Arabische Lente wordt een nachtmerrie voor de vrouwen. Wat is er gebeurd? [Alice Schwarzer]


Kaïro, Egypte, 17 december 2011. Een vrouw wordt door een groep Egyptische soldaten meedogenloos in elkaar geslagen [video]. Ongetwijfeld een markant beeld van de Arabische Lente in Egypte, dat de geschiedenis zal ingaan als een hernieuwde fase in de gewelddadige onderdrukking van de vrouwen… door de mannen. De Arabische Lente wordt stilaan een nachtmerrie voor de vrouwen. Hoe hebben ze zich zomaar kunnen laten inpakken? Wisten ze dan echt niet beter dat Islamisten de vrouwen niks anders te bieden hebben dan kommer en kwel, in een 3de rang positie die meer weg heeft van Middeleeuwse slavernij een democratie onwaardig? Een schaap of een geit hebben op dit ogenblik in het Midden-Oosten meer rechten dan een vrouw. Pakistan, Afghanistan, Saoedi Arabië, Jemen, zelfs in Libië waar de vrouwen onder Gaddafi een relatieve vrijheid genoten, wordt de klok terug gedraaid. Hetzelfde overkomt thans de vrouwen van Egypte.

Wieder haben Frauen sich selbst vergessen

door Alice Schwarzer [bron: EMMA]
vertaald door E.J. Bron [bron]

De “Arabische Lente” wordt een IJstijd. Voor vrouwen. Hoe kon dat gebeuren?

Hoe vaak moet dat eigenlijk nog gebeuren? Hoe vaak nog wordt een revolutie door vrouwen in de eerste linie meegedragen – en laten de zegevierende revolutionairen de vrouwenrechten links liggen, erger nog: pakken ze van de vrouwen pas goed hun rechten af! Dat was in 1963 in Algerije zo en in 1979 in Iran – en nu herhaalt dit zich op tragische wijze in Noord-Afrika. Wat niet echt een verrassing is. In “EMMA” in ieder geval was dit al te lezen in de uitgave van eind juni 2011.

In alle drie landen van de zogenaamde “Arabische Lente” – Egypte, Tunesië en Libië – waren despoten aan de macht, die zelf direct of indirect uit revoluties zijn voortgekomen, namelijk uit de bevrijding van de koloniale heren. En alle drie hadden een oor voor vrouwenrechten, om welke reden dan ook.

Moebarak in Egypte en Ben Ali in Tunesië waren westers georiënteerd. Als de despoten niet helemaal hun geloofwaardigheid wilden verliezen, moesten ze zich in ieder geval oppervlakkig oriënteren op de westelijke emancipatiestandaard. Mevrouw moebarak zette zich actief in voor vrouwenrechten – ook al droeg ze weinig bij aan het opheffen van de kloof tussen arm en rijk, tussen de relatief geëmancipeerde mensen in de stad en de genitaal verminkten op het platteland. De Tunesische vrouwen echter waren de meest geëmancipeerde in de hele Maghreb en ook juridisch in grote mate gelijkgesteld.

De Bedoeïene Gaddafi in Libië tenslotte was een apart geval. “De Jamahiriya is geen staat van de mannen”, verklaarde Gaddafi. De revolutieleider voerde een familierecht in, dat de vrouwen een betere positie gaf dan in de meeste Arabische landen. Demonstratief bestond zijn lijfwacht alleen maar uit vrouwen: de beruchte amazones met wapperende haren.

Deze heersers zijn nu weggevaagd. En er zullen vermoedelijk nog meer vallen. Maar wat komt daarna? En hoe staat het met de vrouwen? “Nu of nooit!” appelleerde de Iraanse vrouwenrechtenactiviste en winnares van de Nobelprijs voor de Vrede Shirin Ebadi onmiddellijk in het begin van de onlusten aan de Egyptische vrouwen. En ze bezwoer: “Herhaal niet onze fout, wacht niet met jullie eisen! Bestrijd het patriarchale systeem, dat de sharia in het voordeel van de mannen uitlegt.”


Video van Al Jazeera: Kaïro, 20 december 2011. Tienduizenden Egyptische vrouwen demonstreren doorheen de Egyptische hoofdstad om te protesteren tegen het vrouwengeweld.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Maar de Egyptische vrouwen hebben de fout herhaald. Ze hadden waarschijnlijk ook geen kans. Niet in de laatste plaats, omdat zij als vrouwen geen georganiseerde groepering zijn, ja, zichzelf nog niet eens politiek bewust zijn van hun gezamenlijke bewogenheid en interesses. Anders zouden ze direct in het uur nul hun eisen hebben moeten stellen. Voordat het te laat was.

Destijds, in 1979, had menig Iraanse vrouw de gehate sjah – ook hij een westers georiënteerde despoot – met het machinegeweer onder de chador bestreden. En ook de haastig uit ballingschap terugkerende intellectuelen zetten in op ayatollah Khomeini, stonden in vuur en vlam van het idee van een islamitische staat. Invoering van de sharia? Waarom niet, dat hoort er gewoon bij.

Hoe snel ze zelf ook het slachtoffer zouden worden, hebben de Verlichte en vaak linkse vrouwen en mannen zelfs niet eens vermoed. Al enkele weken na de machtsgreep sloegen de “Revolutionaire Gardes” de studentes uit de universiteiten en de werkende vrouwen uit de kantoren, met de order: “Kleed je eerst eens fatsoenlijk aan!”. Fatsoenlijk werd mee bedoeld: versluier je.

Hoe het in Iran niet alleen voor de vrouwen verder ging, weten we. Tegenwoordig leeft er in het land van de moellahs een hele generatie vrouwen, die helemaal niets anders meer kent dan rechteloosheid en gedwongen versluiering. En als de jonge mannen jeugdfoto´s van hun moeders of grootmoeders zien, zijn ze vaak – zegt men – ontsteld bij de aanblik van deze “obsceniteit”. Want deze generaties vrouwen mochten nog openlijk hun haar laten zien en korte mouwen en kleren dragen. Net als wij.

Als de Iraanse vrouwen het geweten zouden hebben, dan zouden ze hebben kunnen leren van het drama van de Algerijnse vrouwen, dat zich slechts 16 jaar daarvoor had afgespeeld. Ook die hadden met inzet van hun leven bijgedragen aan de bevrijding van hun land van de koloniale heersers. De eerste president van het vrije Algerije, Ben Bella, gold als vriend van de vrouwenemancipatie. Toen hij op 15 september 1963 aan de regering kwam, gingen duizenden vrouwen hoopvol de straat op om hun nieuwe president te ondersteunen.

Veel van deze vrouwen overleefden hun eerste zelfbewuste demonstratie als burgers niet. Toen ze naar huis terugkeerden, werden ze door hun eigen mannen, vaders, broers opgesloten, geslagen, ja, de dood ingedreven: velen sprongen uit het raam. En ook de liberale Ben Bella werd spoedig afgelost door de communistische hardcore-generaal Boumedienne.

Want hoe verschillend de genoemde landen ook mogen zijn, in allen flakkert hetzelfde explosieve mengsel: een mengsel van nationalisme en islamisme. Dan botsen de nieuwe heren van de Godstaten op de oude patriarchen van de mannenstaten. Een ding komt daarbij zeker niet tevoorschijn: een democratie. En al helemaal geen gelijkberechtiging voor vrouwen.

Dat is inmiddels ook duidelijk voor de feministes in deze regio. Ze zijn na hun eerste vreugde hard wakker geworden. Eind oktober publiceerden 76 vrouwenrechtenactivisten uit de Maghreb en Egypte, waaronder Nawal el Sadaawi, een manifest, waarin ze de volledige scheiding van staat en religie, de afschaffing van de sharia in het familie- en strafrecht evenals het verbod op gedwongen versluiering eisen. Ze schrijven: “Gezien de jongste ontwikkelingen in Libië, waar de niet gekozen Overgangsraad de sharia heeft uitgeroepen, plaatsen de ondertekenaars van dit manifest zich lijnrecht tegen het gebruik maken van de protesten door de islamisten.” Te laat.

Maar hoe kan het eigenlijk, dat zelfbewuste en strijdbare vrouwen binnen enkele decennia steeds dezelfde fout maken? Dat ze hun eigen interesses vergeten. Het antwoord luidt: Omdat vrouwen geen geschiedenis hebben. In het collectieve geheugen speelt het aspect van de rol en situatie van vrouwen geen of slechts een hele ondergeschikte rol. De poging van een minderheid van vrouwen, die zichzelf en haar geschiedenis serieus neemt, om tegen de door mannelijke interesses gevormde mainstream ook zelf geschiedenis te schrijven, haar geschiedenis, wordt gemarginaliseerd en genegeerd. En zo beginnen de vrouwen steeds opnieuw bij nul. Ze kunnen niet voortbouwen op reeds opgedane ervaringen.

Ik vrees, dat het in de landen van de zogenaamde “Arabische Lente” eerst opnieuw weer donkerder zal worden voor de vrouwen. Daarbij was hun situatie daarvoor al niet rooskleurig. In deze landen grijpen de islamisten nu direct of indirect de macht. Zelfs in het kleine, relatief Verlichte en ontwikkelde Tunesië, waar de vrouwen er zo zeker van waren dat hen het in ieder geval zou lukken. Men zal de sharia invoeren. Deze “goddelijke wet”, die van alle vrouwen rechteloze afhankelijke personen maakt, afhankelijk van vaders, echtgenoten of broers. Vanzelfsprekend is ook de polygamie in al deze landen weer onderwerp van gesprek respectievelijk werd deze reeds per decreet verkondigd.

Wat betekent dat voor ons, het Westen, dat in de “Arabische Lente” een verdekte of zelfs openlijke rol, zoals in Libië, gespeeld heeft? Zullen we nu bij de politieke en economische samenwerking de vraag van de mensenrechten stellen? Die van de mensenrechten van de vrouwen? Proefondervindelijk zeer zeker niet. Want ten eerste is er altijd alleen maar sprake van mensenrechten als het in het politieke concept past. En ten tweede wegen de mensenrechten van de vrouwen niet zwaar. Dan kijkt het zo geëmancipeerde Westen graag de andere kant uit.

Maar juist m.b.t. tot de zo alarmerende ontwikkeling van deze staten richting Godstaten zal het Westen zijn “tolerantie” al zeer spoedig berouwen. Want Noord-Afrika ligt direct aan de overkant. En vanaf daar is het maar een sprong naar Europa.

4 gedachtes over “Arabische Lente wordt een nachtmerrie voor de vrouwen. Wat is er gebeurd? [Alice Schwarzer]

  1. En waar zitten de Amerikanen met Obama op kop nu?
    Waar zitten de VN en de Belgische F-16’s nu?
    Waar zitten de activisten van de mensenrechten nu?

    Altijd maar vitten als de Israeli’s een betogende meute linkiewinkie-hippies een schop onder hun reet geven, maar als er een actie-voerend mokkel met wapenstokken bij elkaar geveegd en uitgekleed wordt of als er een journaliste op hun vrijheidsplein verkracht en betast wordt, dan wordt daar door geen haan naar gekraaid.

    Prettige feesten & beste wensen voor 2012!
    Pyotr

    Like

    1. nooit gedacht dat ik het zou zeggen maar deze keer zou ik het niet beter kunnen formuleren! goed zo Pyotr !

      geniet van de feesten !

      Like

    2. Helemaal waar.. Pyotr , en wat denk je van deze cathegorie : de linkse feministen , ook zo’n groep met oorverdovende stilte , wat een schande
      afz monica

      Like

Reacties zijn gesloten.