Newt Gingrich en het Uitgevonden Volk van ‘Palestina’ [Jonathan S. Tobin]

Toen de Joden van Israël nog gewoon ‘Palestijnen’ heetten, lang vóóraleer de staat Israël werd opgericht. Het in de jaren 1920 erg populaire liedje ‘Lena from Palesteena‘ werd geschreven door de Amerikaans Joodse componisten Con Conrad en J. Russel Robinson en voor het eerst in 1920 op tekst gezet door Eddie Cantor. De muziek werd erg beïnvloed door de Joodse klezmer muziek. Zie ook deze videoEddie Cantor in Israel‘ in 1950, een tijdsdocument afkomstig uit de collectie van het Steven Spielberg Jewish Film Archive.

Gingrich and the “Invented People”

door Jonathan S. Tobin [bron: Commentary]

Newt Gingrich neemt heel wat hooi op zijn vork door te vertellen aan een Joods kabelkanaal dat de Palestijnen een ‘uitgevonden volk’ zijn. Die commentaren waren het onderwerp van een lang segment in een Republikeins presidentieel debat dat afgelopen nacht plaatsvond en zonder twijfel boze reacties zullen uitlokken, zowel aan de pro-Palestijnse linkerzijde als dat het de bezorgdheid van anderen zal inspireren, die zullen beweren dat de houding van Gingrich ‘on-presidentieel‘ is (zoals Mitt Romney en Rick Santorum lijken te impliceren) en de zaak van de vrede niet vooruit zullen helpen.

Newt Gingrich

Dat laat ons achter met drie vragen: Had Gingrich gelijk? En als dat zo is, welke implicaties zou dit dan voor het beleid van de V.S. moeten hebben? En zelfs, als hij gelijk had, was het dan wel verstandig van hem om het te zeggen?

Het antwoord op de eerste vraag is eenvoudig. Ja, natuurlijk, heeft hij gelijk.

Er bestond geen Palestijnse Arabische staat of politieke entiteit onder het Ottomaanse Imperium of om het even welke vorige heerser van dit gebied. Inderdaad, voorafgaand aan de 20ste eeuw, is er namelijk geen bewijsmateriaal of dat daar ooit een bewustzijn onder de inwoners heeft geleefd om een afzonderlijke politieke identiteit te hebben die verschilde van de rest van de Arabieren in het gebied.

Toen de Joden een eeuw geleden in grote aantallen naar het land van oorsprong begonnen terug te keren, ontmoetten zij Arabieren en Ottomanen en geen Palestijnen. Inderdaad zou het kunnen dat diegenen die zich thans Palestijnen noemen, de nakomelingen zijn van Arabische immigranten in het land afkomstig uit de omringende landen die op zoek naar werk dat beschikbaar werd nadat de Joden het land begonnen het land herop te bouwen. Dit werd onderstreept in het controversiële boek van Joan Peters, From Time Immemorial [Uit onheugelijke tijden], wiens wetenschappelijkheid ronduit werd gekritiseerd toen het door liberalen werd gepubliceerd die niet van haar conclusies hielden. Het feit blijft dat de Arabische immigratie in Palestina plaats heeft gevonden.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees verder “Newt Gingrich en het Uitgevonden Volk van ‘Palestina’ [Jonathan S. Tobin]”

Waarom een nucleair Iran niet enkel het probleem van Israël is

Rotstekeningen in het Midden-Oosten van de toekomst (nàdat Iran een atoommacht is geworden)

(cartoon van Ronny Gordon)

Why a Nuclear Iran is Not Just an Israeli Problem

door Alex Ryvchin [bron: The Jerusalem Post]

Saudi-Arabië en Iran hebben het gebied van het M-O wellicht naar de rand van een crisis geduwd.

Het Midden-Oosten is zoals zo vaak verwikkeld in geweld dat de wereld er niet tijdig in slaagde om te constateren dat het gebied is afgedaald naar een koude oorlog. Die blindheid zou waarschijnlijk verder zijn blijven duren ware het niet dat verscheidene dramatische incidenten de diepe kloof van wederzijdse weerzin, die gaapt tussen het Soennitische Koninkrijk van Saoedi-Arabië en de Sjiitische Republiek van Iran, scherp onder de schijnwerpers bracht.

Eerst was er de explosieve onthulling van WikiLeaks dat de Saoedi-Arabische koning Abdul-Aziz Al Saud bij herhaling de toenmalige Amerikaanse generaal David Petraeus had aangespoord om een militaire aanval te lanceren tegen het kernwapen programma van Iran. Dan was er vorige maand het op een overval lijkend gebaar als om Riyadh te waarschuwen dat Iran niet bepaald vriendelijk de inmenging van Saoedi-Arabië zal accepteren, de onthulling door de Amerikaanse Procureur Eric Holder van een Iraans complot om Adel Al-Jubeir te vermoorden, de Saoedische ambassadeur in de Verenigde Staten.

Het doelwit van Iran: Israël vernietigen
Het enige doel van de Iraanse nucleaire ambities: Israël fysiek van de kaart vegen

Deze incidenten hebben niet enkel de omvang van vijandigheden tussen deze twee regionale reuzen aangetoond, zij tonen tevens aan dat de aanwinst van Iran van atoomwapens ver over de grenzen van Israël zal doorzinderen.

Van brandstof voorzien door de oude Perzische verdenking van de Arabische zucht naar hegemonie, gekoppeld aan jaren van sektarische spanningen, zijn de relaties tussen Saoedi-Arabië en Iran steil naar beneden getuimeld sinds de val van sjah Mohammad Reza Pahlavi in 1979. Dit is een conflict dat gevoed wordt door de wens van één Islamitische sekte om de overwinning op te eisen op de waargenomen ketterijen van de andere, de controle over de olierijkdom van de Perzische Golf te grijpen en een pan-Islamitische patronage te installeren over het hele Midden-Oosten gebied.

Kort gezegd heeft deze intense ruzie alle ingrediënten van vernietiging: religie, geld en macht.

Tegenwoordig wordt de delicate vrede in het Perzische Golf gehandhaafd door de aanwezigheid van de V.S. in het gebied, die in ruil de stabiliteit van de globale olielevering verzekert. Een nucleair Iran zou deze breekbare regeling fundamenteel kunnen veranderen.

Indien Saoedi-Arabië geconfronteerd zou worden met een enorm superieure militaire rivaal, zou het – ten koste van zowel Israël als de met Saoedi-Arabië verbonden Golfstaten – gedwongen worden toe te geven om Iran over het gebied te laten regeren of het zou – in de stijl van de jaren 1950  – een kernbewapeningswedloop inzetten. Het meest waarschijnlijk is dat Saoedi-Arabië zijn eigen atoomarsenaal via zijn Soennitische bondgenoot Pakistan zal willen verwerven.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees verder “Waarom een nucleair Iran niet enkel het probleem van Israël is”

Volkskrant journalist vertilt zich aan Jeruzalem [Missing Peace]


Luchtopname van Jeruzalem. KLIK op het plaatje voor een groot beeld [2560 x 1920 pixels]

Volkskrant journalist vertilt zich aan Jeruzalem

door Missing Peace [missingpeace.eu/]

In een nieuw artikel voor De Volkskrant bewijst correspondent Rolf Bos opnieuw dat hij de journalistieke code uit het oog verliest in zijn berichtgeving over Israël. Uit alles is duidelijk dat de Israëlische aanwezigheid in Jeruzalem Oost voor hem een ‘steen des aanstoots’ is.

Eerder bleek dat al uit een artikel over de bouw en ontruimingen in Jeruzalem Oost, dat Bos uitsluitend baseerde op de onjuiste informatie die hij kreeg van de activist Jeff Halper.

Het nieuwe artikel getiteld: ‘Je kunt je zelfs afvragen of koning David heeft bestaan’, is wederom exclusief gebaseerd op informatie die Bos kreeg van een activist, namelijk Yonathan Mizrahi, een archeoloog die geen geheim maakt van zijn politieke agenda.

Geschiedvervalsing
Mizrahi ziet Jeruzalem als een multiculturele stad, ‘een stad van Joden,christenen, moslims, ongelovigen en wie al niet’. Dat lijkt mooi, maar in feite ontkent Mizrahi de Joodse claim op Jeruzalem en gaat hij totaal voorbij aan de intolerantie van de moslims ten opzichte van andere religies in de stad. Die intolerantie leidde eerder al tot de teloorgang van de Christelijke en Joodse gemeenschappen in Jeruzalem Oost.

De wetenschap mag nooit gebruikt worden in het Israëlische Palestijnse conflict, zegt hij verder. Interessant is dat dezelfde Mizrahi de geschiedenis van de Jemenitische Joden in Silwan, waar de stad van David in ligt, heeft vervalst.

Mizrahi beweert dat Silwan al was bevolkt door een eeuwenoude Palestijnse gemeenschap en dat de Jeminitische Joden in 1929 tijdens het Arabische geweld tegen de Joden in Jeruzalem door de Arabieren werden beschermd.

Deze mythe werd doorgeprikt door de publicatie van foto’s en historisch materiaal op de Elder of Zyon blog. Een foto uit 1891 (zie hieronder) laat bijvoorbeeld zien dat de huizen van de Jeminitische Joden de enige waren op een verder kale heuvel buiten de oude stad van Jeruzalem.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees verder “Volkskrant journalist vertilt zich aan Jeruzalem [Missing Peace]”

Feitelijke eenheid tussen Hamas en Al Fatah verder weg dan ooit

Eenheidsakkoord: de Palestijnen slijpen hun messen

Het wil blijkbaar maar niet vlotten met het eenheidsakkoord dat op 27 april 2011 werd afgesloten in Caïro tussen de rivaliserende Palestijnse terreurgroepen Hamas en Al Fatah, waarvan het Westen meent dat de laatste (Abbas) de meest ‘gematigde’ is en “waar mee te onderhandelen valt.” Misschien dat ze in het Westen ooit zullen inzien dat het zogenaamde eenheidsakkoord slechts een tactisch manoeuvre was om de weg vrij te maken naar de Verenigde Naties en haar vele nevenorganisaties om erkenning te verkrijgen voor hun soevereiniteit. In de UNESCO boekte de Palestijnen een eerste succes, in de Algemene Vergadering van de V.N. is dat niet zeker.

Het akkoord was dus pure onzin. Zand in de ogen strooien van Westerse pacifisten. Beide terroristen regeringen willen hetzelfde, alleen de tactieken, de leugens en misleiding om dat uiteindelijke genocidale doel te bereiken verschillen van elkaar. Want het enige wat hen ècht bindt is Israël vernietigen en de Joden in zee drijven, al de rest is drijfzand. De werkelijkheid is dat Fatah en Hamas elkaar het licht in de ogen niet gunnen. En wie twee bijtgrage krokodillen samen in een poel wil laten gedijen en overleven, zal toch de nodige afstand tussen beiden moeten onderhouden. Maar gelukkig moeten wij dat niet doen, dat doen ze zèlf wel.

Eenheid wil niet zo best vlotten

Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees verder “Feitelijke eenheid tussen Hamas en Al Fatah verder weg dan ooit”