De media gooien Israël onder de bus [Simon Plosker]

Wie de media controleert beslist over de beeldvorming, bepaalt aldus wat het volk denkt en zegt en wat beleidsmakers beslissen en uitvoeren. Dat het er allesbehalve eerlijk aan toegaat als het om verslaggeving over Israël en het Palestijns-Israëlisch conflict gaat, weten we al langer dan vandaag. Sommige media liegen schaamteloos over de feiten, maar veel andere grote media pakken het heel wat subtieler aan.

Ze laten bepaalde essentiële feiten van de context van het verhaal opzettelijk achterwege, waardoor hun bericht een heel ander impact krijgt en uitnodigt tot een interpretatie die heel anders zou geluid hebben moesten zij het hele verhaal hebben bericht. Niet noodzakelijk leugens dus, maar wel misleiding en bedrog op systematische en professionele wijze met als enige doel de Joodse staat Israël de demoniseren en delegitimeren.

Een mooi staaltje van dergelijke manipulatietechnieken, hier gebracht door het bekende Honest Reporting, is de actie op 15 november 2011 j.l. van een zestal Palestijnse activisten die demonstratief en met een honderdtal verslaggevers in hun zog, de Israëlische bus namen om te reizen vanop de West Bank naar Jeruzalem en opgepakt werden door de Israëlische veiligheidsdiensten. De zogenaamde Ruiters voor de Vrijheid trachtten hiermee het bewijs te leveren dat Israël een apartheidstaat is en rassendiscriminatie toepast. Een onthullend artikel!


Media Throws Israel Under the Bus

door Simon Plosker [bron: Honest Reporting]

In het gevecht om de gunst van de politieke opinie te winnen, beweren de vijanden van Israël vaak dat het Israelisch-Palestijnse conflict gebaseerd is op rassendiscriminatie, apartheidswetten en rassenscheiding. Het doel is het publiek te overtuigen dat Israël is zoals de apartheid in Zuid-Afrika en daarom geen legitimiteit heeft.

In de recentste inspanning om valse analogieën op te trekken die gebaseerd zijn op ras, probeerde de Palestijnse media met een stunt de geest van Martin Luther King en de Amerikaanse burgerrechtenbeweging van de jaren 1960 te verdraaien, toen zes Palestijnen aan boord stapten van een Israëlische bus op de Westbank in Judea & Samaria om aldus de Israëlische ‘rassenscheiding’ jegens de Palestijnen te bewijzen en aan te klagen.

Afgaande op de grote hoeveelheid berichtgeving, bleek dat de internationale media bijzonder gretig waren om deze publiciteitsstunt precies te geven waar het zo hard naar hunkerde.

Zoals ook de BBC toegaf:

De Ruiters van de Vrijheid van de West Bank [West Bank Freedom Riders], die hier ver boven hun paard worden getild, trokken heel wat publiciteit voor iets wat toch een vrij kleine gebeurtenis was, bericht Jon Donnison voor de BBC vanuit de West Bank.

De vergelijking met de Ruiters van de Vrijheid uit de jaren 1960 in Amerika leek tot de verbeelding te spreken van de dozijnen journalisten die waren opgetrommeld om het kleine groepje aan boord te zien stappen van de bus, zegt onze correspondent.

McClatchy vermeldt dat bijna 100 journalisten aan een bushalte in de Joodse nederzetting Kochav Yakov de zes Palestijnen stonden op te wachten. Andere berichten verwijzen naar een echt media overrompeling toen de Palestijnen aan boord van de bus stapten.

Dus, wie gaf er niet om om één of andere essentiële context toe te voegen?

  • Israël heeft geen wet die het aan Palestijnen verbied om gebruik te maken van het openbaar vervoer naar de West Bank” (Reuters)
  • Het is niet illegaal voor Palestijnen om met Israëlische bussen naar de West Bank te reizen” (The Guardian)

En wie verkoos om het valse verhaal niet te bruuskeren?

The LA Times, BBC, Washington Post, AFP en  The Independent, allen faalden erin om duidelijk te maken dat er geen enkele wet is die het Palestijnen verbied om met de Israëlische bussen te rijden en beslisten eigenhandig om deze essentiële context weg te laten.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Sheera Frenkel echter, ging een hele stap verder, het volgende schrijvend in zowel McClatchy als in The Times of London (alleen voor abonnees):

“Zes Palestijnse activisten werden dinsdag (15.11.2011) gearresteerd toen zij probeerden om naar Jeruzalem te reizen met bussen die alleen voor Israëliërs zijn bestemd.”

“Israël beheert twee buslijnen in de West Bank die lopen over de kronkelende weken en naar Jeruzalem. Echter, alleen Israëliërs mogen gebruik maken van deze lijndienst.

“Veel van de Joodse passagiers zeiden dat zij verrast waren te vernemen dat de Palestijnen geen gebruik mogen maken van deze Israëlische lijndienst.”

“Voor sommige Joodse passagiers was het een verrassing te horen dat Palestijnen niet toegelaten worden op de Israëlische lijndienst.

Misschien drukten de passagiers enkel hun verrassing uit omdat Frenkel hen iets had verteld dat niet waar is.

Terwijl er beperkingen gelden op de vrijheid van verkeer voor Palestijnen in de West Bank omwille van de veiligheid, met inbegrip de toegang tot de Israëlische nederzettingen en binnen de Groene Lijn waaronder Jeruzalem, is er niets dat de Palestijnen verhindert om met de Israëlische bussen naar de West Bank te rijden en hun reis voort te zetten naar Jeruzalem, als zij een vergunning om hebben dit te doen.

Huwaida Arraf is geen 'Palestijnse' maar van Israëlische èn Amerikaanse nationaliteit

Als er verder bewijsmateriaal wordt vereist om te bewijzen dat het geen rassenonderscheid is dat Palestijnen verhindert vrij te reizen, kan dat in het volgende artikel in Ha’aretz worden gevonden:

“Huwaida Arraf, een advocate en een één van de zes Ruiters van de Vrijheid op de bus, bood de ambtenaren het ‘ere-paspoort’ aan dat haar vorig jaar werd uitgereikt door de Palestijnen voor haar deelname aan het Gaza Flotilla. Zij wisten niet dat zij een Israëlische en een onderdaan van de Verenigde Staten arresteerden.

Natuurlijk, als ze haar Israëlische identiteitskaart had getoond, zou dit alles hebben verknoeid met inbegrip van de beschuldiging van rassendiscriminatie die door de zes ruiters werd gepromoot. Indien Arraf, een Arabische met de Israëlische nationaliteit, haar identiteitskaart had getoond (ipv. haar ‘ere-paspoort’), zou zij ongehinderd voorbij de controlepost hebben mogen passeren, ongeacht of zij nu Joods, Arabisch of tot eender welke andere etniciteit behoorde.

Intussen voorzag Getty Images haar beeldverslag van het evenement van de volgende commentaar:

“Terwijl het officieel de Palestijnen niet wordt verboden om het Israëlisch openbaar vervoer in de West Bank te gebruiken, zijn deze lijnen effectief afgescheiden, aangezien veel van hen door alleen-voor-Joden nederzettingen passeren, tot dewelke de toegang voor Palestijnen wordt verboden door een militair besluit.”

In feite is in één van grote ironies van het conflict, dat vele Palestijnen wettelijk tewerkgesteld worden in de bouwprojecten binnen de nederzettingen zelf [lees op Brabosh.com: 31.000 Palestijnse bouwvakkers aan de slag in de Joodse nederzettingen]. En wat de term ‘alleen-voor-Joden nederzettingen’ betreft, is dit een doelbewuste misleiding. Israëlische Arabieren hebben even veel het recht om in de Israëlische gemeenschappen te leven die voorbij de Groene Lijn worden opgericht, met inbegrip in de voorsteden van Jeruzalem zoals Pisgat Ze’ev en French Hill waar vele Arabieren verblijven.

Wat de beschuldigingen omtrent discriminatie en apartheid betreffen, konden de zes Palestijnse protesteerders zonder vrees voor de Israëlische passagiers op de bus zitten tot zij de controlepost Hizma bereikten. In tegenstelling tot Palestijnse terroristen, gebruiken de Israëliërs geen openbare bussen om hen op te blazen of om de passagiers aan te vallen. Deze zes Palestijnen konden gewoon op de Israëlische bus stappen terwijl de meeste Israëliërs uit schrik voor hun leven een Palestijnse bus zouden vermijden.

En inderdaad, we zouden de betrokken media moeten vragen waarom zij zich inkochten in een Palestijnse publiciteitsstunt die zich op bussen concentreerde. Ondanks alles was het helemaal geen stunt van de Palestijnen om de bus te nemen wat hen toch niet verboden was. De zes activisten kochten bustiketten en namen gewoon plaats tussen de andere passagiers.

Het zou een andere kwestie zijn geweest moest hen inderdaad de toegang tot Jeruzalem en Israël zijn ontzegd, maar dat was niet het geval. De vrijheid van verkeer voor meer dan miljoen Arabische burgers van Israël, de Palestijnse inwoners in het oostelijk deel van Jeruzalem en de Palestijnen van de West Bank met correcte vergunningen , zou voldoende moeten zijn om het begrip te weerleggen dat racisme eerder dan veiligheidsoverwegingen het beleid van Israël bepaalt.

Vele Israëliërs herinneren zich nog de tijd in de vroege jaren 1990 en daarvoor, toen beide kanten zich relatief vrij tussen Israël, de West Bank en de Gazastrook mochten bewegen. Het was slechts met het uitbarsten van de Palestijnse terreurcampagne, met inbegrip van het gebruik van zelfmoordterroristen, dat de beperkingen op Palestijnse bewegingsvrijheid hun huidige niveau bereikten. De media zouden zich moeten afvragen hoeveel de Palestijen zèlf aansprakelijk zijn voor het creëren van deze situatie hebben waar de echte slachtoffers Israëliërs waren die vermoord werden door Palestijnse terroristen.

Dergelijke beperkingen, of men er nu al dan iet mee sympathiseert, worden voornamelijk genomen uit veiligheidsvoorzorgen. Hen tachten voor te stellen als zouden ze gebaseerd zijn op racisme en de herinnering aan Martin Luther King aanhalen zijn eenvoudig vals en een belediging aan de herinnering van de Amerikaanse burgerrechten beweging.

Dat zo vele media afzetkanalen deze actie een verhaal waardig achten om te behandelen, zegt veel over het kader hoe zij naar Israël en het conflict kijken.

2 gedachtes over “De media gooien Israël onder de bus [Simon Plosker]

  1. Josef Goebbels ligt vast te glunderen in zijn graf. Het nageslacht heeft zijn lessen goed geleerd!

    Like

  2. In Nederland rijden in de regio Amsterdam Purmerend nu ook bussen van Egged. Natuurlijk is er weer gedemonstreerd, maar velen vinden het heerlijke bussen en zijn erg tevreden.
    Het doet mij steeds goed als ik die gele en rode bussen voorbij zie gaan. Zet hem op Israel denk ik dan

    Like

Reacties zijn gesloten.