, aldus Abu Rahma.

De moedige mensenrechtenactivist vertelt over een man, die naast een militair oefenkamp woonde en steeds opnieuw bij de commandant zijn zorgen kenbaar maakte over het gevaar voor het leven van zijn familie en hun have en goed. “Maar er werd tegen hem gezegd, dat de familie niet uit de buurt kon vertrekken, zelfs niet wanneer ze het geld voor een verhuizing gehad zou hebben.” De man stierf op 9 december 2011 samen met zijn 11-jarige zoon door een Israëlische luchtaanval op het kamp. Zijn vrouw en vier kinderen raakten gewond.

Burgerbevolking als menselijk schild
Zo duidelijk heeft vermoedelijk nog nooit een Palestijn openlijk toegegeven, dat Hamas en andere militante organisaties inderdaad – zoals door de Israëli´s wordt beweerd – hun burgerbevolking inzet als menselijk schild. Zonder twijfel werd Abu Rahma vanwege deze duidelijke woorden tot doelwit – ook al verwees Hamas eerst naar een hele normale criminele achtergrond. Maar nadat er meerdere klachten kwamen, kondigde het door Hamas geleide Ministerie van Informatie nu een grondig onderzoek naar het voorval aan.

Het zou om een duidelijke schending van de mensenrechten gaan, werd er gezegd. Hamas zou het recht op politieke meningsuiting respecteren, zolang het niet in tegenstrijd zou zijn met de “nationale verantwoordelijkheid”. Maar tot nu toe is dat een lippendienst: “Ik heb nog geen informatie over vooruitgang in het onderzoek”, zegt Abu Rahma. Een manifestatie om hem te steunen kreeg geen toestemming van Hamas en tijdens een solidariteitsbijeenkomst van verschillende organisaties in Gaza ontbrak niet alleen Hamas, maar ook Fatah en de Islamitische Jihad.

Hamas weet van niets
De aanval op Abu Rahma was niet de enige gewelddadige overval die week. Volgens ooggetuigen bestormden mannen in politie-uniformen van Hamas een huis een huis in Beit Lahija, waar ongeveer 15 Sjiieten het einde van de 40 dagen durende rouwperiode voor imam Hussein herdachten. Volgens een bericht van al-Mezan werden minstens zeven van de aanwezigen brutaal in elkaar geslagen, gearresteerd en op het politiebureau verder mishandeld, voordat ze in een militair hospitaal zouden zijn behandeld.

Hamas deed of ze van niets wist: De Palestijnen in de Gazastrook zouden normaalgesproken toch Soennieten zijn, werd er gezegd. Men zou helemaal niets afweten van Sjiieten. En bovendien zou het weer om hele gewone criminelen zijn gegaan.

2 gedachtes over “Inside Hamas: Palestijnse mensenrechtenactivist Abu Rahma onthult [Michael Borgstede]

  1. Golda Meir was een zéér wijze vrouw.
    Haar uitspraak: “de Arabische Palestijnen zullen pas vrede kennen, wanneer zij hun kinderen méér liefhebben dan dat zij Israel haten” heeft zich intussen wel bewezen & blijft zich bewijzen.

    De Arabische palestijnen blijven zichzelf in de voet schieten door stééds opnieuw leiders te kiezen die hun haat voor Israel prefereren boven de liefde voor hun eigen bevolking. Leiders die de Jihad & Allah propageren om hun eigen bevolking onder de knoet te houden en hiermee hun (op niets gebaseerde) haat voor Israel te voeden.

    Een Christelijke Arabische Palestijnse vrouw zij hierover: ” De Arabische Palestijnen zullen pas vrede kennen wanneer hun EQ hun IQ overtreft. Zij was ook een zéér wijze vrouw.

    Like

  2. Daar komt de rol van onderwijs naar voren. Zolang je in Jihad blijft geloven en de verhalen van kindsbeen af over kannibalistische Joden en afstammelingen van varkens en apen zal er nooit vrede kunnen komen. Zolang je massamoordenaars verheerlijkt en pacifistische dissidenten vermoordt etc etc. Dit is een wat flauwe reactie en wellicht een open deur maar
    wel waar…

    De optimist in mij denkt Duitsland en Frankrijk zijn nu ook “broeders” na 400 jaar bloedige conflicten. Echter daar speelde religie een ondergeschikte of geen rol.

    Like

Reacties zijn gesloten.