Antisemitisme vindt nieuwe brandstof in Arabische Lente [Or Avi-Guy]

Foto hierboven, een dagje uit tijdens de Arabische Lente van 2011. Foto genomen op vrijdag 13 mei 2011 tijdens een manifestatie op het intussen wereldbekende Tahrirplein in de Egyptische hoofdstad Kaïro, sinds kort hernoemd als het Plein van de Vrijheid. Het Vrijdaggebed ter ere van de Dag van Nationale Eenheid werd weer massaal bijgewoond. Hierboven werd een pop symboliserend de staat Israël opgehangen, dit om de islamisten beter te inspireren tot een devoot gebed [foto: CiF-watch, h/t Armaros]

Anti-Semitism re-emerges in the Arab Spring

door Or Avi-Guy [bron: The Jerusalem Post]

Een Libische Jood keerde terug naar Tripoli om er deel te nemen aan de opstand en een synagoge te herstellen, maar wist zich meteen omringd door een vijandige meute.

In de politiek van het Midden-Oosten, is het een traditie om Israël, ‘de Zionisten’ en ‘de Joden’ van alle problemen te beschuldigen die de Moslim en Arabische werelden overkomen.

‘De Joden’ zijn lange tijd gebruikt door onvriendelijke regimes als een geschikte bliksemafleider voor de miserie van hun eigen volkeren en de oorzaken ervan. Velen hoopten dat de Arabische Lente een einde zou maken aan deze racistische en contra-productieve traditie, omdat Israël initieel maar moeilijk kan aangewezen worden als oorzaak van alle sociale problemen. Voor een keer werden hun dictatoriale regimes correct aangewezen als de echte schuldigen.

Hoewel droevig genoeg, zoals de Amerikaanse journalist Jeffrey Goldberg onlangs opmerkte (Bloomberg News, 28 november ’11), is het nu wel duidelijk dat al die landen die thans van hun Arabische dictators werden verlost, ‘de Joden’ opnieuw de regionale zondebokken zijn.

In Libië worden nu overal in rapporten beweerd dat de afgezette (en vermoorde) dictator Moeammar Gaddafi van Joodse origine zou zijn en zijn regime ervan beschuldigd actief het Zionisme te steunen. Het feit dat Gaddafi de vernietiging eiste van Israël, discriminerende wetten afkondigde jegens de verdreven Joodse bevolking van Libië en antisemitische meningen ventileerde, heeft de populariteit van dit gerucht niet doen afnemen.

Tripoli, 2 oktober 2011. David Gerbi voor de synagoge van Tripoli. De volgende dag blokkeerde een woeste meute de toegang en mocht hij er niet meer binnen.

Na de van Gaddafi keerde David Gerbi, een Libische Jood, terug naar Tripoli hopende dat hij aan de opstand zijn steentje kon bijdragen en de belangrijkste synagoge te herstellen. Meteen werd hij omringd door een vijandige menigte, die platen omhoog hielden met daarop “Er is geen plaats voor Joden in Libië”. De Jodenhaat is ook prominent aanwezig in de teksten van populaire rapsongs zoals bijvoorbeeld dit: “De woede zal nooit uitdoven, diegenen die moeten sterven zijn Gaddafi, zijn aanhangers en de Joden.”

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Syrisch bloedsprookje van Damaskus

In Syrië verspreidt de oppositie het gerucht dat president Bashar Al-Assad, geen vriend van Israël en een verdediger van terreurorganisaties zoals Hamas en Hezbollah, een Joodse agent zou zijn. De Syrische schrijver Osama al-Malouhi schreef onlangs op een website van de oppositie dat de Joden “willen dat die Syrische bloedzuiger aanblijft zodat die verder zijn prooien het bloed kan uitzuigen… mezelf afvragende waarom de Joodse steun voor Bashar is toegenomen toen zij de rivieren van Syrisch bloed zagen die deze massamoordenaar vergoot in de Syrische steden, rees in mijn gedachten een oud beeld op van Joden die mensen laten leegbloeden en hun bloed gebruikten om er matzes (Joods Paasbrood) van te maken.”

Deze tendens sloeg Tunesië niet over, waar Rashid Ghannouchi, de leider van Islamistische partij Ennahdha (die 41 procent van de stemmen won in de verkiezingen van oktober en vaak als ‘gematigd’ wordt omschreven) verklaarde onlangs dat hij de “blijde tijding brengt dat het Arabische gebied zich gaat ontdoen van de bacil van Israël.” Het voorontwerp van de Tunesische grondwet belemmert diplomatieke relaties met Israël, blijkbaar zelfs indien de Palestijnen vrede zouden sluiten met Israël.

De Arabische media blijven gevuld met politici, religieuze, academische en openbare figuren die antisemitische meningen uiten. Zo bijvoorbeeld Tamer Mustafa, een ‘onderzoeker van het Zionisme’, die op 12 oktober j.l. in een interview de Libanese TV-zender Al Manar, ietwat ironisch argumenteerde dat “het racisme diep geworteld zit in de zielen van de aanhangers van de Joodse religie”, waarvan hij de Torah beschuldigde, zeggende dat die doordrongen is met “de geest van het racisme.”

En in een klassiek voorbeeld van antisemitisch tweeslachtig denken omtrent de Holocaust, benadrukte hij dat de Zionisten “de Nazi’s hielpen met het vermoorden van groepen Joden zodat de anderen zouden emigreren naar Palestina” en dat de Holocaust nooit heeft plaatsgevonden en simpelweg op “leugens” is gebaseerd.

Veel van de slechtste manifestaties van antisemitisme komen uit Egypte, die een vruchtbare grond is geweest voor anti-Joodse samenzweringstheorieën. Zelfs liberale leiders en politici lijken ervan overtuigd dat de Joden tegen de economie van Egypte samenzweren.

Presidentieel kandidaat en eigenaar van Al Faraeen TV, Tawfiq Okasha, schetste zijn eigen theorie over de vermeende overname door de Joden van de controle over het Westen en de wereldeconomie op zijn zendstation op 31 oktober j.l.: “De Joden, die de filosofie van het Amerikaanse economische systeem bedachten, plaatsten een piramide en een oog op de rug van een dollarbiljet, symbolen van globale Vrijmetselarij… De Verenigde Staten hebben een economisch beleid aangenomen dat werd opgericht en beheerd wordt door Joodse economische deskundigen, met het doel om deze politiek ondergeschikt te maken aan de filosofie van globale Vrijmetselarij [die] hen toelaat om hun greep op de naties te handhaven.”

Okasha beschuldigde ook de Joden van de historische interne scheuringen in het Christendom, zeggende dat “Joodse vertalers” doelbewust taalkundige verschillen in de Christelijke teksten introduceerden “met het doel verwarring te zaaien in de essentie van het Christelijke geloof.”

De Egyptische geestelijke Amin al-Ansari is ook zo ’n aanhanger van samenzweringstheorieën, gemengd met een flinke portie seksisme van de oude stijl. In een gesprek op Al Rahma TV op 26 oktober 2011, beweerde Ansari, citerende uit “De Protocollen van de Wijzen van Zion”, dat de Joden de vrouwen manipuleren om hun controle over de wereld te handhaven en voegde eraan toe dat “… wanneer het het Zionisme en het Judaïsme goed uitkomt, het niet enkel de daling van moslimvrouwen teweeg zal brengen maar van het mensdom in zijn geheel.”

Het antisemitisme in Egypte is ook prominent aanwezig in het Egyptische dagelijkse leven. Toen hij berichtte vanuit Caïro, werd de journalist Thomas Dinham van het BBC aangevallen omdat ze veronderstelden dat hij van Joodse origine was: “Iemand duwde me in de rug met zoveel kracht dat ik bijna voorover viel. Toen ik mij omdraaide, zag ik dat ik door vijf mannen werd omringd, van wie een een stomp in mijn gezicht gaf. Ik kon de aanval stoppen door duidelijk te maken hoe schandelijk het voor een moslim was een gast in zijn land aan te vallen, vooral dan tijdens de Ramadan… Ik was ontsteld door de verontschuldiging die door één van mijn aanvallers werd aangeboden. “Mijn excuses,” zei hij berouwvol, zijn hand naar me uitreikend, ” we dachten dat u een Jood was.”

Ondertussen, op de vooravond van parlementaire verkiezingen, richtte Dr. Ahmed al- Tayeb, het hoofd van de Al-Azhar Universiteit van Egypte en aldus de hoogste religieuze gezagsdrager in de Soennistische Islamitische wereld, het woord tot zo’n 5.000 sterke samenkomst die zongen “Tel Aviv, Tel Aviv: De Dag van het Laatste Oordeel is gekomen,” en een verklaring uit de Koran die zei dat “op een dag zullen we alle Joden vermoorden.”

Helemaal bizar werd het toen Tayeb de Joden beschuldigde van het trachten om de Islamitische en Egyptische eenheid te verhinderen door de Al Aqsa Moskee in Jeruzalem te controleren.

Terwijl de verscholen dictators met succes werden omvergeworpen, lijkt het erop dat het verscholen antisemitisme dat zij in hun maatschappijen hielpen voeden, veel moeilijker uit te roeien zal zijn.

Dämon Geld (duivelsgeld): Dollars en Davidsterren. Antisemitische cartoon uit Der Sturmer van 1937 van Julius Streicher: Die Juden sinds unser Unglück!

The writer is a policy analyst at the Australia/Israel & Jewish Affairs Council in Melbourne. Met dank aan Tiki S. voor de hint.