Het leven van de Joden onder de Islam lang vóór de oprichting van de Joodse staat Israël


Kaart met massacre’s op de locale Joodse populatie door Moslims in de voorbije eeuwen, voorafgaand aan de oprichting van de Joodse staat Israël in mei 1948. Klik op de kaart voor een duidelijker beeld.

Michael Freilich in Joods Actueel dd 4.12.2011 bloklettert: “Heksenjacht op Howard Gutman!” – “[..] reguliere moslims zijn van nature uit niet anti-Joods. Het is al langer geweten dat de Joden het in de Arabische wereld beter hadden dan in de christelijke wereld. De Jodenhaat is daar pas echt opgekomen toen de Israëlische staat werd opgericht.” [bron]

Onzin natuurlijk. Iemand met een minimale notie van de geschiedenis van de leefomstandigheden van de Joden in de Arabische landen lang vóór de oprichting van de staat Israël, weet wel beter. De tijd van dhimmitude [slavendom] toen Arabische Joden belastingen moesten betalen aan hun moslim bazen om bescherming te krijgen en ‘te mogen overleven’. Het plaatje hierboven met de tussentijdse massacre’s op de Arabisch-Joodse geloofsgenoten, spreekt boekdelen.

Overigens zullen ruim éénderde van de 850.000 Arabische Joden, die tussen 1947 en begin jaren 1970 massaal vervolging in de Arabische landen ontvluchtten, niét naar Israël trekken om daar – in de Diaspora – opnieuw  vervolgd en gedemoniseerd te worden, louter en alleen omwille van het feit dat ze van Joodse afkomst zijn. Eeuwenoude Jodenhaat is de rode draad in dit verhaal, Israël is slechts het excuus en de tegenwoordige uitverkoren stok om de Joden te slaan, waar ze zich ook maar bevinden. Onderstaand artikel licht een tipje van de sluier.

Der Islam und die Juden

door Eternia [bron]
vertaald door E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

In het Westen wordt steeds opnieuw het sprookje van het kwade christendom en de goede islam verteld. Daartoe behoort ook de situatie van de Joden onder islamitische heerschappij. De islamitische heersers zouden altijd goed zijn geweest voor hun joodse en christelijke onderdanen. Het antisemitisme werd van de Europeanen overgenomen.

Zo´n poging begon onlangs Hannes Stein op de website achgut.com. Onder het motto “zoekt en gij zult vinden” vertelt Stein ons het verhaal van de goede moslim en de slechte christen. Het is weliswaar juist, dat er in de islamitische wereld geen Holocaust op de Joden heeft plaatsgevonden, desondanks is de relatie tussen de islamitische heersers en hun joodse onderdanen alles behalve duurzaam harmonisch. Veelmeer worden tolerante fases steeds opnieuw afgewisseld door intolerante fases.

Hieronder slechts een onvolledig kort overzicht:

627 na Chr. ( ca. 500 tot 900 slachtoffers): Mohammed, de zogenaamde profeet van de moslims, liet volgens de overlevering de Joden in zijn invloedssfeer extreem vervolgen. De stam van de Banu Qurayza was een van de eersten, die te maken kreeg met de woede van Mohammed. Nadat de stam zonder steekhoudende reden belegerd werd en daarna capituleerde, werden de vrouwen en kinderen als slaven verkocht en de mannen onthoofd.

628 na Chr. (ca. 100 slachtoffers): Mohammed laat de laatste door Joden beheerste oase in zijn invloedssfeer aanvallen, een deel van de mannen wordt geëxecuteerd, de vrouwen worden tot slaaf gemaakt. De resterende joden werden tot het jaar 644 gedeporteerd.

1033 na Chr. (ca. 6000 slachtoffers): In de Marokkaanse stad Fez komt het tot de eerste grote pogrom tegen de Joden onder islamitische heerschappij.

1066 na Chr. (ca. 4000 slachtoffers): In Al-Andalus (het huidige Spaanse Andalusië) komt het tot de eerste grote pogrom tegen Joden op Europees grondgebied. 30 jaar voor de eerste kruistocht, waarbij later enkele van de Joden, die daarvoor uit Al-Andalus tot aan de Rijn gevlucht waren, door christenen vermoord werden.

1146 na. Chr. (meerdere duizenden slachtoffers): In Marokko komt het tot een machtsovername door de Almohaden. Het totale aantal slachtoffers bereikt hier voor het eerst over de 100.000. De Almohaden vernietigen bijna de hele joodse en christelijke gemeenschap in Marokko.

1465 na. Chr. (meerdere duizenden slachtoffers): In de Marokkaanse stad Fez komt het opnieuw tot een slachting onder de Joden. Slechts elf Joden overleven de slachting. Deze begon, nadat de islamitische eer door een Jood werd besmeurd. Hij zou een islamitische vrouw vernederd hebben.

1828 na Chr. (onbekend aantal slachtoffers): In Bagdad komt het tot anti-Joodse pogroms. De stad heeft in die tijd een joods bevolkingsaandeel van 25 tot 30%.

1945 na Chr. (ca. 150 slachtoffers): Bij een pogrom in Tripolis worden de joodse huizen in de stad aangevallen. Er zijn 4000 daklozen. Veel Joden vluchten naar het Britse mandaatgebied Palestina. In 1941 hadden er al gelijksoortige onlusten in Bagdad plaatsgevonden. De joodse staat was op dat moment nog niet uitgeroepen.

Vanaf 1947 na Chr. komen er in bijna alle islamitische landen onlusten tegen de joodse bevolking voor, nadat het VN-delingsplan en het uitroepen van een joodse staat bekend werden. Daarna komt het tot de grootste verdrijving van Joden in de islamitische wereld. Meer dan een miljoen Joden vluchten. Vooral naar Israël en Frankrijk.