Bij de 20ste verjaardag van de Oslo-catastrofe [Barry Chamish]

Bij de 20ste verjaardag van de Oslo-catastrofe

door Barry Chamish [bron]
vert. Aukina Dokter

Terwijl ik in de Jom Kipoer dienst stond drong het opeens tot me door, dit komende jaar is de 20ste verjaardag van de Oslo-onderhandelingen. Twintig jaar geleden heb ik samen met mijn buurman Joel Bainerman in Bet Shemesh boek contracten ondertekend en begon er een intensief onderzoek, dat in het voorjaar van 1992 zou leidden tot het ontstaan van mijn boek De val van Israël (Canongate Publishers) en tot Joel’s boek, Crimes Of The President (SPI Books).

Barry Chamish

Het hoogtepunt van het onderzoek was Joel’s Iran-Contra en met zijn toestemming hebben zijn ontdekkingen een prominente plaats gevonden in mijn boek. Geen van ons beiden realiseerden zich in de eerste instantie, dat we de lelijke criminaliteit hadden bloot gelegd die leidde tot de Oslo verkoop van Israël. Hier is een samenvatting van Joel’s ontdekkingen.

In 1984/5 stuurde marine klerk Jonathan Pollard pakken met gestolen documenten naar de Israëlische premier Shimon Peres, waarvan één in het bijzonder de aandacht van Peres had getrokken. Hij ontdekte dat er een schip met wapens op weg was vanuit Griekenland naar Libanon om daarmee de vrijlating van Amerikaanse gijzelaars af te kopen. Peres verzamelde snel zijn versie van een dreamteam dat bestond uit Al Schwimmer, David Kimche en Ofir Nimrodi.

Dezen zond hij in september van 1985 naar Washington om de Reagan / Bush regering te chanteren, tot de uitbreiding van een eenmalige wapenruiloperatie voor gijzelaars in Libanon, tot een grootschalige scam om de 52 Amerikaanse gijzelaars die in handen van Iran waren vrij te kopen.

Peres zou zijn aandeel van de buit krijgen door wapens afkomstig uit Israël te leveren. Al snel aan het begin van de illegale operatie werden Peres mannen betrapt en namen zij ontslag uit hun posites. Onverschrokken huurde Peres een zekere Amiram Nir in om de plaats van deze drie mannen in te nemen.

Nir werkte samen met Oliver North aan de explotatie van de Iraniërs. Toen werd North gedagvaard om te getuigen in wat later een congres strafzaak werd. Nir werd eveneens naar Washington ontboden om te getuigen. Nir maakte voorbereidingen om zijn getuigenis af te leggen.. Een getuigenis die de carrières van George Bush en Peres zou laten eindigen in lange gevangenisstraffen.

Verder lezen KLIKKEN op –>

Maar gelukkig voor hen beiden verongelukte Nir vlak voor zijn vertrek om te getuigen in een Cessna vliegtuigje dat verongelukte in Mexico. Nir was het enige slachtoffer van de Cessna crash in Mexico. Uit Joel’s onderzoek werd bewezen, dat Nir Bush in het King David Hotel in Jeruzalem ontmoet had en hem waarschuwde dat deze operatie geen vreedzame gevolgen zou hebben. “We hebben te maken met de meest radicale elementen,” zei hij.

Bush loog tegen de Congres commissie en beweerde dat hij zich niets herinnerde over zijn ontmoeting met Nir. En Nir heeft het niet overleefd om hem eraan te kunnen helpen herinneren, over wat hij beweerde te hebben vergeten. Joel was zo’n geweldige onderzoeker dat hij de namen ontdekte van de zes passagiers op de fatale crash van Nir en heeft zelfs de femme fatale gevonden die naar blijkt haar naar haar huis in Ontario heeft kunnen volgen.

De moord op Nir redde Bush, maar hij kreeg zijn wraak. Op 17 september 1992 in Kennebunkport Maine, beval president Bush de nieuwe Israëlische premier Yitzchak Rabin om te beginnen te onderhandelen met de PLO. De Oslo-onderhandelingen begonnen in het geheim die november. En hiermee was het begin van het einde van Israël gestart.

Kijk nu naar de timing:
In september 1992 besloten Joel en ik onze talenten te bundelen, in een maandelijkse nieuwsbrief genaamd Inside Israël. Ons eerste nummer werd uitgebracht in november 1992. We waren de echte Oslo Vrede kwakkel vanaf het begin af aan, gaan onderzoeken. Hoe we aan onze inlichtingenbronnen kwamen? Hebben de namen Shishi, Monitin, Vreyma, Haolam Hazeh, Hadashot of Davar nog voor iemand enige betekenis? Dit waren echte onderzoeks-kranten en tijdschriften en we lazen ze allemaal.

We isoleerden de belangrijkste artikelen en belden dan de journalisten hierover op. Post Oslo werden deze publicaties allemaal afgesloten onder verschillende voorwendsels. De Israëlische pers is niet meer vrij. Zonder Haolam Hazeh, zouden we nooit hebben ontdekt dat Israël duizenden vooral Jemenitische baby’s ontvoerde tijdens de jaren 50.

Wij gaven het verhaal zijn sadistische twist door de gefabriceerde mythe te weerleggen, dat deze baby’s waren geadopteerd door kinderloze joodse stelletjes en beter af waren zo. Onze gesprekken leidde ons tot de conclusie dat de meeste van deze baby’s waren gestorven na een intense lijdensweg, als onderdeel van de bestralingsexperimenten in Amerika. Zonder Shishi zouden we nooit hebben vermoed dat Shimon Peres het Vaticaan aanbood Jeruzalem over te nemen als de nieuwe gouverneurs als onderdeel van de geheime clausules van Oslo.

Zonder Chadashots de Arabische Zaken, van verslaggever Yehoshua Meiri, zouden wij nooit hebben geweten dat er  werd vals gespeeld bij de verkiezingen die Rabin en de Labourpartij vooruit brachten. Door dat de Labourpartij een deal met Arafat had afgesloten waarbij deze de Israëlische Arabieren opdracht gaf voor de Labourpartij of de linkse Meretz partij te stemmen.

In ruil daarvoor zou de nieuwe regering Arafat belonen met een eigen staat. Het aantal Arabische Knesset-leden daalde van 17 naar 4. En het aantal zetels voor de Labour partij en Meretz steeg evenredig. Ik geef toe dat ik een persoonlijke appeltje te schillen had met de regering over Oslo.

Tien jaar eerder vocht mijn brigade in Libanon om dat land van de PLO te ontdoen. Drie man van mijn brigade stierven, inclusief mijn vriend Tzvi Wolfe. De PLO werd verwijderd uit Libanon en terreur was nu onder controle. Waarom zou een Jood deze offers te niet doen door de terroristen terug te brengen? Het antwoord werd verstrekt door Joel en mijn vriend Rabbi Marvin Antelman.

Hij gaf me met zijn boek, To eliminate the opiate, die als onderwerp heeft hoe de stichtende vaders van Israël geloven in de anti-joodse leer van Shabtai Tzvi en Jacob Frank. Marvin belde me wekelijks op gedurende vele jaren en we wisselden perspectieven uit. Het duurde jaren voor mij om te kunnen begrijpen dat, hoe ongelooflijk het ook mag klinken, uit Marvin’s antwoord blijkt dat hij de enige was die het bij het rechte eind had.

Inside Israël liet zijn laatste stemgeluid horen in maart 1997 toen de National Review een lang stuk gepubliceerd van Joel en mij genaamd The Peres Gambit. Toen kwam het internet en het nut van maandelijkse nieuwsbrieven zoals die van ons verdween. Nog maar twintig jaar geleden zat ik in sjoel in een trots Israël, vol vertrouwen dat ons leger ons nooit in de steek zou laten.

De PLO was zo goed als dood en failliet en wij waren koningen in ons kasteel. De nieuwe post-Oslo generatie is niet te vergelijken met de Israëli’s uit mijn tijd. Ze denken dat ze iets verkeerd hebben gedaan, terwijl ze zijn omgeven door lelijke grijze muren, om zo hun Oslo partners er van te weerhouden ze te vermoorden. Een gelukkig twintigste verjaardag, Israël!