Newt Gingrich en het Uitgevonden Volk van ‘Palestina’ [Jonathan S. Tobin]

Toen de Joden van Israël nog gewoon ‘Palestijnen’ heetten, lang vóóraleer de staat Israël werd opgericht. Het in de jaren 1920 erg populaire liedje ‘Lena from Palesteena‘ werd geschreven door de Amerikaans Joodse componisten Con Conrad en J. Russel Robinson en voor het eerst in 1920 op tekst gezet door Eddie Cantor. De muziek werd erg beïnvloed door de Joodse klezmer muziek. Zie ook deze videoEddie Cantor in Israel‘ in 1950, een tijdsdocument afkomstig uit de collectie van het Steven Spielberg Jewish Film Archive.

Gingrich and the “Invented People”

door Jonathan S. Tobin [bron: Commentary]

Newt Gingrich neemt heel wat hooi op zijn vork door te vertellen aan een Joods kabelkanaal dat de Palestijnen een ‘uitgevonden volk’ zijn. Die commentaren waren het onderwerp van een lang segment in een Republikeins presidentieel debat dat afgelopen nacht plaatsvond en zonder twijfel boze reacties zullen uitlokken, zowel aan de pro-Palestijnse linkerzijde als dat het de bezorgdheid van anderen zal inspireren, die zullen beweren dat de houding van Gingrich ‘on-presidentieel‘ is (zoals Mitt Romney en Rick Santorum lijken te impliceren) en de zaak van de vrede niet vooruit zullen helpen.

Newt Gingrich

Dat laat ons achter met drie vragen: Had Gingrich gelijk? En als dat zo is, welke implicaties zou dit dan voor het beleid van de V.S. moeten hebben? En zelfs, als hij gelijk had, was het dan wel verstandig van hem om het te zeggen?

Het antwoord op de eerste vraag is eenvoudig. Ja, natuurlijk, heeft hij gelijk.

Er bestond geen Palestijnse Arabische staat of politieke entiteit onder het Ottomaanse Imperium of om het even welke vorige heerser van dit gebied. Inderdaad, voorafgaand aan de 20ste eeuw, is er namelijk geen bewijsmateriaal of dat daar ooit een bewustzijn onder de inwoners heeft geleefd om een afzonderlijke politieke identiteit te hebben die verschilde van de rest van de Arabieren in het gebied.

Toen de Joden een eeuw geleden in grote aantallen naar het land van oorsprong begonnen terug te keren, ontmoetten zij Arabieren en Ottomanen en geen Palestijnen. Inderdaad zou het kunnen dat diegenen die zich thans Palestijnen noemen, de nakomelingen zijn van Arabische immigranten in het land afkomstig uit de omringende landen die op zoek naar werk dat beschikbaar werd nadat de Joden het land begonnen het land herop te bouwen. Dit werd onderstreept in het controversiële boek van Joan Peters, From Time Immemorial [Uit onheugelijke tijden], wiens wetenschappelijkheid ronduit werd gekritiseerd toen het door liberalen werd gepubliceerd die niet van haar conclusies hielden. Het feit blijft dat de Arabische immigratie in Palestina plaats heeft gevonden.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Het is tegelijk ook een denkfout te beweren dat, zoals sommigen dat doen, dat het Zionisme een moderne uitvinding zou zijn, net zoals de Palestijnse identiteit dat is.

Het enige volk dat zichzelf ‘Palestijnen’ heette, voorafgaand aan de stichting van de staat Israël, de Joden waren die de eerste en tot aan die tijd de enige groep was die het land in ontvangst namen als zijnde het thuisland van een apart volk of een nationale identiteit. Dat was geen toeval sinds het land dat thans Israël heet of Palestina slechts voor één enkel volk geheiligde grond was. Eeuwenlang was het een Arabisch binnenwater, maar voor de Joden is het tweeduizend jaar lang het voorwerp van gebeden geweest die nooit de hoop hebben opgegeven op de restauratie van hun soevereiniteit maar ook, zoals maar zelden wordt vermeld, nooit volledig het grondgebied hebben verlaten. Het Zionisme was slechts een nieuwe naam voor een oud maar niettemin nog levend geloof van mensen over hun geboorteland en hun lot.

In tegenstelling tot het Palestijnse nationalisme, dat zoals Gingrich terecht zegt, een uitvinding is van de 20ste eeuw. Het ontstond en bloeide zuiver als reactie op het Zionisme, een factor die de zoektocht naar vrede fataal heeft gecompliceerd sinds de Palestijnse eigenheid meer op de wens steunt om de Joodse staat te laten uitdoven en de Joodse aanwezigheid te delegitimeren dan dat het een recreatie is van een Arabische politieke cultuur is die voor deze plaats specifiek is.

Zelfs 50 jaar geleden, was er maar weinig te merken van een afzonderlijke Palestijnse politieke identiteit. Tussen 1949 tot 1967 bestuurde Jordanië immers de West Bank en de helft van Jeruzalem en Egypte controleerde de Gazastrook. Tijdens die 19 jaar bestond er internationaal geen aandrang om een Palestijnse staat op te richten in die bewuste gebieden. Dat zou pas gebeuren wanneer tijdens de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 Israël de controle over die gebieden in handen nam en het ontbreken van een Palestijnse staat vanaf dan onverdraaglijk werd geacht.

Dit gezegd zijnde, moet men toegeven dat ook al hebben de Palestijnen zichzelf pas in de laatste honderd jaar uitgevonden, het onzinnig is te ontkennen dat zij thans bestaan. Miljoenen beschouwen zich als deel uit te maken van een onderscheiden Palestijns Volk met een gemeenschappelijke geschiedenis en lotsbestemming. De Verenigde Staten en Israël begrijpen allebei dat hun wens voor zelfbestuur in zoverre moet worden aangepast zolang zij hiermede de rechten en de veiligheid van Israël niet in gedrang brengt. Een tweestatenoplossing die zou toestaan dat er een Palestijnse naast de Israëlische staat zou bestaan, wordt thans door de meest Israëliërs als een aanvaardbaar idee geacht, zelfs indien dit pijnlijke territoriale compromissen zou impliceren.

Het knelpunt ligt hierin dat de Palestijnen onbekwaam lijken om het idee te accepteren van de legitimiteit van een Joodse staat, ongeacht waar zijn grenzen zouden getrokken worden. En dat is het punt waar hun ‘uitgevonden’ geschiedenis naar binnen sluipt. Sinds de Palestijnen slechts op het wereldtoneel zijn verschenen als resultaat van hun afkeer voor het begrip van Joodse soevereiniteit over om het even welk deel van het grondgebied, is het moeilijk zo niet voor hen onmogelijk om te denken in termen van vrede als dat de permanente aanwezigheid van Israël zou impliceren.

De rol van de Verenigde Staten in deze knoeiboel is niet zozeer om op de mythen omtrent de Palestijnse geschiedenis te wijzen, ondanks de koppigheid eigen aan mythen, om indruk te maken op de Arabieren en hun aanhangers dat zij moeten afzien van hun verwerping van het Zionisme.

Om een oordeel te vellen over Gingrich om wat hij verklaarde, moet gezegd worden dat het verfrissend was om een dergelijke belangrijke Amerikaanse politieke figuur te horen spreken over de waarheid over de geschiedenis van de Palestijnen en dat de mythen die zij hebben gecreëerd, slechts één doel voor ogen hebben namelijk de vernietiging van Israël. Dit doende zal geen voedsel geven aan het anti-Amerikaanse terrorisme net zomin dat het de Palestijnen uit hun droom zullen helpen die zij zo lang hebben gekoesterd, met name dat de Verenigde Staten vroeg of laat Israël in de steek zullen laten.

Hoe dan ook moet men er ook op wijzen dat indien hij tot president wordt verkozen, Gingrich met de Palestijnen en de Arabische wereld zal moeten omgaan. Zijnde aan het voortouw over de nauwe banden van Amerika en Israël en dat er een einde zal komen aan de praktijken van Obama in het [stiefmoederlijk] behandelen van de Joodse staat en diegenen die de vernietiging ervan wensen als zijnde een moreel equivalent, dat zou een goede zaak zijn. Maar het valt nog te bezien of Gingrich wel de capaciteit in zih heeft om meer te zijn dan een keurige student geschiedenis van het Midden-Oosten. De waarheid gebied te zeggen dat hij als president meer voorzichtiger zal moeten worden met het afleggen van verklaringen en nog eerlijker om enigszins sceptisch te blijven omtrent zijn capaciteit om dit te doen.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

8 gedachtes over “Newt Gingrich en het Uitgevonden Volk van ‘Palestina’ [Jonathan S. Tobin]

  1. De Palestijnen zijn inderdaad een bedacht volk, geen speld tussen te krijgen.
    Maar kan iemand hier mij misschien een bron geven van vóór 1948 die spreekt van een “Israeli” of de “Israeli’s”?
    Uiteindelijk zijn het allemaal maar namen – het volk dat zich nu de Duitsers noemt bestond ook al voor dat die naam werd bedacht.

    Like

    1. Dat is denk ik het punt niet, Jan. Waar het denk ik veel eerder om gaat is het idee dat Palestijnen zich definiëren als een volk dat daar al duizende jaren leeft en dus meer recht zou hebben op het grondgebied.

      Like

      1. Meer rechten dan de Joden die er nu wonen, nee. Maar recht om er te wonen hebben ze wel degelijk. Net zoals het begrip “Joden” is het begrip “Arabieren” zeer breed. Dat er rond 1800 meer Moslims in het Heilige Land woonden dan Joden is een onomstotelijk bewezen feit. Daar tegenover staat het feit dat veruit de meeste Europese Joden zich na ’45 in het gebied vestigden. Om te zeggen dat de claim van de “Palestijnen” (of liever gezegd: de Islamitische inwoners van Israël\Palestina) minder waard is gaat mij te ver.

        Like

        1. Hoezo minderwaardig? De 1,2 miljoen Israëlische moslim Arabieren hebben, op voorwaarde dat ze gelijke plichten vervullen, dezelfde rechten als de Israëlische Joden. De Arabieren die weigeren de strijdbijl neer te leggen jegens de staat Israël hebben het iets moeilijker.

          Het lijkt me nogal logisch dat er rond 1800 meer moslims dan Joden in het Heilig Land woonden. De Joden werden immers verdreven door opeenvolgende vreemde bezetters, en diegenen die achterbleven moesten zien te overleven in eigen land als lijfeigenen (dhimmies) van om het eerste de beste moslim Arabier die aan hun neus voorbij trok.

          Daarnaast vergeet je nog de 850.000 Arabische Joden die al eeuwenlang in Islamitische Arabische landen leefden en verdreven werden, dat zijn er zelfs nog meer dan het half miljoen Arabieren die Israël ontvluchtten tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-49.

          Like

        2. Het gaat er wat mij betreft om dat het mandaat uiteindelijk opgedeeld is in twee delen: Trans-Jordanië en Israel. Van een onafhankelijke staat ‘Palestina’ was helemaal geen sprake. Vooral door toedoen van de Arabische leiders zou daar nu een derde natie bij moeten komen: Palestina. Kijk op Memri.org of PalWatch. Het gaat niet over de grenzen, maar over het bestaansrecht van Israël zelf. Dat vind ik het kwalijke, want met 80% van het mandaat namen en nemen de Arabische leiders nog altijd geen genoegen.

          Like

  2. Newt Gingrich is niet de eerste die dit zegt. Maar misschien dringt het nu eindelijk eens door tot de ‘gewone’ wereld.

    3/31/77, interview with the Dutch newspaper,Amsterdam-based newspaper “Dagblad de Verdieping Trouw”, March 31, 1977, PLO executive committee member Zahir Muhsein said: “The Palestinian people does not exist. The creation of a Palestinian state is only a means for continuing our struggle against the state of Israel. Only for political and tactical reasons do we speak today about the existence of a Palestinian people. Jordan, which is a sovereign state with defined borders, cannot raise claims to Haifa and Jaffa, while as a Palestinian, I can undoubtedly demand Haifa, Jaffa, Beer-Sheva and Jerusalem. – (So the concepts ‘Palestine’ and ‘Palestinian nation’ are just a set of ruses that the terrorists have foisted upon the world in order to forward their terrorist aims).

    Like

Reacties zijn gesloten.