Arabische Lente Nachtmerrie 165ste aflevering: Arabellie in Egypte opnieuw ontbrand

Egyptenaren protesteren op het Tahrirplein in Kaïro, vrijdag 18 november 2011. De demonstratie werd georganiseerd door de Moslim Broederschap

Der Krieg der wunderbaren Arabellion ist in Ägypten neu entfacht

door Kybeline [bron]

vertaald door E.J. Bron [www.ejbron.wordpress.com]

De islamofiele multiculturalisten van Europa hebben de hele winter deze prachtige Arabellie, de strijd van de moslims in de Arabische landen “voor de democratie” en “voor de vrijheid” tegen de despoten en tegen wat al niet, zo geprezen, dat ze eigenlijk teleurgesteld en beschaamd zouden moeten zijn als ze het nieuws in deze dagen moeten verkondigen. Maar de Arabellie, de strijd van de moslims daar, gaat door en laat nu steeds meer zijn hatelijke tronie zien, zodat het nu zelfs voor de islamofiele journalisten moeilijk is om ermee te dwepen:

Op de vroege zondagochtend schoten sluipschutters in een menigte, die voor het gebouw van de staatsveiligheidsdienst in de havenstad Alexandrië demonstreerde. Ooggetuigen vertelden aan de krant “Al Ahram” dat er twee mensen zouden zijn gedood. Volgens informatie van het Ministerie van Gezondheid werd er een persoon doodgeschoten. In Cairo probeerden veiligheidstroepen op de vroege zondagochtend duizenden demonstranten van het Tahrir-plein te verjagen.

Daar kwam zaterdag tijdens zware ongeregeldheden een persoon om het leven. Volgens het ministerie van Gezondheid raakten er 750 mensen gewond, waarvan minstens 40 leden van de veiligheidstroepen. De politie zette rubberen kogels en traangas tegen de demonstranten in. Het Ministerie van Binnenlandse Zaken ontkende dat er rubberen kogels of scherpe munitie gebruikt zouden zijn. De demonstranten schreeuwden leuzen tegen het Ministerie van Binnenlandse Zaken en het leger.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Tienduizenden demonstranten
Vrijdag nog hadden tienduizenden mensen vreedzaam tegen de Militaire Raad gedemonstreerd. Enkele tientallen demonstranten hadden na de door de islamisten gedomineerde grote manifestatie op vrijdag tenten op het Tahrir-plein opgeslagen. Met de actie voor onbepaalde tijd protesteren ze tegen de voorgestelde wettelijke richtlijnen van de overgangsregering. Deze dienen o.a. de macht van het leger te garanderen.

Zaterdag ontruimde de politie echter de zitstaking, waarop steeds meer activisten probeerden het plein te heroveren. Volgens informatie van ooggetuigen werden politieagenten met stenen bekogeld. Volgens berichten van de staatstelevisie werd er ook een politieauto in brand gestoken. Volgens informatie van het Ministerie van Binnenlandse Zaken werden er 20 mensen gearresteerd. Zaterdagavond nog stroomden er steeds meer mensen naar het stadscentrum en richtten rondom het Tahrir-plein provisorische barricades op. Daarbij kwam het steeds opnieuw tot schermutselingen met de politie.

Men komt niet uit boven de afgezaagde frasen zoals “vreedzame demonstranten” of “kwade Militaire Raad”. Wie zijn de goeden? Waar zijn de strijders van de vrijheid, de goeden, die Moebarak verjaagd en hun vrijheid bevochten hadden? Wanneer men steeds dezelfde bijvoeglijke naamwoorden terugvindt en diegenen, die een half jaar geleden nog golden als “jeugdige demonstranten” nu chaotische daders worden (bijvoorbeeld in de Libië-oorlog), dan merkt men, dat onze kranten nauwelijks nog tot een realistische verslaggeving in staat zijn, omdat ze het al lang hebben verleerd de realiteit aan ons door te geven. Ze herhalen steeds opnieuw hetzelfde verhaal. Allen het land, het toneel verandert, en de namen. Maar steeds opnieuw heet het: “vreedzame demonstranten” strijden “voor meer vrijheid en democratie” en “slechte politieagenten” staan zwaarbewapend tegenover hen met welke wapens dan ook, zodat alles “gewelddadig eindigde”, “escaleerde” enz. Onder de “vrijheidsstrijders” bevonden zich dan dat en dat slachtoffer. Steeds hetzelfde verhaal uit Syrië, uit Londen, uit Athene, uit Tripolis, uit Occupy Wallstreet-Manhattan, uit Berlijn, uit…

Waar zijn de verschillen?
Ook al is deze strijd van de Arabieren zo brutaal, ze moeten er gewoon doorheen. Er is daar heel veel kwaad bloed gezet en ze moeten het uitvechten. De rest van de wereld zou er goed aan doen om de stromen islamitische vluchtelingen niet het land binnen te laten en zich zo weinig mogelijk met deze gevechten te bemoeien. Het is moeilijk te begrijpen, maar de culturen ontwikkelen zich nu eenmaal zo, dat ze veel kwaad bloed zetten of de boel in de soep laten draaien of hoe je het ook wilt noemen. Als het om dierlijke populaties zou gaan, dan zouden de mensen dit veel meer onbevangen kunnen benoemen. Maar het humanisme bindt onze tong te erg om objectief over zulke zaken te praten. Het is dus een ontwikkelingsstuwing, zoals in het tsaristische Rusland tot het einde van de 19e en begin van de 20e eeuw. Of zoals in Europa in de jaren-30. Of in China aan de vooravond van de revolutie.

Zulke opstanden en oorlogen hebben ook een reinigende werking, net zoals na een groot onweer of na de grote pestepidemieën in de Middeleeuwen. En de islamitische wereld moet zo´n proces meemaken. De wereldgemeenschap heeft hen teveel geholpen, teveel lasten van hen afgenomen. Daarom werd dit proces te lang vooruitgeschoven. Maar nu schijnt het met alle geweld te willen uitbreken. Er bestaat nauwelijks nog een islamitisch land dat echt stabiel is, dat niet op de een of andere manier wankelt. Om het even wat ze vertellen van wonderen over de islamitische moraal en wereldorde, om het even of ze slecht praten over de “decadentie van het Avondland”. Dat waren slechts mythes. Nu ziet men de realiteit: de islamitische samenleving is veel zieker dan die van het Avondland of van de Oost-Aziatische samenlevingen. Daarom breekt dat daar allemaal uit. Om het even hoe pijnlijk en brutaal het zal zijn, daar moeten ze gewoon door.