Arabieren zijn verliefd op anarchie en denken dat dit echte democratie is

Arabs in love with anarchy

(Egyptians failed to understand that Tahrir Square protests are not real democracy)

Egyptenaren slagen er niet in te begrijpen dat de protesten op het Tahrir Plein geen echte democratie zijn

door Guy Bechor [bron: Ynet News]

Dit is niet de eerste keer dat de Arabische wereld verliefd wordt op de negatieve beelden die het heeft uitgevonden. Dit was ook het geval in de jaren 1990 en 2000, toen de Arabische wereld verliefd werd op het martelaarfenomeen. Dichters schreven hymnes voor de zelfmoordbommenwerpers die zichzelf in d elucht bliezen in Israël en mediaberichten schreven enthousiast over hun daden. Wat er ook van zij, toen begonnen de martelaren zich ook in de straten van de Arabische wereld op te blazen.

Het zelfde gebeurde toen de Egyptenaren verliefde werden op de vernietigende militaire revolutie die zij in 1952 ervoeren en dat is wat nu ook gebeurt: Zij zijn verliefde geworden op de anarchie. De ‘miljoen mensen’ rally op het Tahrir Plein in Kaïro hebben hen veranderd in een gezegende term, een waarde gegeven in plaats van een middel, een bewonderenswaardig historisch symbool, zonder zich te realiseren dat het allemaal bitter weinig te maken heeft met echte democratie. Dit is in feite een agressieve, oorlogszuchtige en vernietigende beweging voor hun maatschappij.

Egypte is het huis voor 87 miljoen burgers en er zijn reeds een miljoen babies geboren sinds het regime van president Moebarak werd omvergeworpen. Toch is het ondanks dat geen enkel probleem om honderdduizenden en zelfs miljoenen mensen op straat te krijgen. En toch slagen de Egyptenaren er maar niet in zich te realiseren dat ze een agressieve en zelfs gewelddadige beweging verheerlijken, die van nu af aan om het even welk soort regime zal bedreigen dat hieruit te voorschijn komt. Voorts zal het thans erg moeilijk worden om tegen dergelijke gezegende fenomenen te vechten, vooral dan omdat de Egyptenaren ze zelf verheerlijken.

Toch zullen er daar altijd wel gefrustreerde en teleurstelde mensen achterblijven. De reusachtige verwachtingen die zij stelden in wat zij noemen de ‘Revolutie van 25 Januari’, leidden tot een reusachtige teleurstelling en wanhoop. In feite is er niet veel veranderd. Beter uitgedrukt: het is er alleen maar slechter op geworden. Alle nationale parameters daalden: de economie, de persoonlijke veiligheid en de globale Egyptische aard. Van een stabiele, krachtige staat, is Egypte veranderd in een land dat als onveilig wordt ervaren, in wanhoop gevallen en gevaarlijk. Dit heet anarchie. Wanneer de anarchie wordt aanbeden, wordt het de echte meester.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Democratie een delicate uitweg

Bekende Salafist: Osama bin Laden

Indien er geen vervalsingen plaatsvinden tijdens de parlementaire verkiezingen, wordt algemeen verwacht dat de radicale Islam volgende week een grote entree zal maken en zelfs mogelijkerwijze het politieke systeem van het land zal overnemen. Wij verwijzen hier niet enkel naar de Moslim Broederschap maar ook naar radicalere krachten, met inbegrip van de Salafisten – het meest radicale element – die in de verkiezingen eveneens als partij opkomen.

Aldus zal Egypte opgescheept worden met drie machtscentra die aan elkaar vijandig zijn: De militaire en defensie gevestigde orde, die problemen zullen hebben met eventueel verlies aan macht en reeds de oprichting eisen van een opperste defensieraad gebaseerd op het Turkse model die zich tegen het parlement en de regering zal verzetten; de religieuze gevestigde orde, die ongelooflijk genoeg de sterkste burgerlijke macht van het land zal worden, iets dat amper een jaar geleden nog onlogisch leek; en de derde factor, de straat en het geweld; of met andere woorden: de anarchie.

De Moslim Broederschap heeft geleerd dat het de straat tegen het militaire regime kan gebruiken, alhoewel zij zich tegelijk realiseert dat de straat zich eveneens tegen de beweging kan keren. Op het einde van de dag zou de anarchie daarin ook mee beslissen – de ontevreden, gewelddadige massa’s zullen de straten opzetten tegen iedereen die eender wie die aan de macht raakt.

Alhoewel Egypte graag naar zichzelf verwijst als het ‘land van instellingen’, heeft het geen echte democratische instellingen noch een cultuur van democratisch bestuur. In het vacuüm dat nu is gecreëerd, zien wij verwarring en anarchie bloeien. De Egyptenaren zijn er niet in geslaagd om te begrijpen dat de democratie een delicate materie is, dat rekening houdt en begrip opbrengt voor de ander, de verschillende en de zwakkere, eerder dan het te vertrappelen op de pleinen zoals bijvoorbeeld wat de Egyptische Koptische christenen werd aangedaan.

Als het wil slagen in de revolutionaire experimenten die ondernomen werden, dan moet de Egyptische maatschappij de cultuur mijden van het verheerlijken van het negatieve en het geweld en samenwerken aan een nieuwe visie van opbouw, rehabilitatie en ontwikkeling. Niet de holle slogans van Islamitische elementen die enkel verkiezingsdoeleinden dienen, maar eerder een nieuw nationaal momentum en een nieuwe prikkelende visie. Egypte houdt wel van dergelijke visies en zoals het gewoonlijk gaat zal het een dergelijke visie eveneens verheerlijken.

Maar indien zij er niet inslagen om dat te realiseren, is deze immense staat veroordeeld om nog dieper weg te zinken en ideologische verwarring onder ogen te zien aangezien de anarchie, die door het land zelf werd veroorzaakt, haar op de achtergrond uitlacht.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.