De geschiedenis en betekenis van ‘Palestina’ en ‘Palestijnen’ [Joseph E. Katz]

Mahmoud Abbas onthult zijn blauwdruk van de Palestijnse staat.
Aldus ontstonden zijn schaalmodellen van talrijke imaginaire voertuigen, vliegtuigen, ballonnen of helikopters in alle mogelijke origineel-verrassende vormen. Het zijn evenveel varianten op de droom van het vliegen van de mythologische figuur Icarus. Of deze tuigen echt kunnen vliegen is deel van het mysterie en de aantrekkingskracht.[Uit een beschrijving van de kunstobjecten van de beroemde Antwerpse beeldhouwer Panamarenko]

The History and Meaning Of “Palestine” and “Palestinians”

door Joseph E. Katz [bron]
vertaling: Aukina Dokter

  • “Er bestaat niet zoiets als een Palestijns-Arabische natie… Palestina is een naam die de Romeinen aan Eretz israel gaven met het uitdrukkelijke doel om de Joden te treiteren… Waarom zouden wij gebruik maken van die hatelijke naam die bedoeld is om ons te vernederen?”
  • “De Britten kozen er voor het land dat ze onder hun controle hadden, Palestina te noemen, wat de Arabieren op pikten als hun naties zogenaamde naam uit de oudheid, maar ze konden het niet eens goed uitspreken en maakte er Falastin van een fictieve entiteit.” [Golda Meir geciteerd door Sarah Honig, The Jerusalem Post, 25 november 1995]

Palestina heeft nooit bestaan als een autonome entiteit.

  • “Er is geen taal bekend die Palestijns word genoemd. Er is geen duidelijke Palestijnse cultuur. Er is nooit een land geweest die bekend staat als Palestina bestuurd door Palestijnen. Palestijnen zijn Arabieren, niet te onderscheiden van Jordaniërs (ook een recente uitvinding), Syriërs, Libanezen, Irakezen, enz.”
  • “Houdt in gedachten dat de Arabieren 99,9 procent van het Midden-Oosten onder controle hebben. Israël staat voor een tiende van een procent van de landmassa. Maar ook dat is nog te veel voor de Arabieren. Ze willen het allemaal hebben. En dat is uiteindelijk waar de gevechten in Israël over gaan vandaag de dag… Ongeacht hoeveel landconcessies de Israëli’s zullen maken, het zal nooit genoeg zijn.” [Uit Mythen van het Midden-Oosten door Joseph Farah, Arabisch-Amerikaanse redacteur en journalist, WorldNetDaily.Com11 oktober 2000.]
  • “Vanaf het einde van de Joodse staat in de oudheid tot aan het begin van de Britse overheersing, was het gebied dat nu aangeduid wordt met de naam Palestina, geen land en had geen grenzen, alleen administratieve grenzen.” [Professor Bernard Lewis, Commentary Magazine, januari 1975.]

Spreken en schrijven over Israël en het Midden-Oosten zijn voorzien van de zelfstandige naamwoorden Palestina en Palestijns en de uitdrukkingen de Palestijnse gebieden en zelfs de door “Israël bezette Palestijnse gebieden.” Maar al te vaak worden deze termen gebruikt met betrekking tot hun historische of geografische betekenis, zodat het gebruik illusies creeert in plaats van de werkelijkheid verheldert.

Is Jordanië Palestina? Hieronder zijn twee Jordaanse staat postzegels. Aan de linkerkant, een zegel uit 1949 met een foto van Koning Abdullah van het koninkrijk Jordanië dat het label Palestina in het Engels en Arabisch draagt. Aan de rechterkant een postzegel uit 1964 met de foto van koning Hoessein en laat een map zien van het mandaat Palestina als een onverdeeld gebied van zowel het huidige Israël en Jordanië.


Wat betekent ‘Palestina’?
Het is nooit de naam van een natie of staat geweest. Maar het is een geografische term gebruikt om de regio aan te wijzen in die tijd in de geschiedenis toen daar geen volk of staat aanwezig was.

Het woord zelf is afgeleid van Pelesjet een naam die vaak voorkomt in de Bijbel en wat in het Engels Filistijn geworden is. De Filistijnen waren mediterrane volkeren uit Klein-Azië en Griekse plaatsen. Ze bereikten de zuidelijke kust van Israël in verschillende golven. Een groep kwam in de pre-patriarchale periode en vestigde zich ten zuiden van Beersjeba in Gerar, waar ze in conflict kwamen met Abraham, Izak en Ismaël. Een andere groep was afkomstig uit Kreta nadat een poging tot een invasie van Egypte door Ramses III in 1194 BCE afgeslagen was. Ze bezetten het zuidelijke kustgebied, waar ze vijf nederzettingen stichten (Gaza, Askhelon, Ashdod, Ekron en Gat.) In de Perzische en Griekse periodes kwamen buitenlandse kolonisten voornamelijk uit de Middellandse Zee eilanden en die veroverden de Filistijnse districten. Vanaf de tijd van Herodotus noemden de Grieken de oostelijke kust van de Middellandse Zee “Syrië Palaestina.”

De Filistijnen waren geen Arabieren en zelfs geen Semieten. Ze waren het nauwst verwant met de Grieken. Ze spraken geen Arabisch. Ze hadden geen etnische, taalkundige of historische connecties met Arabië of de Arabieren. De naam Falastin dat de Arabieren vandaag de dag gebruiken voor Palestina, is niet eens een Arabische naam. Het is de Arabische uitspraak van het Grieks-Romeinse Paelastina, welke is afgeleid van de Pelesjet, (wortel Pelesj.) Dat was een algemene term voor ‘verdelers’, indringers of overvallers. Hiermee werd de invasie van de Filistijnen en de verovering van de zeekust bedoeld.

Het gebruik van de term Palestijnen voor een Arabische etnische groep, is een moderne politieke creatie die niet gesteund wordt door de feiten en heeft nooit een internationale of academische geloofwaardigheid gehad vóór 1967.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Hoe is het land van Israël ‘Palestina’ geworden?
In de eerste eeuw na Chr. verpletterden de Romeinen het onafhankelijke koninkrijk van Judea. Na de mislukte opstand van Bar Kochba in de tweede eeuw na Chr. besloot de Romeinse keizer Hadrianus om de totale identiteit van Israël, Juda, Judea geheel uit te roeien. Daarom nam hij de naam Palestina en plaatste die over het totale grondgebied van het land Israël. Tegelijkertijd veranderde hij de naam van Jeruzalem in Aelia Capitolina.

De Romeinen doodden vele Joden en verkochten er nog veel meer in slavernij. Sommige van de overlevenden die nog in leven waren en vrij, verlieten het verwoeste land, Maar het land is nooit helemaal verlaten geweest. Er is nooit een tijd geweest dat er geen joden en joodse gemeenschappen waren, hoewel de grootte en de condities van deze gemeenschappen enorm heen en weer schommelde.

De geschiedenis van Palestina
Duizenden jaren voordat de Romeinen Palestina uitvonden stond het land bekend als Kanaän. De Kanaänieten hadden vele kleine steden staatjes, waarvan elk van hen soms zelfstandig waren en soms een vazal van een Egyptische of Hettitische koning. De Kanaänieten zijn nooit verenigd geweest tot een staat. Na de uittocht uit Egypte, waarschijnlijk in de dertiende eeuw voor Christus of misschien wel eerder, vestigden de kinderen van Israël zich in het land Kanaän. Daar vormden ze eerst een stammen confederatie en daarna de Bijbelse koninkrijken van Israël en Juda en het post-bijbelse koninkrijk van Judea.

Vanaf het begin van de geschiedenis tot op de dag van vandaag was Israel-Juda-Judea de enige verenigde onafhankelijke soevereine natie-staat die ooit heeft bestaan in Palestina ten westen van de rivier de Jordaan. (In bijbelse tijden hadden, Ammon, Moab en Edom en Israël het land ten oosten van de Jordaan, maar ze verdwenen in de oudheid en geen enkele andere natie nam hun plaats in, tot dat de Britten Trans-Jordanië uitvonden in de jaren 1920.)

Na de Romeinse verovering van Judea werd Palastina een provincie van het heidense Romeinse Rijk en daarna van het christelijke Byzantijnse Rijk en heel kort van het Zoroastrische Perzische Rijk. In 638 CE nam een Arabische islamitische kalief Palastina af van het Byzantijnse Rijk en maakte het tot een deel van een Arabisch-islamitisch rijk. De Arabieren die geen eigen naam hadden voor deze regio hebben de Grieks-Romeinse naam Palastina geadopteerd, wat zij uitspraken als Falastin.

In die periode werd een groot deel van de gemengde bevolking van Palastina gedwongen zich te bekeren tot de islam en namen ze de Arabische taal aan. Zij waren onderdanen van een verre kalief die hen bestuurde vanuit zijn eigen hoofdstad, dat was eerst vanuit Damascus en later vanuit Bagdad. Zij werden geen natie of een onafhankelijke staat, en ontwikkelden geen specifieke maatschappij of cultuur.

In 1099 veroverden de katholieke christelijke kruisvaarders uit Europa Palestina-Falastin. Na 1099 is het nooit meer onder Arabische heerschappij geweest. Het christelijke koninkrijk van de Kruisvaarders was politiek onafhankelijk, maar ontwikkelde nooit een nationale identiteit. Het bleef een militaire voorpost van het christelijke Europa en duurde minder dan 100 jaar. Daarna werd Palestina verbonden met Syrië als een onderworpen provincie eerst van de Mammelukken, een etnisch gemengde slaven-strijders die hun basis in Egypte hadden gevolgd door de Ottomaanse Turken die Istanboel als hun hoofdstad hadden.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog pakten de Britten Palestina van de Ottomaanse Turken af. Aan het einde van die oorlog stortte het Ottomaanse Rijk in elkaar en werden de overmeesterde provincies waaronder Palestina, toegewezen aan de Britten om tijdelijk geregeerd te worden als een mandaat van de Volkerenbond.

Het Joodse Nationale Tehuis
Reizigers die naar Palestina gingen van uit de westerse wereld lieten verslagen achter van wat ze daar gezien hebben. Het thema van deze rapporten was somber. Het land was leeg, verwaarloosd, verlaten, zonder inwoners en vervallen tot ruïnes.

  • “Er was niets meer te zien van Jeruzalem dan een klein beetje van de oude muren die nog waren overgebleven en al de rest is gras, mos en onkruid.” [Een Engelse pelgrim in 1590]
  • “Het land is in aanzienlijke mate zonder inwoners en daarom is haar grootste nood de behoefte om bevolkt te worden.” [De Britse consul in 1857]
  • “Er is zelfs niet een enkel dorpje te vinden in het gehele dal van Jizreël – 30 mijl in beide richtingen is er niets te zien… Men kan tien mijl hier in de hele buurt rondrijden zonder zelfs maar tien mensen tegen te komen. Om het soort van afzondering te vinden die een mens eenzaam maken, moet je naar Galilea komen. Nazareth is verloren. Jericho ligt er bij als een vermolmde ruïne. Bethlehem en Bethany in hun armoede en vernedering, worden door geen enkel levend wezen bewoond. Een desolaat landschap waarvan de bodem rijk genoeg is, maar dat geheel word overgelaten aan het onkruid. Een stille treurige uitgestrektheid. Een woesternij. We zijn geen enkel menselijk wezen tegen gekomen op de hele route En er is zowat nergens een struik of een boom te zien. Zelfs de olijfboom en de cactus, snelle vrienden van waardeloze grond, hebben bijna het land verlaten. Palestina zit in zak en as, woest en onaantrekkelijk.” [Mark Twain in The Innocents Abroad, 1867]

De restauratie van het desolate en onaantrekkelijk land, begon in de tweede helft van de negentiende eeuw met de komst van de eerste joodse pioniers. Hun werk creeerde nieuwe en betere condities en mogelijkheden, die op hun beurt vele migranten aantrokken uit vele delen van het Midden-Oosten, zowel Arabieren als anderen.

De Balfour Verklaring van 1917, bevestigd door het mandaat van de Volkerenbond, verplichtte de Britse regering tot het principe dat Zijne Majesteits regering welgevallig keek naar de oprichting in Palestina van een Joods Nationaal Tehuis en dat ze hun best zullen doen om de verwezenlijking van deze doelstelling te vergemakkelijken. Het specificeerde dat dit gebied open was voor een besloten Joodse nederzetting en dat de rechten van alle inwoners die reeds in het land waren, beschermd zouden worden.

Het Mandaat Palestina bevatte oorspronkelijk al het land wat nu Jordanië is, alsmede alles wat nu Israël is en de gebieden die daar tussenin liggen. Toen echter Groot-Brittannië ’s beschermeling Emir Abdullah werd gedwongen om het voorouderlijke Hasjemitisch domein in Arabië te verlaten, creëerde de Britten een rijk voor hem dat bestond uit al het land van de mandaat Palestina ten oosten van de rivier de Jordaan. Er bestond geen traditionele of historische Arabische naam voor dit land, dus werd het genoemd naar de rivier: eerst Trans-Jordanië en later Jordanië.

Door deze politieke daad, die de voorwaarden van de Balfour Verklaring en het mandaat schonden, hebben de Britten meer dan 75 procent van het Joods Nationaal Tehuis afgesneden. Geen enkele jood werd het ooit toegestaan om in Trans-Jordanië/Jordanië te verblijven.

Minder dan 25 procent bleef er over van het Mandaat Palestina voor de Joden, en zelfs in dit overblijfsel overtreden de Britten constant de Balfour- en Mandaat eisen voor een Joods Nationaal Thuis en voor de “besloten joodse nederzetting”. Zij beperkten constant waar de joden land konden kopen en waar ze konden wonen en bouwen en waar ze boerderijen konden neerzetten of werken.

Na de Zesdaagse Oorlog in 1967 was Israël eindelijk in staat om een klein deel van het land waarvan de joden waren buitengesloten door de Britten, te gaan bewerken. Opeenvolgende Britse regeringen veroordeelden regelmatig hun nederzetting als illegaal. In werkelijkheid waren het de Britten die illegaal handelden door de joden toegang te weigeren in deze gedeeltes van het Joods Nationaal Tehuis.

Wie is Palestijn?
Gedurende de periode van het mandaat, was het de Joodse bevolking dat bekend stond als Palestijnen, inclusief degenen die in het Britse leger diende in de Tweede Wereldoorlog.

Het Britse beleid deed alles om hun aantal te beperken en ook beperkten ze de Joodse immigratie. In 1939 maakte het Witboek vrijwel een einde aan de toelating van Joden naar Palestina. Dit beleid werd het strengst opgelegd op het moment dat een Joods thuisland het meest dringend nodig was, na de opkomst van de Nazi’s in Europa. De Joden die het lege land van Palestina hadden kunnen bewerken en zo een erfenis hadden kunnen opbouwen voor hun nakomelingen, stierven in plaats daarvan in de gaskamers van Europa, of kwamen om in de zeeën die ze probeerden over te steken om in het Beloofde Land te kunnen komen.

Op hetzelfde moment dat de Britten de poorten van Palestina voor de joden dicht sloegen, negeerden ze de massale illegale immigratie naar het Westen van Palestina uit Arabische landen zoals Jordanië, Syrië, Egypte en Noord-Afrika. In 1939 merkte Winston Churchill op dat “Verre van vervolgd et worden, zijn het de Arabieren die masaal het land binnen kwamen en zich vermenigvuldigden.” Exacte bevolkingsstatistieken geven kan problematisch zijn, maar het lijkt erop dat in 1947 het aantal Arabieren ten westen van de rivier de Jordaan zo ongeveer ver verdrievoudigd zijn van wat het in 1900 was geweest.

De huidige mythe is dat deze Arabieren al lang in Palestina waren gevestigd, totdat de joden kwamen en ze “ontheemden”. Het feit is echter, dat de recente Arabische immigratie naar Palestina de joden hebben “ontheemd.” Dat de enorme toename van de Arabische bevolking zeer recent is, werd bevestigd door de uitspraak van de Verenigde Naties: Dat elke Arabier die 2 jaar in Palestina heeft gewoond voor 1948 en toen weg is gegaan, gekwalificeerd wordt als zijnde “Palestijnse vluchtelingen.”

Geregeld gebruik van bevolkingsstatistieken voor Joden en Arabieren in Palestina gaan zelden na hoe die verhoudingen zo tot stand zijn gekomen. Een van de factoren is dat de Britse politiek zich bezig hield met het weren van joden, terwijl het ze de Arabieren binnen haalden. Een andere factor is het geweld dat gebruikt werd bij het doden en uitdrijven van de joden zelfs wanneer zij daar reeds lang gevestigd waren.

Zo bijvoorbeeld: De joodse ban met Hebron gaat terug tot Abraham en er heeft een Israëlitische-Joodse gemeenschap bestaan sinds de tijd van Jozua, lang voordat het koning David ’s eerste hoofdstad werd. In 1929 hebben Arabische relschoppers met de passieve toestemming van de Britten bijna de gehele Joodse gemeenschap gedood of verdreven.

Een ander voorbeeld: In 1948 nam Trans-Jordanië veel van Judea en Samaria in beslag (het gedeelte dat zij nu de Westelijke Jordaanoever noemen), en Oost Jeruzalem en de Oude Stad. Zij doodden of verdreven elke Jood die zich daar bevond..

Het word nu vaak voorgesteld als een beginsel van internationale wet en moraal dat alle plaatsen die de Britten en de Arabieren Judenrein verklaard hebben, voor altijd zo moeten blijven. Tegengesteld daaraan, heeft het uiteindelijk aan Israël toegewezen 17 procent van het Mandaat Palestina met een grote en snel toenemende bevolking van Arabische burgers.

Van Palestina tot Israël
Wat zou er met “Palestina” gebeuren na het mandaat? Deze vraag werd gesteld door verschillende Britse en internationale commissies en andere organen, dat zijn hoogtepunt bereikte met de Verenigde Naties in 1947. Tijdens de diverse beraadslagingen gaven Arabische ambtenaren, woordvoerders en schrijvers hun mening over “Palestina”.

  • “Er bestaat geen land dat Palestina heet. Palestina is een term die de zionisten hebben uitgevonden. Ons land was eeuwenlang een deel van Syrië. Palestina is ons vreemd. Het zijn de zionisten die dit geïntroduceerd hebben.” [Een locale Arabische leider tegen de Britse Peel Commissie in 1937]
  • “Er bestaat niet zoiets als Palestina in de geschiedenis, absoluut niet!” [Professor Philip Hitti, Arabische historicus van de Anglo-Amerikaanse Onderzoekscommissie 1946]
  • “Het is algemeen bekend dat Palestina niets anders is dan het zuiden van Syrië.” [Een afgevaardigde van Saoedi Arabië tegenover de VN-Veiligheidsraad in 1956]

In 1948 hadden de Arabieren nog steeds niet hun oude natie van Falastin ontdekt. Toen ze de helft van Palestina ten westen van de rivier de Jordaan aangeboden kregen als staat, werd dat aanbod heftig afgewezen. Zes Arabische staten begonnen met een oorlog van vernietiging tegen de ontluikende staat Israël. Hun doel was niet om een onafhankelijke Falastin vast te stellen. Hun doel was om het westelijk gelegen Palestina onder elkaar te verdelen.

Ze slaagden er niet in om Israël te doden, maar Trans-Jordanië slaagde erin Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) en Oost-Jeruzalem in te nemen, waarbij al de Joden die toen leefden in die plaatsen verbleven werden gedood of verdreven. En aan de Joden uit alle volken werd een verbod opgelegd de joodse heilige plaatsen te bezoeken. Egypte slaagde erin om de Gazastrook in te nemen. Deze twee Arabische staten hebben dit land bezet gehouden tot 1967. Vervolgens lanceerden ze een nieuwe oorlog van vernietiging tegen Israël, en als gevolg daarvan verloren ze het land wat ze hadden ingepikt in de oorlog van 1948.

In die 19 jaren, tussen 1948 en 1967 hebben Jordanië en Egypte nooit aangeboden om die landen af te staan om een onafhankelijke staat Falastin te stichten. De Palestijnen hebben hier ook nooit naar gezocht. Niemand in de wereld heeft dat ooit gesuggereerd en nog veel minder hebben ze dat geëist.

Uiteindelijk werd in 1964 de Palestijnse Bevrijdingsbeweging opgericht, met een Handvest waarin haar enige doelstelling werd afgekondigd met name de vernietiging van Israël te bewerkstelligen. Met dat doel hielpen zij het [de Joden] met het neerslaan van de Arabische aanval op Israël in 1967.

Het resultaat van die aanval toen, inspireerde een verandering in de publieke retoriek. Als propaganda klinkt het beter om te spreken over de bevrijding van Falastin dan van de vernietiging van Israël. Een groot deel van de wereld, regeringen, de media en de publieke opinie, accepteren nagenoeg zonder twijfel of zonder een ernstige analyse, de nieuw opgeschoten mythe van een Arabische natie van Falastin, waarvan het grondgebied onrechtmatig bezet wordt door de Joden.

Sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog hebben de Arabieren van het Midden-Oosten en Noord Afrika 99,5 procent van het land gekregen waarvan zij beweerden dat het hun toebehoorde. Lord Balfour sprak ooit de hoop uit dat omdat de Arabieren zo veel is gegeven, ze de joden dat “kleine stukje” land niet zouden “misgunnen”.

2 gedachtes over “De geschiedenis en betekenis van ‘Palestina’ en ‘Palestijnen’ [Joseph E. Katz]

  1. Bedankt voor de vertaling Aukina. Wat er nog wel bij gezegd mag worden is dat de Arabische taal de letter P niet kent en daarom wordt het ‘Falastin’.

    Like

  2. In het kader van een opleiding kreeg ik de opdracht om een verslag te maken over politiek. Omdat Israël toen 60 jaar bestond heb ik gekozen voor het Israëlische/Palestijnse conflict.

    Ik heb dan ook een verslag kunnen maken die in grote lijnen hier op lijkt.

    Wie naar feiten en geschiedenis kijkt komt uit bij wat Joseph E. Katz hier zegt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.