Mei 1949: Israël steunt een Palestijnse Arabische staat; de Arabieren zijn tegen

Maar wij hebben je toch Land in ruil voor Vrede gegeven? - Wij willen dàt land!

May 1949: Israel supports a Palestinian Arab state; Arabs oppose

door Elder of Ziyon [bron]

Wafa citeert Mahmoud Abbas:

Het is al sinds 1848 ons recht om een Palestijnse staat te stichten, maar de omstandigheden waren moeilijk. Nu zullen wij eindelijk krijgen waarop we recht hebben via de Verenigde Naties.

Zoals ik reeds heb aangetoond is wanneer hij zegt “de omstandigheden waren moeilijk” betekent dat in werkelijkheid dat “onze leiders er keihard tegen waren”. Maar wat weinig mensen zich realiseren is dat Israël het enige land in het Midden-Oosten was dat een onafhankelijke Palestijnse Arabische staat steunde nog voor dat Jordanië en Egypte de gebieden bezetten !! [Jordanië bezette de Westbank Judea & Samaria en Egypte de Gazastrook tot 1967]

Ten bewijze bekijk bijvoorbeeld dit verbazingwekkend artikel uit The Jerusalem Post [toen nog de The Palestine Post genoemd!] van 15 mei 1949:

Hier is dan de volledige tekst [door Brabosh vertaald in het Nederlands, oorspronkelijke Engelstalige tekst klik hier]:

Lausanne, zaterdag (Reuter). – De Palestijnse Commissie voor Verzoening heeft vandaag geluisterd naar een inleidend overzicht van de meningen van Israël omtrent een territoriale regeling, die werd gegeven door Dr. Walter Eytan, lid van de Israëlische delegatie.

(Dr. Eytan daagde het recht van eender welke Arabische staat uit om te handelen in naam van de zaak van de Palestijnse Arabieren en zei dat Israël niet bereid was om de integratie van een Arabisch Palestina in een andere Arabische staat te erkennen, volgens Jon Kimche, correspondent van ONA.)

Zoals werd begrepen vertelde hij aan de Commissie dat de eerste stap naar een territoriale regeling de terugtrekking moest zijn van de strijdkrachten van naburige Arabische Staten uit al de Arabische gebieden, en van wie werd aangenomen dat hij had aangedrongen op de naleving van Resolutie van 29 november 1947 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties die voorzag in de oprichting van een onafhankelijke Joodse en Arabische Staten.

Een onafhankelijke soevereine Joodse Staat is tot stand gekomen ondanks de Arabische Oorlog en het enige resultaat van die oorlog is dat de verwezenlijking van een onafhankelijke Arabische staat erdoor werd verhinderd, zei hij. Van Dr. Eytan werd ook begrepen dat hij erop zou aangedrongen hebben dat de toekomst van een Arabisch Palestina door de Arabische inwoners zelf moet worden beslist. De Algemene Vergadering heeft de naburige Staten geen enkele medezeggenschap gegeven op om het even welk deel van het land, zei hij.

Kimche bericht dat de Commissie de resolutie van de Verdeling [van het Brits Mandaat Palestina] als basis voor bespreking had voorgesteld. Hij bericht verder dat Dr. Eytan aan de Commissie had voorgesteld om een volksraadpleging te organiseren in het Arabische gebied om de wensen van de inwoners te peilen, en steun te verlenen in de totstandbrenging van een echt representatief lichaam voor een Arabisch Palestina.

Dr. Walter Eytan 1910-2001

Ja, Israël steunde de oprichting van een democratische Palestijns Arabische staat die de verzuchtingen van haar inwoners weerspiegelde en tezelfdertijd verwierpen de Arabische staten dat idee en eveneens tezelfdertijd kozen de Palestijnse Arabische leiders op de Westbank Judea & Samaria ervoor om deel te worden van [het toenmalige] Transjordanië [thans bekend als Jordanië].

Nu, na tientallen jaren van rejectionisme, beweert Abbas dat de tijd is gekomen om alles nog eens “over te doen.” Stel je eens voor dat de Palestijns Arabische leiders ervoor gekozen hadden om geen staat te hebben, dat de herhaalde oorlogen tegen Israël nooit waren gebeurd, dat het terrorisme nog steeds de steun geniet van de meerderheid van de Palestijnse Arabieren slechts verbeelding is, en dat de Joden die streden en stierven voor het land opdat hun volk in veiligheid zou kunnen leven, dat hun offers allemaal waardeloos zijn gebleken, dat de Arabische etnische zuivering van Joden uit de gebieden – en inderdaad in alle Arabische landen – dat die nooit had plaatsgevonden.

Nee dus, laat ons doen alsof we opnieuw in 1947 zijn en de Verenigde Naties hebben zonet het Verdeelplan goedgekeurd.

Wat zal de volgende Palestijnse Arabische leider ervan weerhouden om te zeggen dat, enkele jaren vanaf nu, dat we recht hebben op al het land van de riivier tot aan de zee, maar dat “we daar in 2011 niet hebben op aangedrongen omdat de omstandigheden moeilijk waren. Maar dat we nu wel dat recht willen laten gelden.”

Dat is precies wat zij vandaag geloven, na alles wat er is gebeurd. En geen enkele concessie die Israël in onze tijd zou maken zal hen ooit op andere ideeën kunnen brengen.