Geen soevereine Palestijnse staat maar directe annexatie van de Westbank

No to statehood, yes to annexation

door Dani Dayan [bron: JP]

Het vredesproces zit muurvast; het wordt tijd voor Israël om haar burgers en belangen veilig te stellen door de bevolkingscentra in Judea en Samaria te annexeren.

Maandenlang werden de diplomatieke gebeurtenissen, bekend onder het modewoord “september”, beschreven als een dreigende crisis.

Dani Dayan

Niets kon verder van de waarheid zijn geweest dan dit. Eerst en veruit het belangrijkste, bood het Palestijnse verzoek [om erkenning van Palestijnse soevereiniteit door de V.N.] Israël een unieke gelegenheid: een kans om een einde te maken, voor eens en voor altijd, aan de schertsvertoning die reeds 18 jaar ononderbroken aan de gang is sinds het ondertekenen van de Oslo Akkoorden. Het is die poppenkast die ons weerhouden heeft van om het even welke vooruitgang te boeken in onze verhoudingen met de Palestijnen.

Sinds Yitzhak Rabin en Yasser Arafat die pathetische overeenkomst ondertekenden, die in het geheim in de Noorse hoofdstad werd gefabriceerd, heeft de hele wereld meegespeeld in deze schijnvertoning. In het begin was het spel nog vrij onschuldig, zoals kinderen die werkelijk geloven dat zij tot een nieuwe wereld zouden leiden. Maar tijdens de voorbije paar jaren, is het spel cynisch omgedraaid, ondanks het feit dat iedereen weet dat het spel geen enkel doel dient, heeft toch niemand kunnen ophouden het spel mee te spelen.

De Oslo Akkoorden, de Wegenkaart voor de Vrede [Road Map], het diplomatieke proces, twee staten voor twee volkeren – elk van deze zijn synoniemen voor een situatie die nooit tot een overeenkomst of tot vrede kunnen leiden. De aanbiedingen van toenmalig premier Ehud Barak in Camp David, de parameters van Clinton in Washington, de beloften van voormalig premier Ehud Olmert in Jeruzalem – geen hiervan heeft om het even welke overeenkomsten geproduceerd.

Er is altijd één of andere retrospectieve waarom er niets is dat werkt. Maar toch wordt de meest simpele, duidelijke en correcte verklaring opzij geschoven: Het Israëlische minimum en Palestijnse minimum overlappen elkaar simpelweg niet. Wanneer een wiskundige dit type van vergelijking tegenkomt, zou hij zich zeer gefrustreerd voelen, maar hij weet dat zelfs jarenlange pogingen hem geen oplossingen zullen brengen. Het is alleen maar verloren tijd.

Er is geen oplossing voor  het systeem van vergelijkingen in het Midden-Oosten, gedeeltelijk omdat de Palestijnen nooit de terugkeer van de vluchtelingen zullen opgeven en omdat de Joden nooit de Tempelberg zullen opgeven, maar in hoofdzaak omdat de Palestijnen een staat willen vestigen zonder een eind aan het conflict te willen maken. Zij willen hun staat gebruiken als een springplank naar de aan de gang zijnde vernietiging van de Staat Israël, net zoals de Palestijnse staat in Gaza dat wil die al zo ’n zes jaar bestaat.

De rauwe en veel besproken deelname van volksvertegenwoordiger in de Knesset Ahmed Tibi in de Palestijnse delegatie in de Verenigde Naties, benadrukt enkel dit punt: de Palestijnse staat zal optreden als de beschermheer van de Israëlische Arabieren en in hun naam handelend, zal het nationale – en niet enkel burgerlijke of persoonlijke – rechten voor de Israëlische Arabieren opeisen.

Het siert premier Benjamin Netanjahoe dat hij de situatie begrijpt en hij maakte dit duidelijk op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Hij verklaarde ontegenzeglijk en in vloeiend Engels dat de Palestijnen een staat willen vestigen zonder vrede. Maar jammer genoeg, trok hij niet de juiste conclusie. President Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit uitnodigen om hem te ontmoeten, toen ze tegelijk in de V.N. waren, of in Jeruzalem of in Ramallah samen te komen, was totaal onnodig.

Waarom ons blijven ergeren? Waarom nog meer jaren verspillen aan vruchteloze besprekingen of tijdens nutteloze onderhandelingen die slechts een extra inkomen verstrekken aan de eigenaars van vijfsterrenhotels en conferentiecentra over de hele wereld? Waarom een proces voortzetten dat niets anders dan frustratie en vernedering aan de ene Amerikaanse president na de andere heeft voortgebracht? In de huidige constellatie, is het diplomatieke proces niet alleen nutteloos – het werkt averechts. Moesten Israël, de Palestijnen en de wereld zichzelf bevrijden van hun obsessie om het onmogelijke te realiseren, en in plaats van al hun energie en fondsen aan wat wel mogelijk is zouden wijden, dan zouden daar zowel de Joden als de Palestijnen ervan profiteren. De vluchtelingenkampen bijvoorbeeld, zouden kunnen worden herbouwd.

Als wij een definitief einde konden maken aan deze overbodige schertsvertoning, als wij enkel het eenvoudige feit zouden aanvaarden, met name dat wij allen diep in onze harten weten wat de waarheid is – dat er geen Palestijnse staat gaat komen – dan zouden we achter blijven met drie mogelijkheden. De eerste – een eenzijdige Israëlische terugtrekking en de sleutels in de lucht gooien voor wie hen kan vangen – is een gewelddadige dood gestorven met de “disengagement” strategie [vb.het ontruimen van sommige Joodse gebieden zoals Gush Katif in Gaza in 2005 die het Palestijns geweld en terreur vanuit Gaza alleen maar deed toenemen.]  Om het even welke redelijke Israëliër begrijpt dat dit pure zelfmoord zou zijn voor Israël.

De tweede – het handhaven van en het afdwingen van het huidige status quo – is een mogelijkheid. In tegenstelling tot de meningsverschillen met de Amerikaanse staatssecretaris Hillary Clinton die beweert dat een status quo niet duurzaam is, kan het status quo – om hier even een terminologie te gebruiken die wordt gebruikt in spelletjes  – zorgen voor een stabiel evenwicht. Maar dit zou voor Israël niet bijzonder optimaal zijn.

In de definitieve analyse, zullen de Israëlische belangen en de belangen van het volledige gebied het best gediend worden wanneer Netanjahoe voor hetzelfde beleid zou kiezen als zijn voorganger Menachem Begin, die deze 30 jaar geleden met betrekking tot de Golanhoogten  voerde. Wanneer Begin zich realiseerde dat er geen kans meer bestond op een akkoord met Syrië, besloot hij dat de Golanhoogten de gevangene zou worden van Arabische onverzettelijkheid en voerde hij de Israëlische wetten in over de gebieden.

Kort samengevat: de derde optie is de annexatie. Het gebied, dat in de Oslo Akkoorden wordt aangeduid als “Gebied C” en waarmee de woonplaatsen worden bedoeld waar meer dan 350.000 Israëliërs leven en slechts zowat 50.000 Palestijnen, moet een integraal deel van de Staat Israël worden.

Er zijn tijden wanneer Israël het lot in eigen handen moet nemen, zelfs als dit tegen de wil ingaat van de wereldopinie. Dat is wat David Ben-Gurion deed toen hij de oprichting van de Staat Israël uitriep. Dat is wat Levi Eshkol deed toen hij in 1967 besliste om tot een preventieve aanval over te gaan. Dat is wat Begin deed toen hij de Iraakse atoomreactor vernietigde.

Dat is wat Benjamin Netanjahoe nu moet doen: Hij moet de Israëlische soevereiniteit over het grootste deel van de Westbank Judea en Samaria uitbreiden.

Maaleh Adoemim in Samaria - gesticht in 1976 - 40 000 inwoners

Dani Dayan is de voorzitter van de Raad van Nederzettingen in Judea en Samaria.