De aardverschuiving in de Arabische en Islamitische wereld [Melanie Phillips]

The earthquake in the Arab and Islamic world

door Melanie Phillips [bron]

Bezingt de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken William Hague nog altijd de heroïsche nieuwe dageraad van de democratie in Egypte? The Daily Telegraph meldde vanochtend het volgende:

“Tot grote wanhoop van de seculaire liberale krachten achter de omverwerping van president Hosni Moebarak in februari jongstleden, overheersen de Islamistische partijen volgens de voorlopige resultaten, de eerste fase van de Egyptische verkiezingen,.

De partij voor Vrijheid en Rechtvaardigheid van de Moslim Broederschap, ging zoals verwacht, lopen met het grootste aandeel van de stemmen met name 36,6 procent. Buiten alle verwachtingen volgde de nog meer fundamentalistische ‘Partij van het Licht’ van al Enour op de tweede plaats met 24,4 procent. Die wordt gesteund door de steeds groeiende gemeenschap van Salafisten in Egypte, aanhangers van één van de meest puriteinse strekkingen binnen de Islam.

Met de gematigde Islamist al-Wesat partij erbij die 4,3 procent van de stemmen haalt, zijn de religieuze partijen slechts een glimp verwijderd van een tweederdenmeerderheid die hen de bevoegdheid zou geven om een nieuwe grondwet op te stellen zonder met de seculaire rivalen rekening te houden, die ronduit slechte resultaten boekt.

De opkomst van al-Nour in het bijzonder heeft de liberalen gealarmeerd. Hun leiders verkondigen openlijk de introductie van de ruwste interpretatie van Islamitische wet. Zij eisen dat vrouwen zich afzonderen en zich sluieren, verbieden alcohol, het stenigen van overspeligen en de amputatie van de handen van dieven.”

Zeg dat het niet waar is. Wel beste mensen, u heeft het hier al enkele maanden geleden kunnen lezen.

Het is moeilijk om de omvang te overschatten waarvan de regeringen van G-B en de Verenigde Staten het tegenovergestelde hebben geholpen te bewerkstelligen van wat zij verklaarden in Egypte te willen bevorderen. Zij hielpen Moebarak te verdrijven, een leider die niet enkel expliciet nuttig was voor het Westen maar die tegelijk de Moslim Broederschap eronder had gehouden, gebaseerd op onbehouwen idiote argumenten dat de opstanden van de ‘Arabische lente’ de democratie aldaar zou inluiden.

Wat zij in plaats daarvan hebben helpen bewerkstelligen is de nu bijna installatie van een hyper-Islamistische regering. In binnenlandse termen uitgedrukt, zal de bijna zeker gegarandeerde tirannieke en middeleeuwse onderwerping van het Egyptische volk aan de dictaten van de fanatieke Islam, hen nog dikwijls laten terugblikken op het nu nog zo gehate regime van Moebarak, als een relatief gouden tijd van vrijheid.

Wat de rest van de wereld betreft betekent dat concreet dat, dankzij G-B en de V.S., een reusachtig Arabisch land dat door anti-Westerse krachten in het zadel werd geholpen, thans (niettegenstaande zijn faillissement en het feit dat het niet eens haar eigen volk kan voeden) aan de frontlijn van die krachten zullen staan. Wat een erfenis toch, die Barack Obama en James Cameron aan de wereld hebben nagelaten: onderwerping en de grote Jihad.

De radicalisering van Egypte vindt echter plaats tegen de achtergrond van een breder ferment in het gebied, waarvan het eindresultaat op dit ogenblik maar moeilijk kan worden voorspeld. In Syrië lijkt het lot van Assad bezegeld. Wat daarna zal volgen – van zodra hij het toneel heeft verlaten – is meest waarschijnlijk een burgeroorlog in Syrië, maar met de capaciteit om snel te zullen escaleren in een explosief regionaal sektarisch conflict.

De helpers van Syrië, zoals het Sjiitische Iran, zullen wanhopig het overwicht van de Soennitische Islam in Syrië trachten tegen te houden. Wat zich daarna zou kunnen ontwikkelen, is een regionale oorlog tussen enerzijds het Sjiitische blok van Iran, Irak en misschien ook [het deel sjiieten] in Saoedi-Arabië, tegenover aan de andere zijde het Soennistische blok met inbegrip van Saoedi-Arabië, Egypte, Tunesië en Marokko (van wie de onlangs verkozen nieuwe regimes in feite Islamistische wolven zijn, gehuld in democratische schaapsvachten) en de Golfstaten.

Met andere woorden, de Soennitische Islamisten die thans op voet van oorlog leven met de vrije wereld, zullen straks in staat van oorlog zijn met de Sjiïtische Islamisten, die eveneens op voet van oorlog leven met de vrije wereld. Dus, wat betekent dit alles voor de vrije wereld? Als haar vijanden elkaar bestrijden, zal dan de dreiging voor het Westen verminderen of toenemen?

Die vraag is natuurlijk niet te beantwoorden, wegens teveel onbekende onzekerheden [too many unknown unknowns] zoals iemand onlangs zei, om nog maar te zwijgen van al de gekende onzekerheden [all the known unknowns].

Intussen staat Iran op de rand van het maken van een eerste verkeerde beweging sinds lange tijd. Onverklaarde explosies in haar militaire installaties, waarvan één bijna volledig een faciliteit nabij Teheran vernielde waar raketten werden uitgetest die tevens een handvol van haar top ambtenaren doodde, lijken het regime door het dak te jagen, wat wellicht ook de bedoeling is.

Zoals Lee Smith schrijft, de destabilisatie van het regime die door deze explosies wordt veroorzaakt, de paranoia die wordt veroorzaakt door de verdenking van Amerika en/of Israël die er zogezegd in geslaagd zouden zijn om deze programma’s zo effectief te infiltreren dat zij die kunnen vernietigen, kunnen het regime in de verleiding brengen tot het maken van een eerste open oorlogsdaad die het regime uiteindelijk ten val zal brengen.

Zet jullie maar goed schrap. Het is verre van gedaan.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Een gedachte over “De aardverschuiving in de Arabische en Islamitische wereld [Melanie Phillips]

  1. Ik ben een echte Westerling geworden: ik ga lekker snurken en zeg dat alle moslims lief zijn en met ons het beste voor hebben.
    Welterusten!
    zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
    zzzzzzzzzzzzzzzzz

    Like

Reacties zijn gesloten.