Muziekvideo: ‘The Copyright Project’

Music Video: “The Copyright Project”

Een nieuwe muziekvideo neemt u mee in een luchthartige kijk op het zeer ernstige probleem van het illegaal kopiëren en downloaden dat de muziekindustrie teistert. Het eerste deel wordt in het Jiddisch gezongen en het tweede in het Engels. Prachtige beelden en excellente muziek maken het geheel tot een prima muziekvideo.

De video toont een aantal bekende Joodse muzikanten die samenwerken en u meenemen in het alledaagse leven van een ingebeelde Joodse zanger, geportretteerd door Yoely Leibowitz. Net zoals iedereen tracht de zanger eerlijk aan de kost te komen om zijn gezin te steunen en doet al wat hij kan om anderen te helpen, maar in de loop van de dag stuit hij op andere zangers die gedwongen worden om andere baantjes aan te nemen als gevolg van het illegale kopiëren en downloaden dat hun belangrijkste inkomstenbron weg vreet.

De muziek werd gecomponeerd door Hershy Ginsberg, de tekst door Motty Ilowitz en Moshe Kravitsky, en de video werd geproduceerd door FM Productions en Sparks Next. [bron: Arutz-7]

Advertenties

Het neo-Ottomaanse Turkije haat Israël


Die neo-osmanische Türkei haßt Israel

bron: Politically Incorrect
vertaling E.J. Bron [bron]

In een van de boeken van Necla Kelek kun je lezen, dat de Turken in Istanboel openlijk op straat hebben gehuild toen de Amerikaanse president Kennedy in 1963 werd vermoord. Wanneer 40 jaar later de Amerikaanse president Bush het slachtoffer van een aanslag zou zijn geworden, zou men aan de Bosporus vreugdedansen hebben gezien. Zozeer is in Turkije de stemming omgeslagen.

En nadat de AKP van Erdoğan in de binnenlandse politiek door de arrestatie van de generale staf en de Atatürk-vleugel de macht naar zich toe heeft getrokken en de islamisering van het land steeds meer bevordert, is ook de buitenlandse politiek duidelijk verschoven naar de richting van het Morgenland. Israël is nu de vijand en de grote leider Erdowaan ziet zichzelf als nieuwe hegemonist in het Nabije Oosten en Noord-Afrika, zo niet als opkomende wereldmacht.

Aan dit alles zullen waarschijnlijk ook de afwijzing tot nu toe van de Turkse EU-toetreding en de tanende macht van de Amerikanen hebben bijgedragen, maar wij kunnen niet 10 tot 15 miljoen Turkse ongeschoolde arbeiders en werkelozen in Duitsland opnemen, alleen om van ze te houden, wat sowieso twijfelachtig is, want zoals de actuele politiek aantoont, worden ons de miljarden, die wij in de integratie van de Turken gestoken hebben, niet in dank afgenomen. Hoe het ook zij, Erdoğan ziet het Ottomaanse rijk weer opstaan, wat een waanbeeld is, want hij krijgt niet eens de Koerden onder de duim.

Dat de islam en de om zich heen grijpende islamisering ook van het Morgenland een grote rol speelt, schrijft Clemens Wergin in een zeer goede analyse in CICERO:

…Het land verliest zijn westelijke binding en drijft af naar de Oriënt. Verschillende peilingen laten zien, dat de Turkse bevolking meer sympathie heeft tegenover Arabieren en Perzen dan tegenover Europa en de VS. Het Westen wordt met angst en wantrouwen bekeken. En dat heeft maatgevend te maken met de in de jaren-80 beginnende en in de jaren-90 snel sterker wordende waardering voor de islam en conservatieve waarden. Vooral de islamisten hebben de indruk van een islamitisch “wij” bevordert, dat tegenover een westers “zij” staat.

De Turkse politicoloog Ersin Kalaycioglu schrijft, dat Turkije een schoolvoorbeeld voor de “cultural turn” zou zijn, die Samuel Huntington in zijn “Clash of Civilizations” heeft voorspeld. En verder: “Een resocialisatie van de Turkse publieke opinie heeft een nieuwe mentaliteit gecreëerd, die de religieuze identiteit benadrukt door te definiëren wie een Turkse burger is en een kijk op de wereld met zich meebrengt, die kijkt door het prisma van het religieuze conflict”.

Bij deze mentaliteit zou de opvatting behoren, dat moslims overal in de wereld onrecht door het Westen zou worden aangedaan. “Grote delen van de Turkse bevolking schijnen in een bijna middeleeuws wereldbeeld te geloven”, aldus Kalaycioglu, “waarin moslims, christen en Joden met elkaar in oorlog zijn. Ze geloven, dat ze de islam tegen de aanvallen van christelijke missionarissen en hun joodse geallieerden in het Nabije Oosten en thuis te moeten beschermen.”…

Waarom is ons Ministerie van Buitenlandse Zaken te dom om deze overduidelijke ommekeer te zien? Israël heeft hem al lang opgemerkt en ik had nooit het waanidee, dat het Turkije van Erdowaan een schakel tussen het Avondland en het Morgenland zou kunnen zijn.

Ultra-orthodoxe rellen onthullen barsten in de Israëlische samenleving [Melanie Phillips]

“Het ultra-orthodoxe radicalisme heeft onze levens verduisterd. Het bedreigt ons nog meer dan Ahmadinejad”
[voormalig chef van de Mossad Efraim Halevybron]

Riots reveal cracks in society

door Melanie Phillips [bron: The Jewish Chronicle]

Wanneer het er op aan komt om in eigen voet te schieten en in andere essentiële onderdelen, wint Israël ongetwijfeld de prijs van alle tijden.

In de afgelopen weken heeft Israël de stuipen gekregen over hoe de vrouwen door fanatici in de strikt ultra-orthodoxe gemeenschap worden behandeld. Vrouwen worden op bussen afgezonderd die de buurten van de Charedi bedienen. Op een militaire basis van het IDF werden vrouwelijke militairen verhinderd om te zingen op een openbare ceremonie; op een andere verlieten religieuze mannelijke militairen het toneel om te vermijden dat zij vrouwen zouden horen zingen.

Deze zorgen werden pas kabaal nadat een “modern-orthodox” achtjarig meisje, Na’ama Margolis, in een televisie interview vertelde dat zij op de weg naar school in Beit Shemesh zij angst wordt aangejaagd omdat ze bespuugd en vervloekt wordt omdat haar ingetogen kledij niet als zedig genoeg wordt beschouwd. Met ontzetting hebben de leerlingen deze handschoen van haat van naburige Charedim opgenomen sinds het enkele maanden geleden begon.

Journalisten en politie agenten die naar Beit Shemesh afzakten werden bekogeld met stenen en eieren door Charedische oproerkraaiers. Plotseling, kookte de diepe wrok die leeft onder seculiere mensen jegens alle religieuze mensen, over in een nationale explosie van woede. Hoewel slechts een paar honderd fanatici van één bijzondere sekte van misbruik werden beschuldigd, werden strikt alle orthodoxen afgebeeld als gestoorde dwepers.

Want de onverdraagzaamheid beperkt zich in geen geval enkel tot deze gemeenschappen. Vele seculiere Israëliërs demoniseren niet enkel de Charedim maar ook de moderne orthodoxen, die werken, belastingen betalen en die vechten voor hun land met voorbeeldige moed, delen in de klappen en krijgen een gelijkaardige minachting.

Deze gebeurtenissen speelden in de kaarten van Israëlbashers. Belachelijk, stelde Hillary Clinton zelfs voor dat Israël, het enige land in het Midden-Oosten waar vrouwen volledige gelijke rechten hebben, dreigde een ander Iran te worden.

Nochtans om deze gebeurtenissen te willen afdoen als de handelingen van een paar marginale extremisten, kan de kwestie niet vergoelijken. Om jonge meisjes af te bekken als “onzedig” is verachtelijk en het is slechts de top van de ijsberg. De Charedische leiders en rabijnen konden deze openbare intimidatie tegenhouden. Zij kiezen ervoor om dit niet te doen [en de confrontatie aan te gaan.]

Jeruzalem, 31 dec. 2011, Ballet der Verdwaasde Joden

Bovendien breidt het extremisme zich verder uit, met de “price-tag” aanvallen op moskeeën en buitenposten van het leger. Met het resultaat dat de volledige orthodoxe wereld wordt beklad. De essentie van het probleem is niet alleen het chronische ontbreken van een orthodoxe leiding. Het is ook het systematisch falen van politiek en ordehandhaving. Het merendeel van Israëlische samenleving klaagt de misbruiken aan in de Charedische buurten – zoals borden die vrouwen aanmanen om zich aan één bepaalde zijde van de straat te houden – alsof zij tot een verschillend land behoren. Zij hebben toegestaan dat zij voor zichzelf de wet mogen uitmaken.

Nu is er de druk voor verandering, die geleid heeft tot de klacht dat de rechten van Charedim worden versmoord. Dit werd uitgedrukt in de afschuwelijke demonstratie in Jeruzalem vorige week, waar Charedim gele Davidsterren opspelden en beweerden dat het publiek en de media hen behandelen zoals de Nazi ’s de Joden behandelden. Dergelijke vergelijking is een illustratie van het diepe morele, intellectuele en religieuze verval binnen de strikt orthodoxe wereld.

Indien de samenleving niet wil desintegreren in met elkaar oorlog voerende stammen, mag er slechts één wet voor allen zijn. Om het even welke voordelen de Charedim genieten, moeten zij verbonden zijn aan het vervullen van de plichten die zij jegens de staat hebben. Maar Israël ontslaat hen van dit burgerlijk ‘koopje’, hen voordelen gevend ongeacht of ze geen belastingen en taksen betalen en niet in het leger dienen (hoewel daar verandering in komt.) Met hun aantallen die exponentieel toenemen, mag het een klein wonder heten dat zij zo veel wrok kunnen veroorzaken. Maar die systemische mislukking heeft de staat enkel aan zichzelf te wijten.

Zij worden ter verantwoording geroepen voor de onevenredige macht die zij doorheen het krankzinnige politieke systeem van Israël hanteren. Het risico dat de Israëlische samenleving uit elkaar valt door het verdragen van het onverdraagzame, kan enkel worden terug gedraaid wanneer de Charedim hun macht verliezen om de maatschappij te gijzelen.

Ultra-orthodoxe Joden in Israël bekogelen andere Joden met keien en stenen wegens niet-Joods genoeg

Parlementsleden ergeren zich blauw over toenemende illegale Arabische woningbouw in Jeruzalem

In Oost-Jeruzalem wordt geschat dat er tussen de 20.000 en 30.000 illegale gebouwen staan en er jaarlijks nog duizend bij komen. Maar telkens wanneer Joden willen bouwen in deze delen van Jeruzalem gaat de internationale gemeenschap door het dak van razernij en verontwaardiging

Knesset hekelt feitelijke verdeling van Jeruzalem

door Ryan Jones [bron: Israel Today.nl]

Parlementsleden zijn verontwaardigd over de toenemende illegale Arabische bouw in Oost-Jeruzalem, terwijl de overheid en het gemeentebestuur krachteloos zijn om dit tegen te houden.

Leden van de Israëlische Knesset hebben maandag de overheid en de gemeente Jeruzalem fel bekritiseerd omdat zij de feitelijke verdeling van de heilige stad toelaten, zelfs terwijl de Israëlische leiders benadrukken dat Jeruzalem nooit zal worden verdeeld en de verenigde hoofdstad van het Joodse volk zal blijven.

De kritische opmerkingen klonken tijdens een bijeenkomst van de Knessetcommissie voor Binnenlandse Zaken en Milieubeheer, die de sterk toegenomen illegale Arabische bouw aan de oostkant van Jeruzalem besprak.

In een rapport van de State Comptroller (Rekenkamer) van vorig jaar werd geschat dat er tussen de 20.000 en 30.000 ongeoorloofde gebouwen in Oost-Jeruzalem staan en er nog duizend per jaar bij komen.

De illegale bouw komt vooral veel voor in het deel van Jeruzalem dat buiten het veiligheidshek ligt. Regavim, een NGO die het gebruik van Israëls nationale grondgebied monitort, vertelde aan The Jerusalem Post dat inspecteurs van de gemeente Jeruzalem deze delen van Jeruzalem sinds 2005 niet hadden bezocht vanwege het veiligheidsrisico.

Knessetlid Yulia Berkovich van de centrum-linkse Kadimapartij reageerde boos: “Het klinkt alsof de gemeente Jeruzalem en de Jeruzalemse politie niet in staat zijn om wetten af te dwingen [in deze gebieden]. Is Jeruzalem al verdeeld? Want als dit zo is, wil ik het weten.”

Regavim-directeur Betzalel Smotrich zei dat het andere probleem is dat terwijl de overheid en de gemeente een oogje dichtknijpen voor de illegale Arabische bouw, ze er snel bij zijn om er bovenop te springen wanneer Joden willen bouwen in deze delen van Jeruzalem, zelfs wanneer de bouw is toegestaan.