Wat de wereld weigert te aanvaarden: de bewapening van de Jood [Giulio Meotti]

Geweren en pistolen, net zoals vork en mes, de gewoonste zaak van de wereld in… Israël!

Al 63 jaar lang wordt de Joodse staat Israël belaagd, ingesloten door de absoluut vijandige omringende Arabische wereld. Militaire dienstplicht geldt voor mannen (3 jaar!) èn vrouwen (2 jaar!). Ik heb zelf in België 1 jaar lang mijn militaire dienstplicht vervuld (die dienstplicht is intussen afgeschaft). Vergeleken met de Israëliërs was dat voor mij een jaar lang genieten in een vakantiedorp. Stel je voor zeg: 63 jaar lang op voet van oorlog leven, 7 Arabische aanvalsoorlogen overleefd, terreuraanslagen, zelfmoordbommenleggers, beschietingen met duizenden raketten en mortiergranaten, het houdt maar niet op…

Hoe Israël tijdens die decennialange permanente staat van beleg en paraatheid zich heeft kunnen ontwikkelen tot een democratische staat – de énige in het hele Midden-Oosten! – is voor mij nog altijd één van de grootste raadsels, correctie: het grootste mirakel van de Joodse staat. En zeg nu zelf, een Jood die wordt gepest en geslagen en… keihard terugslaat, “Verdorie zeg, waar haalt ie het uit? Dat vind ik niét netjes!” Feit is: het zijn de geweren die het mirakel van de Israëlische democratie mogelijk hebben gemaakt.

Intussen heeft de Arabische Lente Nachtmerrie de islamisten aan de macht gebracht en wacht Israël zelfzeker maar toch ook wel ongerust af – met de hand op het pistool! – op wat er te gebeuren staat…

Israel, the pistol nation

door Giulio Meotti [bron: Ynet News]

“De wereld weigert de grootste Zionistische transformatie te accepteren: de militarisering van de Jood”

Voor bezoekers [aan Israël] is het de meest pakkende indruk: Geweren zijn alomtegenwoordig, gedragen in riemen, hangend over ruggen van soldaten, ter hoogte van de borst gehouden aan controleposten. Van de café ’s in Tel Aviv tot aan de nederzettingen op de rotsachtige hellingen van Judea en Samaria, dragen de Joden de geweren.

Israël als pistoolnatie obsedeert letterlijk de rest van de wereld. Het heeft niets te maken met de van mythes doorweekte heldenmoed vertrouwd aan Europeanen uit de propaganda van fascisme en Stalinisme. Het is de bewonderenswaardige constructie van de homo israelianus: evenwaardig maar strijdvaardig.

In Israël hebben oorlog en democratie geleid naar een ongewoon huwelijk om een Jood te scheppen die overleeft in voortdurende opoffering. Het gaat niet over gigantische daden van bovenmenselijke kampioenen; het is familie- en huis gericht en eerder vertrouwd van aard.

De militarisering van de Jood, die tezelfdertijd een last en een redding is, is de meest dramatische psychologische transformatie van de Zionistische revolutie. Waar eens de Joden als “lafaards” en “parasieten” werden bespot, worden zij vandaag door de wereld als zijnde “agressors” veroordeeld

De geweren maakten het mirakel van Israël mogelijk

De Israëlische burgers leven gemiddeld 80 jaar, hetzelfde als in het vreedzame Noorwegen; geen enkel ander industrieland doet beter, vooral voor een natie die geen natuurlijke rijkdommen heeft en de bevolking ruwweg de helft van België heeft.

Israël is één van de leidende landen met bedrijven die op de beurs van NASDAQ worden vermeld; het heeft de hoogste productie per inwoner van de wereld inzake wetenschappelijke publicaties, meer musea per inwoner en het hoogste aandeel mensen met universitaire diploma’s en doctoraten van de wereld.

Grote intimiteit met de dood

Zelfs Israëlische humanistische predikers van “normaliteit” en van het zijn van “een volk zoals alle andere volkeren” weten dat de Joodse oase in de woestijn mogelijk gemaakt werd door het feit dat Israël zich “tot de tanden heeft bewapend”, zoals de literaire criticus George Steiner ooit heeft gezegd.

Zelfs de Joden in de Diaspora, van Golders Green in Londen tot aan Forest Hill in Toronto, kunnen van een rustige slaap genieten omdat ze weten dat elke Israëlische omheining door gewapende Joden wordt bewaakt en dat de lucht boven Israël wordt beschermd door zijn Luchtmacht en door de kerncentrale van Dimona wordt bezegeld.

Israël is de enige natie die door de Verenigde Naties het wettelijk recht wordt ontzegd om zichzelf te beschermen, het enige lid van de Verenigde Naties omringd door buren die bereid zijn zichzelf te doden om de Joden uit te roeien en is de enige democratie die de voorbije 40 jaren greppels moest uitgraven in openbare parken die moesten dienen als potentiële massagraven.

Zoals blijkt uit het aantal vuurwapens, heeft geen enkele Westerse samenleving een grotere intimiteit met de dood dan Israël. Tijdens de Tweede Intifada, was de meest efficiënte bescherming tegen terrorisme in café ’s en supermarkten; naast de invallen door het IDF in Palestijnse steden, bestond een soort spontane vorm van Joodse burgerbescherming, het enige ding dat werkte, zelfs wanneer terroristen uit Jenin en Nabloes opdoken in een café in Tel Aviv of een benzinestation in de nederzetting van Ariel.

Dat is de Joodse revolutie, die het Westen maar niet kan aanvaarden, het meest bewonderenswaardige Israëlische fenomeen: een volk dat nog steeds in staat is zichzelf te verdedigen tegen de krachten van het kwade.


Met dank aan Tiki S. voor de hint. Giulio Meotti, een journalist bij de Italiaanse krant IL Foglio, is de auteur van het boek een “De nieuwe Shoah: Het nooit vertelde verhaal van Israël ’s slachtoffers van het terrorisme“ [“A New Shoah: The Untold Story of Israel’s Victims of Terrorism“]

5 gedachtes over “Wat de wereld weigert te aanvaarden: de bewapening van de Jood [Giulio Meotti]

  1. Waar eens de Joden als “lafaards” en “parasieten” werden bespot, worden zij vandaag door de wereld als zijnde “agressors” veroordeeld hoe dan ook veroordeeld worden we toch de jood kan nu eenmaal niets goed doen volgens de wereld,,,men ziet ons het liefst als zwak en gehaat,,,nou die tijd is geweest,,,

    Like

  2. Een aardig artikel, maar wel wat rooskleurig of beter gezegd, metaalkleurig.
    Het is toch echt niet zo dat elke tweede persoon op straat met een geweer loopt.
    Er zijn hele groepen mensen die nooit een geweer in handen hebben gehad en
    daarbij denk ik bijv. aan de charedi lui (hoewel een beperkt aantal jonge charidim
    in het leger dienen).

    Lang niet alle jonge meisjes vervullen de militaire dienst om verschillende redenen ~ ze verklaren terecht of onterecht dat ze vroom zijn, ze zijn thuis meer nodig dan in het leger; andere meisjes hebben allerlei problemen, soms zijn er te veel meisjes aan de beurt.

    Dat neemt niet weg dat ik dankbaar ben dat ons leger bestaat en me erger aan de charedi lui die zich te veel laten zien en vooral laten te veel laten horen…..

    Like

  3. Liever sterk & gehaat dan zwak & geliefd. Jammer voor al degenen die hier niet tegen kunnen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.