Belgisch premier Elio Di Rupo en de Joden [Dr. Manfred Gerstenfeld]

Belgium’s New Prime Minister and the Jews

door Dr. Manfred Gerstenfeld [bron: Arutz Sheva]

“België is een land met een complex politiek systeem dat moeilijk te analyseren valt. Het is een federale staat en er zijn spanningen tussen de twee belangrijkste bevolkingsgroepen, de Nederlandstalige Vlamingen en de Frans sprekende Walen. Thans, 540 dagen na de laatste parlementaire verkiezingen, is de Waalse socialistische leider Elio di Rupo benoemd tot eerste minister van een brede zes-partijen coalitie. Een analyse van zijn reeds langdurige vijandige houding en die van zijn partij ten opzichte van Israël, maakt het gemakkelijker om te begrijpen hoe hij zich voortaan zal gedragen.”

Jehudi Kinar was de Israëlische Ambassadeur in België en Luxemburg vanaf 2003 tot eind 2007. Daarvoor bekleedde hij buitenlandse posities in Nederland, Duitsland, de Verenigde Staten en in Canada. “De Socialistische Partij [PS] is momenteel de dominante partij in Wallonië. Di Rupo betekende een grote teleurstelling voor mij, nochthans had ik beter moeten weten. Nadat hij in 1999 terugkeerde van een reis naar Israël, in zijn functie van Eerste Minister voor de Waalse Regio, zei Di Rupo “dat hij niet wist dat er ook arme Joden bestaan.”

Jehudi Kinar, oud-ambassadeur voor Israël in België 2003-2007

Tijdens onze eerste ontmoeting klaagde ik erover dat, terwijl het Vlaamse Parlement commerciële en culturele verdragen met Israël handhaafde, gelijkaardige overeenkomsten door de Waalse en de Brusselse parlementen waren verworpen. Nochtans onderhield Wallonië wel dergelijke samenwerkingsakkoorden met Libië [Moeammar Gaddafi] en Cuba [Fidel Castro]. Di Rupo antwoordde dat hij dit na de verkiezingen zou bijstellen; maar toch deed hij niets.

“Wij hadden verscheidene andere slechte ervaringen met de socialisten. In 2001, werd een politiek gemotiveerde rechtszaak aangespannen tegen de Israëlische premier Ariel Sharon en de Israëlische generaals Rafaël Eitan en Amos Yaron, betreffende hun zogenaamde betrokkenheid in de moorden op Palestijnen door Christelijke milities in de Libanese vluchtelingskampen Sabra en Shatilla. Wij wonnen [die rechtzaak] in het Gerechtshof van het District.

Dan in 2003, stemden de Waalse en Vlaamse Socialisten, de Groenen en de CDH – een Waalse voormalige Christelijke partij, in de Senaat een wet goed met een zeldzame terugwerkende kracht omtrent de vervolging van niet-Belgische onderdanen die elders criminele feiten hadden gepleegd.

Na de ontvoering van Gilad Shalit in 2006, kwam Di Rupo met een persmededeling naar buiten zeggende dat Israël dit als een voorwendsel gebruikte om een oorlog tegen Libanon te beginnen. De ambassade antwoordde door erop te wijzen dat de PS [Parti Socialiste] nooit de raketaanvallen van Gaza jegens de burgers van Sderot heeft veroordeeld. Di Rupo verwees hier naar de zomeruniversiteit, een jaarlijkse politieke samenkomst van de partij, alwaar hij verklaarde dat hij zijn politieke lijn ten aanzien van Israël ‘ondanks de arrogante brief van de Israëlische ambassadeur’ zou voortzetten. Dat de brieven van de Israëlische ambassadeur geen reactie verdienen was het handelsmerk van de PS.

Een ander machtig lid binnen de Waalse socialistische partij is Laurette Onkelinckx, toenmalig vice-premier en minister van Justuitie Wij hadden verscheidene ontmoetingen. Zij beloofde dat zij met Di Rupo zou spreken, vermits zij niet kon geloven dat mijn brief niet was beantwoord. Onkelinckx was van mening dat er een technische kink in de kabel was gekomen. Toen wij nog steeds geen antwoord op onze brief ontvingen, heb ik deze brief naar haar kantoor gezonden. Zij weigerde de ontvangst van die brief te bevestigen. In het nieuwe kabinet wordt Laurette Onkelinx opnieuw vice-premier en minister voor Sociale Zaken en Volksgezondheid.

André Flahaut, de toenmalige minister voor Defensie, deed bijzonder problematisch. Hij zal zijn positie als Voorzitter van de Kamer verderzetten. Flahaut was altijd beschikbaar om aan vergaderingen deel te nemen, maar kwam steeds op de proppen met zeer sterke anti-Israëlische verklaringen. De afgelopen jaren nam hij ook deel aan anti-Israëlische demonstraties. De vergaderingen met hem waren belangrijk omdat België militairen had in de VN-strijdkracht UNIFIL in Libanon. Zoals vele politici in diverse partijen, werd Flahaut omringd door anti-Israëlische adviseurs. Verscheidene lieten zich adviseren door mensen met islamitische achtergronden.

Een geval apart is Philippe Moureaux, een voormalige Belgische vice-premier en tegenwoordig burgemeester van Sint-Jans-Molenbeek [Brussels Gewest]. Jarenlang verzocht hij de Israëlische Ambassade om Palestijnse kinderen van Bethlehem en Ramallah van uitreisvisa te voorzien zodat zij hun vakanties in België konden doorbrengen. Toen ik Moreaux vroeg waarom hij geen gemeenschappelijk bezoek organiseerde voor deze kinderen samen met Joodse kinderen van Sderot, kreeg ik geen antwoord. Een jaar later toen hij zijn verzoek herhaalde, stelden wij dezelfde vraag en kregen opnieuw geen antwoord. In juni 2010, huwde deze niet-zo-jonge burgemeester (tweeënzeventig jaar) met Latifa Benaicha, die van Islamitische origine is.

De meest extreme anti-Israëliër binnen de PS is Senator Pierre Galand. Hij heeft vele anti-Israëlische moties in de Senaat ingediend. Hij leidde ook diverse anti-Israëlische organisaties zoals de Belgisch-Palestijnse Vereniging en het Lay Actie Centrum. Galand was ook secretaris-generaal van OXFAM België tijdens de periode 1967-1996. Veronique De Keyser, een PS-lid in het Europees Parlement, verklaarde dat zij de Israëlische Ambassadeur wel wilde wurgen. Vele mensen dachten dat zij mij daarmee bedoelde. Omdat zij lid is van het Europees Parlement, kan ik verduidelijken dat zij naar mijn collega verwees die de Israëlische Ambassadeur was in de Europese Unie.

Jehudi Kinar besluit: “Misschien gebeuren er nog mirakels en zullen de houdingen en de manieren van de Waalse Socialisten verbeteren nu zij aan het hoofd staan van de nieuwe regering. Gelukkig hebben sommige ministers van andere coalitiepartijen een meer positieve houding ten opzichte van Israël.

2 gedachtes over “Belgisch premier Elio Di Rupo en de Joden [Dr. Manfred Gerstenfeld]

  1. Philippe Moureaux was dat ook niet de man die opdracht gaf aan zijn agenten om niet te eten op straat tijdens de ramadan ? en ontkende hij ook niet dat vele bedrijven wegtrekken uit Molenbeek enkel en alleen om dat hun werknemers niet veilig over straat konden lopen,dat vrouwen niet meer tot bij hun auto durfden lopen uit angst voor “jongeren” die hun belaagden?
    dan nog te zwijgen over de Vlaamse “rode” al is gezien wat er daar allemaal rondloopt? ook niet echt iets om naar uit te kijken !

    Like

  2. Onze zuidelijke Nederlanden lijken in dubbel verval.
    In Brussel de grote VAMPIEREN-regering van de E.U en daarbij nu ook nog een nationale spookbende waarvan Di Rupo het hoofd wordt.

    België, België… Ge lijkt uw noordelijke broer wel.

    Like

Reacties zijn gesloten.