In 2011 ging opnieuw massale media aandacht eenzijdig uit naar het Palestijns-Israëlisch conflict


Video: Vooringenomenheid van de Verenigde Naties jegens Israël toegelicht

Het blijft me steeds weer verbazen hoe ongelooflijk veel en buiten alle verhoudingen, het Palestijns-Israëlisch conflict de reguliere media de voorpagina’s van het nieuws blijft bestoken en beheersen. Elders zijn er reusachtige conflicten aan de gang met jaarlijks tienduizenden doden en opnieuw weer hetzelfde het afgelopen jaar. Minstens 5.000 doden alleen al in de Syrische burgeroorlog en het einde is nog steeds niet in zicht.

Vandaag lees ik enkele dodencijfers omtrent Gazanen die in 2011 door de hand van Israël zouden zijn omgekomen. De Al-Dameer Association for Human Rights telt 91 mensen die werden gedood in 2011. OCHA schat het aantal op 115 doden tot 20 december. Het Israëlische leger zit er ergens tussenin zeggende dat ongeveer 100 Palestijnen werden gedood tijdens militaire operaties het afgelopen jaar, waarvan slechts negen onder hen burgers waren.

100 Palestijnse doden dus. De burgeroorlog in Somalië alleen heeft naar schatting tussen de 350.000 en het miljoen mensen het leven gekost. Waarom is de dood van één Palestijnse terrorist zo oneindig veel meer aandacht waard dan dat van al die honderdduizenden Somaliërs? Iemand die het antwoord weet van die disproportionele aandacht waarvan de Joodse staat eenzijdig en systematisch het voorwerp is, mag dat altijd melden. Tenzij het enige antwoord luidt: Jodenhaat. Maar daar was ik zelf ook al jaren geleden achter gekomen.

Ver van ons bed

door Bernard Hammelburg [bron: BNR]

Bij de jaarwisseling blikken we terug op grote conflicten als Tunesië, Egypte, Libië, Irak en Afghanistan. We debatteren eindeloos over de vraag waarom we niet ingrijpen in Syrië, waar de president massamoord pleegt op zijn eigen volk, of Iran, dat ongestraft doorbouwt aan zijn atoombom. Drama’s van grotere omvang lijken ons niet te deren.

In Mexico heeft de oorlog tussen de drugskartels inmiddels 40.000 levens gekost. President Calderon is machteloos Toegegeven, het is geen staatsterrorisme, zoals in Syrië, maar je gaat er net zo dood van.

De burgeroorlog in Somalië heeft al tussen de 350.000 en een miljoen mensen het leven gekost. Waar is de internationale troepenmacht die de krijgsheren – internationaal diplomatiek jargon voor tuig met macht – eruit gooit?

Terecht blikken wij, bij de jaarwisseling, terug op het Israëlische-Palestijnse conflict. In juni 2012 duurt de ‘bezetting’ precies 45 jaar. Sommige opgewonden politici en journalisten koesteren de merkwaardige opvatting dat alle problemen in de wereld hiermee samenhangen.

Maar over Kasjmir, bezet door India en Pakistan, horen we niets. Dat conflict heeft al 100.000 slachtoffers geëist, waarvan het merendeel moslim, en nog eens 10.000 vermisten. Met Palestijnen heeft het echt niets te maken. Zou dat de reden zijn dat niemand zich het lot van dit volk aantrekt? Of denken we bij kasjmier aan lekkere truien, en niet aan dode burgers?

Over bezetting gesproken: Wie maakt zich ooit druk over de Marokkaanse bezetting van de westelijke Sahara? Die duurt vrijwel net zo lang als het Midden-Oosten conflict, maar ook daar hoor je zelden iemand over.

Of over de bezetting van Nagorno-Karabakh door Armenië, terwijl het eigenlijk bij Azerbeidzjan hoort. Armenië hanteert dezelfde drogreden die in de Balkan en Oost-Europa altijd zo populair is: om etnische Armeniërs te beschermen.

Tenslotte: Tibet, het land van de in ballingschap levende Dalai Lama. Nog altijd bezet door China. Wat doen we eraan? Niets

Het is geen zelfverwijt. Het is allemaal ver van ons bed, en we kunnen niet alles oplossen. Maar er, bij de jaarwisseling, het beste van hopen, dat mag!